LOGINPareho ang punto ng matandang babae sa accent ng mga taga-Santa Catalina; hindi ko inasahang makakatagpo ako ng kababayan sa banyagang lugar.Ang itsura ng batong ito ay parang jade lamang sa panlabas; kahit sino ang makakita rito ay iisiping simpleng anting-anting lang ito para sa proteksyon. Pero biglang nagbago ang ekspresyon ng matanda—halatang kilalang-kilala niya ito.“Ano po’ng problema, Lola? Ang batong ito ay ano po?”“Iha, may mga bagay na hindi dapat basta-basta isinusuot. Kapag sinuot nang padalos-dalos, maaaring ikamatay mo pa.” Halatang balisa siya.Hindi ko naman maaaring sabihin sa isang estranghero ang tungkol sa muling pagkabuhay ko, kaya magalang akong nagpasalamat. “Opo, alam ko. Salamat po sa paalala, Lola.”“Alam mo kung ano iyan?”“Opo.”Matagal niya akong tinitigan bago siya napabuntong-hininga nang walang magawa at umalis dala ang mga lotus pod na pinitas niya kanina.Bago siya tuluyang lumayo, narinig ko siyang bumulong: “Mahirap pagsabihan ang taong ayaw mag
Kinabukasan.Madilim pa rin sa glass room dahil sa mga kurtina, maliban sa isang sinag ng araw na pumapasok mula sa kisameng salamin.Nagising ako dahil sa nakakasilaw na liwanag at pagdilat ko, bumungad agad sa akin ang malambing at mapagmahal na tingin ni Vicento.Kahit pagkatapos naming ikasal, bihira ko pa rin siyang makita.Palagi siyang abala, natutulog nang gabi na, at minsan umaalis pa bago sumikat ang araw.Pero nitong mga nakaraang araw, isinantabi niya ang trabaho para samahan ako, at pinahalagahan ko nang sobra ang mga bihirang sandaling payapa kaming magkasama.Pagtagpo pa lang ng mga mata namin, hinalikan na niya ang ulo ko. “Good morning, Ria.”Niyakap ko ang leeg niya. “Good morning, asawa ko.”Bagong kasal kami, kaya kahit ang hangin ay tila puno ng tamis. Pagkatapos naming maghilamos at mag-ayos, maaga pa rin.Matingkad ang sikat ng araw, at may mga hamog pang nakakapit sa mga halaman sa bakuran.Ang pusang Ragdoll ay tamad na nakahilig sa balkonahe habang dinidilaan
Naupo kami sa kabundukan, ninanamnam ang katahimikan ng sandaling iyon.“Vicento, kapag nahanap na natin ang may kagagawan, humanap tayo ng lugar sa kabundukan at magbakasyon tuwing weekend, okay?”“Okay.”“Tapos makakapag-focus na ako sa pagbubuntis. Ilang anak ba ang gusto mo? Lalaki o babae?”Sandaling natahimik si Vicento. “Ayos lang kahit ano.”Akala ko iniisip lang niya kung anong kasarian ng bata ang gusto niya, kaya habang nilalaro ko ang mga daliri niya, seryoso kong sinabi, “Sa totoo lang, lalaki man o babae, ang pinakamahalaga para sa akin ay mapalaki natin sila nang maayos at hindi maligaw ng landas.”“Tama ka.”“Mas maganda sana kung lalaki at kamukha mo. Sa ganyang kagandang genes, siguradong napakaguwapo niya. At kung babae naman at kamukha ko, ikukuha ko siya ng lahat at ituturing na parang maliit na prinsesa.”Pag-iisip pa lang sa eksenang iyon, napakasaya ko na.“Vicento, napakabuti mo sa akin. Siguradong sobrang i-spoil mo rin ang mga anak natin, hindi ba?” Pakiramd
Tumayo si Edmund para bumili ng orange jam. Nagbe-bake ako ng tinapay, pero paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang ulat ng kamatayan.Pakiramdam ko’y napakatagal naming nag-imbestiga pero bumalik lang din kami sa pinagsimulan, at lalo lang akong nakaramdam ng matinding kawalan ng pag-asa.Noong una, balak kong imbestigahan nang mabuti ang pamilya Calderon. Ngayon nalaman kong walang koneksyon si Nica sa pamilyang iyon.Ang tanging sigurado lang ay ginagamit nga ni Melissa ang pekeng identidad ng nawawalang anak ng mga Calderon. Pero sino ba talaga si Nica?“Nagbe-bake ka ng tinapay?” sabi ni Vicento habang yumakap siya mula sa likuran ko.Isinantabi ko muna ang iniisip ko at pilit na itinulak palayo ang mga nakakainis na bagay. Honeymoon namin ito, gusto kong maging masaya.“Mm, anong tinapay ang gusto mo? Ibe-bake ko,” mahina kong sagot.Nakapalibot ang mga braso niya sa baywang ko habang nakasandal ang baba niya sa balikat ko. “May gusto ako,” bulong niya, mainit ang hininga sa tai
Komplikado ang nararamdaman ni Mariel para sa kanyang ama. Mula pagkabata, ang pinakagusto niya ay ang mapansin siya nito.Akala niya noon ay kay Mama Diana lang nakatuon ang lahat ng atensyon ni Edmund pero napansin pala siya nito.“Ako…”Magiliw na sinabi ng kanyang ina habang inaakbayan siya sa balikat, “Kaibigan siya ni Ria, si Mariel. Dumaan lang siya para bumisita.”Matagal siyang tinitigan ni Edmund bago umiwas ng tingin, marahil iniisip na imposibleng mangyari iyon.“Kakaluto ko lang nito, humigop ka habang mainit pa.”Sabi ni Tito Michael, “Chicken soup ang hinigop mo kahapon. Nakakaumay kung araw-araw pareho, kaya pinagluto kita ngayon ng sabaw ng baka.”“Hindi naman para sa’yo, bakit ka masyadong apektado?”Halos mag-away na naman ang dalawang lalaki. Bago ang diborsyo, alam ni Tito Michael ang kanyang lugar at tahimik lang na pinoprotektahan si Mama nang hindi nangingialam.Pero ngayong hiwalay na sina mama at Edmund, naging mas direkta na siya at hindi na pinagbibigyan si
Talagang napakaganda ng tanawin. Nakasuot si Mama ng maluwag na puting bestida at beige na sombrerong may lace sa gilid.Humaplos ang hangin sa damuhan, dahilan para malayang lumipad ang laylayan ng kanyang damit.Hindi kalayuan, nakikipaglaro si Tito Michael sa isang munting kambing. Hindi niya ginagambala si Mama, pero bantay-sarado pa rin siya rito. Kapag may nangyari, agad siyang makakalapit.Tumingin ako sa paligid ngunit hindi ko nakita si Edmund. Napuno ng luha ang mga mata ni Mariel, pero mabilis niya itong pinunasan.Hindi namin ginambala ang pagpipinta ni Mama at hinintay naming kumalma si Mariel.“Ria, salamat. Ang saya-saya ko nang makita si Mama na ganito.”“Ginawa ko lang ang dapat kong gawin.”Pagkatapos matapos ang isang painting, marahang gumalaw si Mama at mabilis siyang inalalayan ni Tito Michael. Mahigit limang buwan na siyang buntis sa kambal, kaya mas malaki ang tiyan niya kumpara sa normal na pagbubuntis.“Michael, ayos lang ako.”Ngumiti siya at paglingon niya,
Halatang balisa si Denver. Hawak niya ang mangkok ng sopas, pero parang wala siyang malay sa paligid. Hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa isip niya.Sa kabilang banda, halos pumutok ang galit ni Lola nang marinig ang pinag-uusapan nila. Kung kaya pa niyang bumangon, malamang ay pinalo na niya n
Sa mga nakalipas na mga araw ay nasa ospital ako kasama si Lola. Doon niya nalaman ang buong katotohanan mula mismo sa akin.Nakita ko kung paano siya nanginig sa galit at napakapit sa kama habang nakangiwi ang kanyang mga labi, ngunit sa huli, wala siyang magawa. Tatlong araw ang lumipas bago niya
Nang bata pa ako, namangha ako sa ganda at tapang ng lola ko. Para sa akin, siya ang reyna ng aming pamilya. Siya ang nagpatatag sa amin, lalo na sa mga panahon na tila ba walang pag-asa. Mas matapang siya kaysa sa lolo ko at sa kanyang gabay ay nakamit ng De Leon ang isang malaking pag-unlad.Si L
Pagdilat pa lang ng mga mata ni Lola kaagad siyang pinalibutan ng lahat."Ma, gising ka na!" sigaw ni Papa.Napansin ko ang matinding pagbabago sa mukha ni Nica. Nagmadali rin siyang lumapit, pero hindi nakaligtas sa akin ang malamig na ningning sa kanyang mga mata. Alam kong wala na siyang balak p







