All Chapters of Remind เมียของเล่น: Chapter 1 - Chapter 10

ประมาณตีสองกว่ากวินตารู้สึกตัวเมื่อมีคนมายุ่งกับร่างกาย กลิ่นเหล้าคลุ้งทั่วห้องเหมือนอาบเหล้าหรือไม่ก็ทำเหล้าหกทั่วห้อง รวยนักหรือไงถึงได้ขยันกินนักเขาเริ่มจับที่หน้าอก ใบหน้าเขาแนบบริเวณลำคอเธอ ลมหายใจที่มีแต่กลิ่นเหล้าทำให้เธอรู้สึกเวียนหัว“ออกไป” กวินตาเอ่ยเสียงเรียบเป็นน้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึก“แต่งงานก็แต่งแล้วจะขาดก็แต่เข้าหอ ไหน ๆ ก็มาขนาดนี้แล้วทำให้ครบพิธีสิ ทำเหมือนไม่เคยไปได้ เอากันจนมีลูกด้วยกันแล้วนะจะเขินทำไม” คนเมาพูดเสียงยืดยาน จากนั้นก็เริ่มจูบไซ้ลำคอเขินเหรอ สิ่งที่เธอทำอยู่เรียกอาการเขินงั้นเหรอ เขามันบ้ากวินตารวบแรงผลักคนตัวใหญ่กว่า “ออกไป”คงเพราะความเมาถึงได้ทำให้เขาทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ อย่างง่ายดาย แต่ก็ยังพูดจาหาเรื่อง “พูดกับผัวก็พูดให้มันดี ๆ หน่อย นี่ผัว นี่พ่อของลูกเลยนะ ให้เกียรติกันหน่อย”“หึ” หันมองสามีด้วยความเหนื่อยหน่าย ลุกออกจากที่นอนที่ควรเป็นห้องหอก่อนที่เขาจะมีแรงลุกขึ้นมาทำอะไรที่มันไม่เข้าท่า ในเมื่อเขาจะนอนที่นี่เธอก็จะไปนอนที่อื่น เป็นห้องหอแล้วยังไง เธอกับเขาไม่ได้เป็นคู่สามีภรรยาที่รักใคร่กันสักหน่อย ใครบ้างไม่รู้ว่าเธอเป็นเจ้าสาวที่เขาไม่

สะดุ้งตื่นเพราะฝันร้าย นอนต่อก็คงไม่หลับงั้นก็รีบล้างหน้าอาบน้ำเปลี่ยนชุดไปรับลูกที่ฝากไว้กับย่าของเฮียฌอห์ณดีกว่า เนื่องจากผู้ใหญ่กุ้งอยากให้จัดงานแต่งงานไว ๆ หลังจากกวินตาคลอดสักพักใหญ่ เห็นว่าลูกสาวหายเป็นปกติแล้วพ่อจึงจัดงานแต่งเพื่อไม่ให้ชาวบ้านนินทาไปมากกว่าเดิม พ่ออยากกู้หน้าลูกสาวคนเล็ก แม้จะไม่มีอะไรให้กู้แล้วก็ตามก็ตลกดีนะ จะกู้ยังไงในเมื่อคนก็รู้กันทั่วว่าเฮียฌอห์ณไม่ได้รักกิ๊บ ที่เขาแต่งก็เพราะเขาเห็นแก่หน้าปู่ย่าของเขา เขาไม่ได้ต้องการลูกที่เกิดจากกิ๊บด้วยซ้ำ เขาแค่ทำตามที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายจัดการ“มาเช้าเลยนะ” ย่าบัวทักทายเมื่อกิ๊บเข้ามาในบ้านของท่าน บ้านหลังนี้คือหลังที่กิ๊บเคยมาบ่อย ๆ ตอนที่มีความสัมพันธ์กับเฮียฌอห์ณ ส่วนบ้านหลังที่กิ๊บนอนเมื่อคืนเป็นบ้านหลังที่ผู้ใหญ่กุ้งสร้างให้ พ่อยกที่ดินตรงนั้นให้ลูกสาว สร้างบ้านให้เพราะหวังว่าลูกสาวคนเล็กจะได้ไม่ลำบาก อยากให้ลูกมีพร้อมทุกอย่างก็พร้อมเลยคราวนี้ ได้หลานสาวด้วยเลย พ่อกลัวซ้ำรอยเดิมลูกสาวคนโต แต่ที่ไหนได้คนเล็กทำงามหน้ากว่าเดิมหลายเท่า“น้องพร้อมงอแงไหมคะ” ย่าบัวอุ้มน้องพร้อมรักอยู่ที่เก้าอี้ไม้โยก ท่านโยกไปมาเบา ๆ

“แล้วกูคิดอะไรผิดวะไอ้ไฟ ในเมื่อหัวใจไอ้ฌอห์ณไม่ได้มีกิ๊บ กิ๊บเองก็ไม่สนไอ้ฌอห์ณคนชั่วแล้ว ทั้งคู่ก็ต้องหาคนมาคุยดิวะ จะอยู่กันแบบนี้ไปเรื่อย ๆ งั้นเหรอ หาความสุขให้ชีวิตจะผิดอะไรวะ”“อยู่กันแบบไม่คุยกับคนอื่น ช่วยกันเลี้ยงลูกไม่ได้หรือไง” คาถาแย้งความคิดของทู รู้อยู่ว่าไอ้ทูมันประชด แต่ไอ้เรื่องประชดประชันนี่ไอ้ฌอห์ณถนัดเหลือเกิน ทว่าคาถานึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงหันมาถามไอ้ฌอห์ณ “ว่าแต่มึงรักลูกมึงไหมวะ”เป็นคำถามที่เพื่อนทุกคนอยากรู้ แต่ไม่เคยมีใครถาม มาวันนี้เป็นไอ้ถาที่กล้าถาม“...” ทว่าไม่มีคำตอบจากปากเฮียฌอห์ณ เขาน่ะเหรอจะตอบ ตอบเพื่อนไปแล้วมันจะได้อะไร พูดไปก็เหมือนแก้ตัวซะเปล่า อีกอย่างเรื่องที่มาร์เคยทำแท้งเขาไม่เคยเล่าให้เพื่อนในกลุ่มฟัง เพราะไม่อยากให้เพื่อนมองมาร์ไม่ดี ดังนั้นเขาที่อยากมีลูกจึงดีใจมากที่พร้อมรักเกิดมา ยังดีที่พร้อมรักปลอดภัยได้ลืมตาดูโลกใบนี้ ถ้าตอนนั้นเขาฟังไอ้ไฟพูด ไม่ตัดบทรัดความเขาก็คงช่วยกิ๊บแก้ปัญหาได้ดีกว่านี้ ถ้าวันนั้นเขายอมฟัง กิ๊บก็จะไม่เดินไปถึงจุดสิ้นหวังขนาดนั้น“คนแบบนี้เขาเรียกตอนมีอยู่ไม่เห็นค่า”“เหมือนมึงเหรอไอ้ไฟ” ทูย้อนคำพูดเฮียไฟทันที พ

งานแต่งงานผ่านพ้นไปทั้งคู่ใช้ชีวิตแบบต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างเฉยใส่กันมาเป็นเวลาสองปีกว่า พูดคุยกันเฉพาะเรื่องของยัยหนูพร้อมรัก ช่วงที่ผ่านมาเป็นช่วงเวลาที่กวินตารู้สึกว่ามันก็ไม่ต่างอะไรกับก่อนหน้านี้ เฮียฌอห์ณเขายังเป็นเขาที่กินเหล้ากับเพื่อนตลอด เขายังเป็นคนนิ่งเงียบ อะ จะพูดด้านเสียอย่างเดียวก็ไม่ได้ เขาก็มีด้านที่ดีหลงเหลืออยู่เหมือนกัน เขาเป็นพ่อที่ดีของยัยหนูพร้อมรัก หน้าที่ทุกอย่างที่เกี่ยวกับลูกเขาทำหมด ตั้งแต่ซักผ้ายันล้างก้นลูก เวลาลูกป่วยก็ช่วยดู ลูกอ้วกก็เป็นเขาที่เก็บที่เช็ด เวลาที่เขาอยู่กับลูกเขาคือผู้ชายอ่อนโยนที่ชอบพูดคะขากับลูกสาวเท่าที่กวินตาสังเกตเธอสัมผัสได้ว่าเขาก็รักลูกเหมือนกัน“กินข้าวก่อน” เฮียฌอห์ณวางข้าวกล่องไว้ที่โต๊ะแล้วเดินมาจับมือแม่ของลูกด้วยความเป็นห่วง“...” เธอจับมือเขาออกแล้วมองลูกสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยความเป็นห่วงตอนนี้พวกเขาอยู่ที่โรงพยาบาลเนื่องจากสองวันก่อนยัยหนูพร้อมรักตัวร้อน เช็ดตัวเท่าไหร่ก็ไม่ลงจึงพามาโรงพยาบาลตั้งแต่ตีสาม หมอให้นอนโรงพยาบาลดูอาการ สุดท้ายแล้วผลออกมาว่ายัยหนูพร้อมรักเป็นไข้เลือดออก ต้องคอยเจาะเลือดเช็กอากา

“พ่อไปร้านเกมเดี๋ยวก็มาค่ะ เรารออยู่บ้านเนอะ”“หาตากุ้ง”“ตากุ้งไปประชุมที่อำเภอไม่อยู่บ้านค่ะ”“หาอาดาว”“อาดาวไปฝากท้องค่ะ”“หาทวดบัว”“ลูกขา ลูกจะหาทุกคนไม่ได้นะคะ เรากินข้าวเสร็จแล้วอาบน้ำมานอนเล่นกันดีไหม เล่นนอนหลับกัน ใครหลับก่อนชนะ”“เล่นค่ะ เล่น ๆ”“ถ้าเล่นงั้นกินข้าวให้หมดก่อนเนอะ”“โอเค ถูกต้อง เยี่ยม”ค่ะ มีคำว่าเล่นถึงได้ไม่งอแงร้องหาพ่อหรือญาติคนอื่น ไม่ชวนเล่นไม่มีทางจะยอมอยู่เฉย ๆ แม่ก็เลยชวนเล่นนอนหลับซะเลยการเลี้ยงลูกไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ สูญเสียพลังงานไปเยอะมาก ๆ ถึงลูกจะไปเรียน แต่พอกลับมาก็ยังมีพลังเหลือล้น เด็กน้อยนี่พลังเยอะจริง ๆ เห็นแล้วเพลียกินข้าวเสร็จพาลูกอาบน้ำเรียบร้อยกิ๊บก็เพิ่งนึกออกว่าลูกเพิ่งตื่นจะเล่นนอนหลับได้ยังไง ก็เลยต้องเปลี่ยนมาเล่นซ่อนแอบในห้อง ลูกรู้จักซ่อนแอบก็เพราะไปโรงเรียน ได้ทำกิจกรรมกับเพื่อน อีกทั้งอยู่บ้านกิ๊บก็ให้ลูกดูทีวีเป็นครั้งคราว ทำให้จดจำนั่นนู่นนี่ได้เป็นการเล่นซ่อนแอบที่แอบแต่หน้า ไม่เอาตัวไปแอบด้วย แอบไปหัวเราะไป คนหาก็พลอยหัวเราะตามหลังจากที่หยุดเรียนไปสองอาทิตย์วันจันทร์หน้าก็จะไปเรียนพร้อมขนมเต็มเป๋า คุณครูที่ดูแลทัก