เมียของเล่น 1(3)

“ไอ้ไฟก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเฮียมีแฟนอยู่แล้ว” เขาพูดตัดรำคาญ ไม่อยากพูดกับผู้หญิงตรงหน้าเพราะไม่อยากมีปัญหากับคนรัก

เหอะ ไม่อยากมีปัญหาแต่มึงก็ขยันสร้างปัญหามาให้ตัวเองตลอด

“เฮียก็เคยบอกว่ากิ๊บเป็นแฟนเฮีย” ซ้ำยังบอกว่ารักกิ๊บมากอยากสร้างครอบครัวกับกิ๊บด้วย แล้วแบบนี้จะไม่ให้กิ๊บรักเฮียได้ยังไง

ทว่าคำพูดของคนรักที่พูดออกมาทำกวินตาหายใจไม่ออก เขาบอกเธอว่า “มันไม่เหมือนกัน กับกิ๊บเฮียแค่เล่น ๆ ไหน ๆ เราก็จบกันแล้วเฮียจะพูดตรงนี้เลยแล้วกันที่จริงเฮียมีแฟนที่คบกันมาเป็นสิบปีอยู่แล้วเพียงแค่เราสองคนยังไม่ได้อยู่ด้วยกัน ผู้หญิงคนเดียวที่เฮียรักมีแค่มาร์ กับกิ๊บหรือคนอื่น ๆ เฮียก็แค่เล่น ๆ เราก็ได้กันทั้งสองฝ่ายไม่ใช่หรือไง ไปเที่ยวเฮียก็เป็นคนออกตลอด เรื่องบนเตียงเราก็สนุกด้วยกันทั้งคู่ เฮียไม่เคยเอาเปรียบกิ๊บ มาถึงวันที่ควรจบเราก็ต้องจบ กิ๊บไม่ใช่คนที่เฮียอยากอยู่ด้วยตลอดชีวิต”

หน้าชาไปเลยสิ คำพูดของเขาตบหน้าเธอจนเจ็บไปหมด กวินตามองคนรักด้วยสายตาผิดหวัง “สรุปแล้วที่ทำดีด้วยมาตลอด ที่บอกว่ารักอย่างนั้นอย่างนี้ อยากมีครอบครัวด้วยกันก็คือเล่น ๆ เท่านั้นใช่ไหม”

“ใช่ ทำไมกิ๊บต้องมาเซ้าซี้ ผู้หญิงคนอื่นจบก็คือจบ เรื่องแบบนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องเข้าใจยาก ทำไมต้องมาถามอีกทั้งที่เฮียก็บอกให้เพื่อนจัดการแล้วทำไมต้องเป็นผู้หญิงที่พูดไม่รู้เรื่อง เป็นแบบนี้โคตรน่ารำคาญเลยรู้ตัวบ้างไหม”

“...”

“คราวนี้ได้ยินชัดเจนแล้วก็อย่ามายุ่งกับเฮียอีก” พูดจบเฮียฌอห์ณปิดประตูบ้านใส่หน้า ไม่ถามสักคำว่าช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นกับกิ๊บบ้าง ไม่ถามเลยว่ากิ๊บต้องสู้กับอะไรอยู่ ไม่ถามเลยว่าไหวหรือเปล่าถ้าไม่มีเฮียในชีวิต

แม้แต่บ้านเขาก็ไม่ให้เข้า ทั้งที่เมื่อก่อนกิ๊บเข้าออกได้ตลอด เขาที่เคยใจดี เขาที่เคยออดอ้อนคนนั้นในวันวานไม่มีอีกแล้ว

ทำไมเขาถึงได้ใจร้ายขนาดนี้

“เอ็งพูดมา พูดมาว่าใครเป็นพ่อของเด็กในท้องเอ็ง” พ่อกำลังยืนหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธเพราะลูกสาวคนเล็กคิดฆ่าตัวตายพร้อมกับเด็กในท้อง

“…” และลูกคนนั้นก็คือกวินตาลูกสาวสุดที่รักที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของผู้ใหญ่กุ้ง ลูกสาวนอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยเพราะหมอสั่งห้ามขยับเขยื้อนไม่งั้นจะมีอันตรายกับเด็กในท้อง รอดมาได้นับว่ามีบุญมากแล้ว

“ข้าพูดเอ็งไม่ได้ยินเหรอ หรือต้องให้ข้าไปลากคอมันมาเอง ข้าบอกไว้เลยว่าข้าเอามันปางตาย”

“…” มันก็ไม่เกินความสามารถของพ่อที่จะตามหาคนที่ลูกสาวเคยคบหา ทว่าตามหามาแล้วจะได้อะไร เขาคนนั้นมีคนรักอยู่แล้ว เขามองลูกสาวพ่อเป็นของเล่นแก้เหงาเท่านั้น อยากบอกพ่อว่าอย่าเลย อย่าไปยุ่งกับเขา

ทว่าเธอที่มีความผิดติดตัวขนาดนี้มีเหรอพ่อจะฟัง

“เอ็งเงียบก็เงียบให้มันได้ตลอด ข้าจะไปลากคอมันออกมารับผิดชอบเด็กในท้องเอ็ง ข้าไม่เชื่อว่าจะตามหามันไม่เจอ”

“…” กิ๊บเหรอที่จะขัดพ่อได้ เรื่องนี้เรื่องใหญ่เกินกว่ากิ๊บจะเถียงพ่อ แค่ก่อนหน้านี้ที่พ่อต่อว่าที่เธอคิดสั้นมันก็มากเกินกว่าเธอจะรับไหว

ไม่ถึงสองวันพ่อกุ้งก็ตามหาตัวพ่อของลูกในท้องกิ๊บเจอ เขาคนนั้นเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง มองกิ๊บที่นอนบนเตียงผู้ป่วยทำตัวไร้ชีวิตชีวา เขาเดินมาจับมือ เขามองหน้าเธอด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ออกว่าเขารู้สึกยังไง

กิ๊บจึงเดาเอาเองว่าเขาน่ะเสียใจที่เธอทำไม่สำเร็จ เพราะการที่เขามาอยู่ตรงนี้ด้วยใบหน้าบอบช้ำมันก็หมายความว่าเขาต้องรับผิดชอบที่เธอท้อง ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจเขาก็ต้องแต่งงานกับเธอ และเพราะเธอกับลูกเป็นต้นเหตุ ทำให้เขาต้องเลิกกับคนที่เขารักมาก

เขาจะต้องเกลียดเธอกับลูกมากแน่ ๆ

“ยอมรับเลยว่าน้องเก่งมากที่แย่งฌอห์ณไปได้ แต่พี่บอกไว้เลยว่าพี่กับฌอห์ณไม่มีวันตัดกันขาด น้องแต่งกับเขาก็ได้แค่ทะเบียนสมรสเท่านั้น เชิญภูมิใจกับสิ่งที่ได้ไปโดยที่เขาไม่เต็มใจ” ใบหน้าหวานของแฟนเฮียฌอห์ณแสยะยิ้มสมเพชคนท้องและพูดทิ้งท้ายอีกว่า “อย่างน้องก็เป็นได้แค่ของเล่น ตำแหน่งเมียก็ได้มาจากการเป็นของเล่น เมียของเล่น จำไว้เลยว่าเขาไม่มีวันรักคนอื่นนอกจากพี่ คนที่เป็นของเล่นก็เป็นได้แค่ของเล่น”

พรึบ! ฝันร้ายอีกแล้ว ฝันเห็นเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น เรื่องราวเมื่อหลายเดือนก่อน ช่วงเวลาที่กวินตาคิดว่ามันมืดมนที่สุดในชีวิต เธอที่คิดว่าชีวิตไร้สิ้นทางออกจึงหาวิธีทำร้ายตัวเธอและลูกในท้อง ทว่าความพยายามนั้นไม่สำเร็จเพราะพ่อกลับมาเจอก่อน จึงเป็นเหตุผลที่กวินตาได้แต่งงานกับคนที่เขาไม่ได้รักเธอ

แม้จะไม่ได้รักกัน แต่เธอจะทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุด กวินตาคลอดลูกสาวตั้งชื่อว่าพร้อมรัก ตอนนั้นที่ทำกันก็ทำด้วยความรัก ถึงพ่อของลูกจะทำเพราะความสนุก แต่เธอจะถือว่าตอนนั้นเรารักกัน โดนหลอกมาเยอะแล้ว หลอกตัวเองอีกครั้งจะเป็นไรไป

ลึก ๆ ในใจของกวินตาเวลาเห็นหน้าลูกมักรู้สึกผิดที่เคยคิดพาลูกลาจากโลกนี้ไป เธอเสียใจมากที่ตัดสินใจทำแบบนั้นจึงพยายามทดแทนความผิดด้วยการมอบความรักให้ลูก