เข้าสู่ระบบNabigla ako sa bigla niyang ginawa. Hindi kailanman naging mapusok si Vicento; kahit sa kama ay palagi siyang banayad at maalaga sa akin.Mahirap paniwalaang gagawa siya ng ganito.Nang magsara ang pinto ng sasakyan, saka lang niya ako binitawan. Maingat ko siyang tiningnan at nagtanong, “Vicento, may problema ba?”Hinaplos niya ang labi ko, bahagyang nakataas ang sulok ng kanyang bibig. “Tinitingnan ko lang kung nakainom ka.”Bigla kong naintindihan at dali-daling nagpaliwanag. “Tatlong higop lang talaga! Wala pa ngang kalahating baso. Alam ko ang limitasyon ko, hindi ako nangangahas uminom nang marami sa labas.”“May nangyari ba ngayong gabi? May sinabi ba sa’yo si Jander Aurelio?”“Bukod sa medyo masyado siyang masigasig, wala naman akong napansing kakaiba sa ngayon. Pero si Sofia...”Ikinuwento ko ang nangyari kay Sofia, at nang maalala ko ang itsura niya habang nagbabayad ng bill, hindi ko napigilang matawa.“Lahat ng ito ay dahil sa impluwensya ni Edmund,” buntong-hininga ko. “L
Lumingon ang lahat kay Sofia.“Sofia, hindi naman siguro totoong wala kang ilang daang libo, ‘di ba?”“Nakita ko sa balita na daan-daang bilyon ang halaga ng projects ng kumpanya ng daddy mo. Nakakapag-donate ka pa nga ng building. Itong pagkain na ito…”“Sino’ng nagsabing hindi ko kayang bayaran?” agad niyang depensa. “Nag-aalala lang ako na baka hindi maubos ang sobrang daming alak.”“Hindi naman ganoon kasama. Malalakas uminom ang mga lalaki sa klase natin. Kahit tig-iisang bote lang ng red wine sa bawat isa.”Marahil ay tuluyan nang lumubog ang puso ni Sofia sa sandaling iyon, pero wala siyang magawa. Takot siyang malaman ng lahat na bumagsak na ang imahe niyang mayamang dalaga.Kung hindi lang ako nag-transfer, baka tuluy-tuloy sana ang marangya niyang buhay. Hindi niya inakalang pagdating ko rito, hindi na siya makaiyak o makatawa man lang.Ang katayuan niya ay parang espadang nakasabit sa ulo niya.Kung kailan iyon babagsak, nakadepende lang sa kagustuhan ko. At hangga’t hindi
Iniisip ko pa rin ang tungkol sa pamilyang Zhan nang mapansin kong nagbago ang ekspresyon ni Vicento. Bumalik ang mukha niya sa dati nitong malamig na anyo—isang nakakatakot at hindi matinag na presensya na nakakapagpanginig ng gulugod.Gaano na nga ba katagal mula nang makita ko siyang ganoon?Mabilis akong tumayo at yumakap sa leeg niya.“Ang gusto ko ay mga lalaking mature at maaasahan tulad mo, Vicento. Malungkot ka man o masayahin, gusto pa rin kita.”Bahagyang lumambot ang ekspresyon niya. Napabuntong-hininga ako nang palihim. Magkaiba ang mundong kinalakihan namin ni Vicento; hindi siya kailanman nakatanggap ng pagmamahal, kaya naging puno siya ng insecurities at takot.Takot siyang iwan ko siya, takot siyang magbago ang isip ko—naiintindihan ko iyon. Sugatan iyon sa puso niya, at hindi iyon basta mawawala sa loob lang ng ilang araw.Napakatagal niya akong hinintay; natural lang na gugulin ko rin ang buong buhay ko para painitin at baguhin ang puso niya. Gusto kong maintindihan
Marahil dahil hindi maganda ang una kong impresyon kay James, naging likas na maingat ako sa kahit sinong may apelyidong Aurelio.Kahit mukhang napaka-maalalahanin nitong si Jander, matapos kong masaksihan ang kapangitan ng pagkatao ni James, hindi ko na kayang basta husgahan ang isang tao bilang walang masamang balak dahil lamang sa kilos nito.Ang tunay na mga demonyo ay nakasuot ng balat ng tao upang linlangin ang publiko.Ibinaba niya ako, at nakaramdam ako ng kakaiba ngunit pamilyar na init sa ibabang bahagi ng katawan ko.Lintik, posible bang dinatnan na ako?Sinabi ni Vicento na hahanapan niya ako ng matandang doktor ng tradisyunal na medisina na Chinese, pero bago pa man ako matingnan ng doktor, kusa na lang akong dinugo.At mas masakit ito kaysa dati.Malinaw na mahina ang pangangatawan ni Ria Canlas kaya iregular ang regla niya at matindi rin ang pananakit kapag dinadatnan. Magtatanong sana ang doktor sa paaralan at sinabi ko ang totoo.Nagreseta siya ng pampawala ng sakit.
Pagkatapos ng malupit na taglamig, tuluyan nang tumigil ang pag-ulan at muling sumikat nang maliwanag ang araw. Nakita ko sa balita na nabunyag na ang mga sikreto ng repair shop.Pinagpiyestahan ito ng online media, habang ang mga opisyal na ahensya naman ay naglabas ng mga paalala tungkol sa pag-iwas sa scam at panlilinlang.Pero alam kong dulo pa lamang iyon ng malaking problema. Marami pa ring tao sa mundong ito ang nagdurusa sa matinding paraan. Maililigtas natin ang isang repair shop, pero hindi ang napakarami pang iba.Habang may pagnanasa, patuloy na isisilang ang kasamaan. Para sa pera, nawawala ang pagkatao ng ilang tao at nagiging halimaw sila.Sa loob lamang ng kalahating buwan, napakarami nang nangyari kaya nawalan na ako ng pakiramdam sa oras. Yumakap si Vicento mula sa likuran ko.“Nailipat na ang school registration ni Ria Canlas. Malapit na ang pasukan. Gusto mo bang pumasok?”Palagi siyang ganoon—maalalahanin, at kinokonsulta ako sa bawat desisyon.“Sige.”Ito ang pin
Narinig ko ang boses ni Vicento mula sa labas ng pinto. “Ria, nandiyan ka ba?”Biglang bumilis ang tibok ng puso ko at dali-dali akong sumagot, “Oo, nandito ako.”“May sasabihin ako sa’yo.”“Sandali lang, lalabas na ako.”Sinulyapan ko ang hawak kong pregnancy test; iisang guhit lang ang lumabas.Tama si Vicento na hindi ako buntis.Pero sa halip na matuwa sa resulta, nakaramdam ako ng matinding pagkadismaya. Lumalabas na sa kaibuturan ng puso ko, gusto ko talagang magbuntis.Pagkabukas ko ng pinto, agad niyang napansin ang lungkot sa mukha ko. “Anong nangyari?”“Kaka-test ko lang… hindi ako buntis.”Mukhang hindi siya nagulat. Hinaplos niya ang ulo ko. “Okay lang ’yan. Bata ka pa naman, siguradong magkakaanak ka rin balang araw.”Ang sinabi niya ay “ikaw,” hindi “tayo.”Hindi ako naging komportable sa tono niya kaya agad ko siyang itinama. “Tayo, hindi ako lang.”Saglit siyang natigilan bago sumagot, “Oo, tayo.”Napunta ang tingin ko sa paso sa mesa—isang maliit na halamang Bodhi vin
Hindi ko na inintindi ang iba pa. Para inisin si Denver ay sapilitan kong hinawakan ang kamay ni Vicento at inilagay iyon sa baywang ko.Lumapat ang malaking kamay ni Vicento sa balat ko. Ramdam kong nanigas siya at hindi gumalaw. Halatang natatakot na baka lumampas pa roon ang kamay niya.Pangit a
Nang mangyari iyon ay parehas kaming natigilan ni Vicento.Mabilis niyang inalis ang kanyang daliri. Ako naman ay nanatiling nakanganga at nakalimutang gumalaw.Ang naramdaman ko lang ay para bang nanatili pa sa dulo ng dila ko ang haplos ng kanyang daliri."Sorry, hindi ko sinasadya," Mabilis akon
Hindi ko alam kung guni-guni ko lang pero pakiramdam ko ay palagi akong pinagmamasdan ni Vicento.Katulad ngayon, kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang pagsusuri, ang matinding pagtatanong— para bang isa akong bilanggo na iniimbestigahan niya.Pinilit kong iwaksi ang kaba sa dibdib ko at mabilis a
Nararamdaman ko pa rin ang init sa paligid dahil sa presensiya ni Vicento. Naka-itim siyang suit ngayon at gaya ng dati ay para siyang yelong hindi matunaw-tunaw.Habang ibinababa siya ng tagapag-alaga niya gamit ang wheelchair ay bigla siyang nagsalita. Pupunta ka ba sa bahay na tinutukoy mo bilan







