Risk Friend : 03 (2/3)

ช่วงบ่ายของวัน…

I have died everyday waiting for you…

ปลายนิ้วชี้ถูกยกขึ้นแตะรูดก้านแอร์พอดเร่งเสียงเพลง A Thousand Years ของ Christina Perri ให้ดังขึ้นเพื่อตัดเสียงรบกวนรอบข้าง ทั้งเปลือกตายังปิดสนิทและฟุบหน้าไปบนเก้าอี้เลคเชอร์โดยมีท่อนแขนขวารองอยู่ 

ลมเย็น ๆ ของเครื่องปรับอากาศให้ความรู้สึกผ่อนคลายไม่ต่างจากนอนอยู่บนเตียงกว้างในห้องส่วนตัวเลย แตกต่างตรงที่นี่เป็นคลาสเรียนซึ่งอัดแน่นไปด้วยนักศึกษากว่าสิบชีวิต

แต่แล้วการพักผ่อนแสนสบายก็ถูกขัดจังหวะ ฉันขมวดคิ้วพลางหรี่ตาขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อเกิดแรงสั่นสะเทือนจากพื้นที่ข้าง ๆ ฉันผงกหัวขึ้นและเบี่ยงหน้าไปทางขวาเล็กน้อย ผู้ชายคนนั้นยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร เขารีบขอโทษและอธิบายทั้งที่ฉันยังไม่ทันต่อว่า 

“...ขอโทษนะ ที่ทำเธอตื่น พอดีเราเห็นว่าตรงนี้มันเงียบดี” 

“...!” ประโยคนั่นทำให้ฉันต้องกวาดมองไปรอบห้องด้วยความงุนงง ก็ไม่เห็นมันวุ่นวายตรงไหน ที่นั่งเงียบ ๆ มีอีกเป็นสิบ

“ไอ้จ้าวห้าวตี้ใช่ไหม”

แต่พอได้ยินชื่อช่องสตรีมเกมของตัวเองก็ตาลุกวาวขึ้นมาทันที อารมณ์ถูกสับเปลี่ยนโหมดโดยพลัน แผ่นหลังที่เอนไปกับโต๊ะเลคเชอร์ในตอนแรกก็ดีดขึ้นมาตั้งตรงด้วยความตื่นเต้น นาน ๆ จะมีคนมาทักแบบนี้สักที คือฉันไม่ได้โดดเด่นในสายนี้ถึงขั้นมีคนรู้จักทั่วบ้านทั่วเมือง

เสียงเพลงดังคลอในหูถูกหยุด แอร์พอดกลายเป็นสิ่งไม่จำเป็นอีกต่อไป ฉันถอดมันเก็บเข้าที่ ขณะเอ่ยถาม

“รู้จักด้วยเหรอ” 

“ไม่รู้ได้ไง เราเป็นแฟนคลับตัวยงเลยนะ ไม่พลาดสักสตรีม” น้ำเสียงเขาก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

“จริงดิ” ฉันยิ้มกว้างขึ้น จากที่นั่งเอียงข้างให้เขา ก็เริ่มหันเข้าหา 

“เราชื่อเพชร เป็นน้องพี่ภีมน่ะ”

การแนะนำตัวของ เพชร ทำฉันเซอร์ไพรส์มาก นอกจากจะได้รู้ชื่อแล้ว ยังได้รู้อีกว่าเขาเป็นน้องพี่ภีม ถึงฉันจะรู้จักกับพี่ภีมมานานหลายปี แต่ไม่เคยละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวหรือสืบเสาะไปถึงสำมะโนครัว

“เพิ่งรู้นะว่าพี่ภีมมีน้องด้วย” แถมยังหน้าตาดีระดับหนึ่งเลย

“เราก็เลยรู้จักจันทร์เจ้าไง มีรอบหนึ่งเราเคยเข้าไปแจมในสตรีมเธอด้วย แต่นานแล้วแหละ” 

“เหรอ แล้ว...” 

“โทษนะ ที่เข้ามาขัดจังหวะ” 

เสียงของใครบางคนแทรกขึ้นกลางคัน ส่งผลให้ฉันกับเพชรลากสายตาไปยังต้นเสียงพร้อมกัน เป็นม่านหมอกที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังเราสองคน วูบหนึ่งฉันเห็นเขาจ้องเพชรแปลก ๆ ก่อนขยับปากพูดต่อ

“พอดีมีธุระด่วนกับยัยเตี้ยนี่นิดหน่อย”

ม่านหมอกคว้าข้อมือฉันให้ลุกขึ้น ส่วนอีกมือเขาหยิบสายกระเป๋าสะพายที่คล้องอยู่กับพนักพิงขึ้นคล้องบ่าตัวเอง และลากจูงฉันออกจากห้องแบบไม่บอกกล่าว

“เดี๋ยวสิหมอก มีเรื่องอะไร” 

ผู้กระทำไม่ได้หยุดฟังกันเลย มีแค่เสียงติดฉุนที่ลอยมากับสายลมเท่านั้น

“ตามมาเหอะน่า” 

“นี่คือเรื่องด่วนที่ว่าเหรอ”

ฉันขยับปากถามตามคำสั่งการสุดท้ายที่ยังติดอยู่ในสมองก่อนจะถูกพาขึ้นมานั่งชมวิวทิวเขาอันไกลโพ้นบนดาดฟ้าตึกคณะ 

“ใช่…” สุ้มเสียงทุ้มปล่อยชิลจนน่าตกใจ ไอ้อารามลนลานเหมือนมีเรื่องคอขาดบาดตายตอนลากฉันออกมาไม่หลงเหลือสักนิด มันหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น “เพื่อนอยากสูดอากาศ ด่วนพอไหม” 

ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นหัวคิ้วฉันก็ขมวดเข้าหากัน ตวัดตามองเพื่อนสนิทอย่างนึกสงสัย ตอนนี้เขาอยู่ในท่วงท่าสุดแสนสบาย สองมือวาดไปค้ำบนพื้นเก้าอี้ไม้ตัวเดียวกันไว้ข้างหลังเป็นการทรงตัวแล้วลอยหน้าลอยตาชื่นชมธรรมชาติได้แบบ…โคตรน่าหมั่นไส้! 

ถึงวันนี้อากาศจะเป็นใจมาก ไม่ร้อนอบอ้าว แถมยังมีลมพัดผ่านตลอดก็เหอะ แต่มันต้องอยากรับอากาศบริสุทธิ์ขนาดนั้นเลยเหรอ? 

“แล้วขึ้นมาคนเดียวไม่ได้” 

“แล้วเป็นไรถึงขึ้นมากับเพื่อนไม่ได้” เป็นการตอบคำถามด้วยคำถามได้กวนประสาทสุด ๆ มุมปากเขากดยิ้มลึกเหมือนเดวิลในซีรีส์ที่ฉันเคยดูไม่มีผิด “หรืออยากทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่มากกว่า”

“หือ?” ใช่ว่าไม่เข้าใจความหมายของรูปประโยค ฉันรู้ว่าเขากำลังกระแหนะกระแหน และนั่นแหละ...เป็นสิ่งที่คับข้องใจ มันมาเรื่องนี้ได้ยังไง

…มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

แต่ฉันไม่กล้าฟันธงหรอกนะว่ามันคืออะไร ไม่ได้เชี่ยวชาญขนาดนั้น 

ขณะที่กำลังหาข้อสันนิษฐานมาหักลบกลบล้างเพื่อจะไม่คิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไปอยู่นั้น ตัวแปรหลักก็ดันเอนกายลงนอนเหยียดยาวแบบไม่บอกกล่าว ฉันตกใจจนแทบช็อกเมื่อจู่ ๆ ตักนุ่มนิ่มของตัวเองก็กลายเป็นหมอนรองหนุนศีรษะให้เขา

“อือ…ลมเย็นจัง” 

ดวงตาฉันยังเบิกกว้าง ขณะที่เปลือกตาเขาค่อย ๆ ปิดลง ลำตัวฉันแข็งเกร็งจนไม่กล้าขยับเขยื้อน ในตอนที่อีกคนเขยิบไปเรื่อยคล้ายค้นหาตำแหน่งเหมาะเหม็ง สุดท้ายจบที่เลื่อนแขนกอดอก ขาข้างหนึ่งตั้งฉากพิงกับผนังกำแพงกั้นกันตกด้วยสีหน้าผ่อนคลาย 

อย่าไปพูดถึงเรื่องยาก ๆ อย่างควรทำอะไรต่อจากนี้ แม้แต่การหายใจขั้นเบสิก ฉันยังคิดไม่ออกเลย…

ตึก! ตึก! ตึก…