LOGINMay nagbabasa pa ba?
Nagsimula ng umiyak si Autumn habang binabaybay nila ang kagubatan kasama ang mga tauhan ni Benedict at ilang mga barangay tanod. Halos hindi siya makahinga dahil sa labis na kabang nararamdaman niya. Mabuti sana kung naligaw lang ito. Ang ikinakatakot niya ay kung makasalamuha ito ng mga ligaw na hayop gaya ng ahas o kung ano pa."Neo! Nasaan ka?!" Sigaw niya habang sinusuyod ang maliit na daan."Mommy!" Dinig niyang sagot ng isang pamilyar na boses."Doc, mukhang nasa bandang batis po ang anak ninyo," ani ng isang tanod.Tumango siya at sinundan ang yabag nito. Ilang sandali pa'y natanaw na niya ang kanyang anak na naglalakad mula sa isang partikular na direksyon. Patakbo niya itong sinalubong at niyakap ng mahigpit."Oh my God! I thought I have lost you," nanginginig ang boses niyang sambit."I'm sorry, Mommy," mahina nitong bigkas."Are you hurt? Did something happen? Okay kalang ba?" Sunod-sunod niyang tanong.Agad siyang kumalas ng yakap at sinipat ng tingin ang kabuuan ni Neo p
Napatitig si Nicolo sa laruan na iniabot sa kanya ni Neo. Parang may mainit na bagay ang humaplos sa puso niya sa ginawa nito."Y—you're giving me your toy?" Nanginginig ang boses niyang tanong.Sunod-sunod naman ang naging pagtango nito. "Opo. Sayo na yung toy ko."Maluha-luha niya iyong tinanggap. "Thank you, Neo... Thank you," aniya habang nagpipigil na mapahagulhol.He was a damn soldier but he didn't expect he would be this crybaby infront of his own son. Maya-maya pa'y nag-angat ito ng tingin at napanguso."Are you sad po? Why are are nagcry? Hindi ba enough yung toy ko para happy ikaw?" Puno ng kainosentihan nitong tanong.Mariin siyang umiling at ngumiti. "Of course not. Masyado lang akong masaya na makilala ka kaya naiyak ako."Unti-unti naman itong napangiti. "Ako happy kasi kita tayo. Sana... Sana nextime magplay din tayo," nakangiti nitong wika."Oo naman. Kapag tapos na ako sa work, magpeplay na tayo palagi. Tayong tatlo ni Mommy mo," masuyo niyang wika bago mahigpit na n
Natigilan si Nicolo sa sinabi ni Neo sa kanya. He looks upset and mad but he's still so cute. Pawis na pawis ang noo nito at bahagyang nagulo ang maayos na pagkakasuklay ng buhok. Just by looking at him, he can already imagine he smells like a baby."I am already big enough. I can fight snakes and wild animals around. Unlike you. You are still so tiny. You should play at home instead of coming here," tugon niya.Sinamaan siya nito ng tingin. "Ayaw mo ba ako dito?"He blinked a couple of times before chuckling, trying to ward off the tears that were about to fall from his eyes again. "As I have said, delikado dito. Do you know how worried your Mommy is? She's crying thinking you're gone from home."Sa sinabi niyang iyon ay unti-unti itong napayuko. Saka lang niya napansin na may hawak itong soldier toy na ngayon ay kinakaskas ng isang daliri nito sa kamay.Huminga siya ng malalim bago muling nagsalita. "Now tell me, bakit ka nagpunta dito? Hindi ka ba natatakot na mag-isang naglalakad?
"Paanong nawala?" Kinakabahan niyang tanong."Naglalaro lang po siya kanina, Doc tapos umihi lang ako saglit. Pagbalik ko wala na siya. Nalibot ko na po ang buong bahay pati na ang paligid pero wala po talaga," umiiyak na sambit ni Melba.Lumakas ang tibok ng puso ni Autumn sa kanyang narinig. No! Her son! Her son can't be missing! Agad namang bumalatay ang pag-aalala sa mukha ni Nicolo nang makita ang reaksyon ni Autumn.."What's wrong? May problema ba?" Tanong niya."Neo is missing!" Natataranta niyang sambit at nagsimula ng umiyak.Agad namang hinawakan ni Nicolo ang magkabilang pisngi ni Autumn saka hinuli ang mga mata ng babae. "Listen, humingi ka ng tulong sa mga bodyguards na nasa labas. I will look for him too on my own.""Thank you. And please... please find him. I don't know what I'll do kapag may nangyaring masama sa kanya," umiiyak niyang wika.Agad siyang niyakap ni Nicolo nang mahigpit kasabay ng marahan na paghagod sa kanyang likuran. "I will. Don't worry. Mahahanap nat
Mula kay Nicolo, napatingin siya sa pintuan ng tent. Dali-dali siyang tumayo at sinugurado na nakalock iyon para walang makapasok na kahit isa. Nang masiguro niyang sarado na iyon, lumapit siya sa lalaki at agad na kinurot ang tagiliran nito. Napangiwi naman si Nicolo pero hindi ito gumawa ng anumang ingay na pwedeng makatawag pansin sa labas."Damn you! The bodyguards are just outside! Paano nalang kung nakita ka nila!" May diin niyang sita sa lalaki.No matter how much she misses him, she's still cautious. Ngayong alam na niya ang katotohanan, posible na alam narin ng mga tauhan ni Benedict ang mukha ni Nicolo."But they didn't. Nag-iingat naman ako," kaswal nitong sagot habang hinahagod ang parte ng tagiliran nito na kanyang kinurot."How did you get in here?" Tanong niya.Umayos ng tayo si Nicolo at hinawakan ang magkabila niyang pisngi gamit ang malalaki nitong palad. "I called you last night pero hindi mo sinagot ang tawag ko. I spent my entire night looking at the window in you
Kinabukasan ay naging magaan ang paggising ni Autumn. Nang magmulat siya ng mga mata ay nakita niya si Neo na nakatunghay sa kanya hawak ang laruan nitong sundalo."Mommy, is Daddy like this?" Bulong pa nito na para bang iniiwasan na marinig sila ng iba.Mahina siyang natawa bago hinawakan ang laruan nito at marahan na hinaplos. "Your Daddy is more than this soldier.""I want to be like him too, Mommy. Can I?" Inosente nitong tanong.Natigilan siya. If Neo will follow Nicolo's footsteps, hindi niya ito mapipigilan. But thinking about it makes her heart ache even more. Masyadong mapanganib ang pagiging sundalo lalo na sa gaya ni Nicolo na sa field nakaassign.Walang araw noon na hindi siya kinakabahan tuwing umaalis ito sa piling niya para sa tungkulin nito hanggang sa dumating ang araw na kinakatakutan niya.Marahan niyang hinila si Neo at niyakap ng mahigpit. "If you want to be like Daddy then Mommy can't stop you," tanging nasabi niya.They stayed like that for some time bago sila b
Agad nilang pinalibutan ang bahay na tinutuluyan ng target nila. Madilim ang buong paligid at tanging ang malamlam na ilaw lang nagmumula sa loob ng bahay ang nagsisilbing liwanag.Sinenyasan niya ang isa sa kanyang mga kasama na pumupwesto na sa may pintuan. Agad naman itong tumalima at maingat na
Agad na nagmulat ng mga mata si Elara nang marinig ang sinabi ng kausap ng Kapitan. At dahil plywood lang naman ang dingding ng barangay hall, dinig na dinig niya kung sakaling may usapan man sa labas.Mabilis siyang bumangon mula sa kanyang kinahihigaan at bumalik sa kinaroroonan ni Mateo. Bahagya
Tumikhim siya para kunin ang atensyon ng dalawa. Now isn't the time for her to think about anything else. Ang kaligtasan ni Mateo ang siyang mahalaga.Nag-angat ng tingin si Elara sa bagong dating na walang iba kundi si Autumn. Sa kabila ng nangyari sa pagitan nila kanina, hindi na siya nakaramdam
Napatingin sa orasan si Elara. Malapit ng maghating gabi kaya inihanda na niya ang kanyang sarili para sa pag-alis nila. Nagtungo siya sa silid nila para tingnan si Mateo. Kahit nakainom na ito ng gamot kanina, hindi parin humuhupa ang lagnat nito dahilan para makaramdam siya ng pag-aalala.Dinama







