Risk Friend ลอง รัก เพื่อน ร้าย (Set Zenesaint ⅠⅠ ม่านหมอก x

Risk Friend ลอง รัก เพื่อน ร้าย (Set Zenesaint ⅠⅠ ม่านหมอก x

last updateLast Updated : 2025-09-19
By:  ฮวายอนOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
15Chapters
1.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"แล้วเราจะอยู่กันแบบนี้เหรอ คือมึงตั้งใจจะเอากูไปเรื่อย ๆ แบบที่เป็นเพื่อนกันยังงี้เหรอ" "แล้วจะให้กูทำไง พี่มึงมันไม่ได้เพิ่งพูดหรอกนะ แต่มันพูดมาตลอดว่าไม่ให้ใครในกลุ่มยุ่งกับมึง!"

View More

Chapter 1

คุยกันก่อนอ่าน + Risk Friend : Intro (1/2)

午前4時。空港に降り立った直後、スマホに夫・富沢千広(とみさわ ちひろ)のSNS投稿が通知された。

画像は、スーツケースを引く湯上日菜(ゆがみ ひな)の美しい後ろ姿。

添えられた文章はこうだ。

【37回目の空港迎え。無事に家まで送り届けた】

投稿時刻は午前3時30分。

その時、私・富沢唯(とみさわ ゆい)は上空3万フィートにいた。機体が突然の激しい乱気流に巻き込まれ、頭の上から酸素マスクが勢いよく落ちてきた。

シートベルトを必死に握りしめ、震える手では満足な遺書すら書けず、ただ心の中で何度も何度も願いを繰り返していた。

もし生きて降り立つことができたら、もし千広が私を迎えに来てくれていたら、海外赴任を断って、彼のそばに残ろう、と。

だが、無事に着陸し、スマホを開いても、着信履歴もメッセージも一切なかった。

彼は、日菜を迎えに行っていたのだ。

結婚して4年。彼が空港へ足を運んだ37回のうち、私を迎えに来てくれたのは一度もなかった。

そこまで愛する人が他にいるのなら、私は身を引こう。

海外赴任の申請はすでに承認されており、離婚届の準備も整っている。

これが、私が彼のもとへ降り立つ最後のフライトだ。

……

静まり返った手荷物受取所で、ターンテーブルだけが虚しく私のスーツケースを載せて回り続けている。

自嘲気味の笑みがこぼれた。

あらかじめ便名も、午前4時の到着予定時刻も伝えてあったというのに。

千広は日菜のフライト時刻ならすべて記憶しているが、私のことになると何ひとつ覚えていないのだ。

これまでに109回のフライトに乗り、109回タクシーを拾って一人で帰った。

中でも一番鮮明に覚えているのは、土砂降りの日のこと。

タクシー乗り場には長い行列ができており、もともと少し風邪気味だった私は、何時間も寒さに震えながら待っていた。

熱が出てふらふらし始めたとき、ようやく順番が回ってきた。

運転手さんが荷物をトランクに積み込みながら尋ねてきた。

「こんな夜遅くにご家族のお迎えはありませんか?」

私は苦笑いをした。

「遅い時間ですし、気を遣わせるのも悪いですから」

そう、もう二度と気を遣わせることも、迷惑をかけることもない。

「富沢様、こんばんは。旦那様は30分ほど前にお戻りになったばかりですよ。今夜はお二人とも大変でしたね」

家は24時間フロントサービス付きのマンション。受付のスタッフが話しかけてくれた。

エレベーターで12階へ上がり、鍵を差してドアを開けようとしたとき。

内側からドアが開いた。

玄関には千広が立っている。手にコップを持ち、髪は寝返りを打った直後のように乱れている。

「お帰り。エレベーターの音が聞こえたから」

「ただいま」

「何時に着いたんだ?」

「4時」

「そんなに早く?」

彼はぽかんとした。

「明日着くのかと思ってた」

私はじっと彼を見つめた。

1週間前、ラインで彼に便名と到着時刻を送ったが、既読すらついていなかった。

「メッセージ、送っておいたよ。便名も時間もちゃんと書いてある」

「そうだったっけ?」

彼は眉をひそめた。

「最近慌ただしくて、よく見てなかったんだ」

「何がそんなに忙しかったの?」

「日菜が担当してるプロジェクトでちょっとトラブルがあってさ。気持ちが落ち込んでたから、しばらくそばに寄り添って話を聞いてたんだ」

彼は私のスーツケースを受け取り、壁際に寄せると、リビングへと向かった。

「どうして迎えに来てって言わなかったんだ?言ってくれれば、行ったのに」

「湯上さんを迎えに行ってたんでしょ?」

「唯と彼女は違うだろ」

彼は水を一口含み、さも当然のような口調で言った。

「日菜は女の子だ。夜中に一人じゃ危険だろう。送り届けた後、そのまま帰ってきただけさ。唯が一言言ってくれれば、迎えに行けたのに」

違う、か。

日菜が一人だと危険で、私が一人なら安全だというのだろうか。

「出張、順調だった?」

千広が尋ねた。

帰りのフライトで機体は墜落寸前で、酸素マスクが落ちてきたときには客室全体に悲鳴が響き渡っていたのだ。

でもそんなことを教えても無駄だろう。

「……まあ、普通」

洗面台に向かい、手を洗おうとすると、そこに一本のリップが置かれているのに気づいた。

カラーはダスティピンク。私が使っているものではない。

その隣には、未開封のコットンと旅行用のクレンジングオイル。

「千広、洗面台にあるこのリップは誰の?」

「日菜のだ。この前うちに飯食いに来た時に忘れていったんだ」

「そんなに頻繁に来てるの?」

「頻繁ってほどでもないだろう。週に2、3回だけだ。唯が出張のとき、家の中の片付けとか飯を作りに来てくれてたんだ」

週に2、3回。

私が一度の出張で家を空けるのは、5日から7日ほどだ。つまり、私が不在の間、日菜はほぼ毎日のようにここへ来ていたのだ。

「湯上さん、うちの合鍵持ってるの?」

「ああ、一本渡してある」

千広はドア枠に身を寄せかけた。

「唯がいないときに万が一何かあったら、誰かが代わりに入れるようにしておかないといけないだろう」

私に何の相談もなく、彼は日菜に我が家の鍵を渡していた。

「どうして言ってくれなかったの?」

「わざわざ言うほどのことか?日菜は他人じゃないんだから」

彼は日菜のことを「他人じゃない」と言った。

じゃあ、私は何なのだろう。

手を拭いてリビングへ戻ると、テーブルの上で千広のスマホが振動した。

彼がスマホを手に取り、画面を確認した。

「日菜からだ。来週、人間ドックに付き添ってほしいって。採血が怖いらしい」

「行ってあげたら?」

「気にしないのか?」

「どうして気にしなきゃいけないの?」

「なら良かった」

彼は微笑みを浮かべた。

「物分りが良くて助かる。日菜もいつも言ってるんだ。唯は本当に優しくて、絶対俺に当たったりしないって」

当たらないのではない。

当たったところで意味がないので、諦めているのだ。

私が騒げば、千広は私の性格が悪いと責め、日菜はただの友人だと主張し、思いやりがないと嫌味を言うだろう。

揉めたところで、最後に悪者にされるのはいつだって私なのだから。

「千広、ラインで湯上さんの表示名、なんて登録してるの?」

思いがけない質問だったのか、彼は一瞬言葉に詰まった。

「……日菜だけど、どうした?」

「じゃあ、私のは?」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
15 Chapters
คุยกันก่อนอ่าน + Risk Friend : Intro (1/2)
ลอง • รัก • เพื่อน • ร้าย(Set Zenesaint ⅠⅠ ม่านหมอก x จันทร์เจ้า)เรื่องที่ 2 ในเซตมหา'ลัยเซเนเซนท์มาแล้วไอ้จ้าวคือแฝดน้องของเฮียตะวัน ส่วนไอ้หมาหมอกเป็นหนึ่งภัยพิบัติในดิซาสเตอร์ ทั้งคู่ปรากฏตัวอยู่ใน BAD ENG' วิศวะลวงใจ เยอะมาก(ใครยังไม่ได้อ่าน ฝากไปแวะชมหน่อยน้า)เรื่องนี้เป็นแนวเพื่อนกันมันส์ดี หยุมหัวกันยับ สาดคำด่าฉ่ำบอกก่อนว่าไอ้จ้าวมันไม่ใช่นางเอกสายหวาน ไม่ใส ไม่เรียบร้อย สารพัดสัตว์อาจออกมาเพ่นพ่านทั้งเรื่องแถมมันยังขี้เมา ใครรับพระนางแบบ มึง กู กู มึง สมัยพ่อขุนไม่ได้ กดผ่านเลยน้าและหากไม่เป็นการรบกวน ก็จะชวนเธอมารักกัน เอ๊ย! จะชวนเธอมากดใจ กดเพิ่มเข้าชั้นเพื่อจะได้ไม่พลาดความฟินของเพื่อนคู่นี้นะคะสุดท้ายแล้วขอคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เราปั้นอีบุ๊กได้เร็วขึ้นหน่อยนะเรื่องนี้จะบรรยายแบบบุคคลที่หนึ่งนะคะ เน้นความรู้สึก ความคิดขาว เทา ดำ ของตัวละครส่วนสำนวนเรายังปรับปรุงอยู่นะคะ ถ้าผิดพลาดตรงไหนต้องขออภัยด้วยนะค้าบกราบตักนักอ่านทุกคนที่เอ็นดู เยิฟ...เยิฟ❤ จากใจฮวายอน ❤-------------------------------------------------------Risk Friend : Intro‘นอร์เวย์เลยเหรอ?!’‘…’‘
Read more
Risk Friend : Intro (2/2)
Special Part : Manmokย้อนไปสองชั่วโมงก่อน…ขาตั้งบิ๊กไบค์คู่ใจถูกเตะลงเมื่อถึงจุดหมาย ผมถอดหมวกกันน็อกวางบนถังน้ำมัน สะบัดหัวเล็กน้อยพลางใช้มือเสยเซทผมสองสามที และปิดท้ายด้วยการตรวจสอบความเรียบร้อยผ่านกระจกข้างอีกนิดหน่อย ก็เป็นอัน...เพอร์เฟกต์!ไม่ใช่ว่าเนี้ยบอะไรขนาดนั้นหรอกนะ สไตล์การแต่งตัวของผมก็ธรรมดาทั่วไป เพียงแค่มันชินกับการที่ต้องเสริมความมั่นใจก่อนออกสู่สายตาสาธารณชนเท่านั้นเองหลังตวัดขาลงมายืนข้างรถ ผมก็กวาดมองไปรอบ ๆ ลานเซิร์ฟสเก็ตขนาดใหญ่ใจกลางเมืองเชียงใหม่ที่เคยเป็นแหล่งรวมตัวของชาวแก๊ง หมายถึงผมกับบรรดาเพื่อนสนิทน่ะ ด้วยความรู้สึกแบบ...ค่อนข้างอธิบายยากเลยแหละไม่รู้เพื่อนจะต้อนรับขับสู้หรือผลักไสไล่ส่ง ซึ่งถ้าเป็นอย่างหลังก็เข้าใจได้นะ คือถ้าห่างกันแล้วยังมีการคอนแท็กต์บ้างมันก็ปกติไง แต่สี่ปีที่ผ่านมาผมทำตัวไม่ต่างจากบุคคลสาบสูญเลย ไม่เคยส่งข่าว ไม่มีอัปเดตโซเชียล แถมยังต้องตัดขาดทุกช่องทางติดต่อเพราะความจำเป็นหลาย ๆ อย่างไม่แปลกหรอกหากเพื่อนจะโกรธ ผมคิดว่ามันสมควรด้วยซ้ำความจริงผมกลับจากนอร์เวย์ได้สองวันแล้ว แต่เพิ่งมีโอกาสปลีกตัวออกมาเปิดหูเปิดตา ก็เลยเลือกสนา
Read more
Risk Friend : 02 (1/3)
“อย่าขยำเสื้อกู!!”“...!” เสื้อเชิ้ตราคาแพงยับยู่ยี่ในมือถูกปล่อยทิ้งในทันทีที่ได้ยินเสียงเกรี้ยวกราดของผู้เป็นเจ้าของ“ใจลอยไปถึงดาวเสาร์แล้วมั้ง มันเป็นยังไง” แสตมป์เดินออกจากห้องน้ำมาหย่อนก้นลงตรงขอบเตียง ขณะที่ฉันล้มตัวนอนแผ่หลาบนฟูกนุ่มนิ่ม เหม่อมองหลอดไฟกลมประดับกลางเพดานสีขาวสะอาดด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก จะพูดยังไงดี…อารมณ์ ณ ตอนนั้นคือแบบยุ่งเหยิงมาก ใจหนึ่งก็อยากทุบให้หลังแอ่น แต่อีกใจก็อยากดึงมากอดแน่น ๆ ทั้งโกรธ ทั้งโมโห ทั้งดีใจ เหนื่อยก็เหนื่อย ปวดขาก็ปวด แถมหน้ายังมีแต่คราบเหงื่อ ไม่สิ! ผสมด้วยคราบน้ำตาอีก อยากจะบ้าตาย!เป็นการเจอกันครั้งแรกในรอบสี่ปีที่ไม่โอเคเลย ทั้งที่พยายามฮึบแล้วแท้ ๆ แต่ก็นั่นแหละ…ฉันเผลอปล่อยไก่ตัวใหญ่เบ้อเริ่มในบรรดาเพื่อนสนิท ม่านหมอก เป็นคนเดียวที่เวลาอยู่ด้วยแล้วฉันรู้สึกว่าตัวเองโคตรอ่อนแอ และที่น่ากลัวกว่านั้นคือไม่ว่าฉันจะโตขึ้นมากแค่ไหน เวลาจะผ่านไปกี่ปี หรืออยู่ห่างกันเป็นพัน ๆ ไมล์ ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม ซึ่งฉันรับรู้ได้ในวินาทีแรกที่เห็นหน้าเขามันแย่มากเลยว่าไหม... “เฮ้อ...” สุดท้ายทำได้แค่พ่นลมหายใจเฮือกยาวผ่านปลายจมูกอย่าง
Read more
Risk Friend : 02 (2/3)
คฤหาสน์เดชาพิพักษ์หลังจากที่ขลุกสร้างความวุ่นวายให้เพื่อนรักทั้งวัน ฉันก็กลับเข้าบ้านตอนหกโมงกว่าพร้อมน้ำพริกแสนอร่อยที่มี๊ชอบ“แล้วมี๊ละคะ…”เมื่อเห็นว่ากลางชุดโซฟาสุดหรูในโถงใหญ่มีเพียงผู้เป็นพ่อนั่งทำหน้าเครียดอยู่กับไอแพดในมือ จึงเอ่ยถาม จากนั้นก็พาตัวเองไปนั่งลงข้าง ๆ ฝั่งซ้ายพลางดึงท่อนแขนแข็งแรงของป๊ามาออดอ้อนออเซาะตามความเคยชิน“น่าจะขึ้นไปอาบน้ำนะ” ป๊าวาดมือข้างเดียวกันขึ้นลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน“ไอ้เฮียไปไหน”หมายถึง เฮียตะวัน พี่ชายฝาแฝดของฉันนี่ก็อีกคน…ไม่รู้เป็นยังไง แค่เข้ามาแล้วไม่เห็นพาหนะคู่ใจของมันจอดอยู่ในโรงรถ ก็ต้องถามหาแล้ว ทั้งที่เจอหน้าก็แทบจะฆ่ากันตายตลอด“ไปสนามเซิร์ฟ” ป๊าขยับปากตอบ ตายังคงจดจ่ออยู่กับกราฟและภาพรวมดัชนีราคาหุ้น “ลูกล่ะ เลิกเล่นแล้วเหรอ ป๊าเห็นเซิร์ฟสเก็ตถูกทิ้งไว้ในห้องเก็บของหลายปีแล้วนะ”“อือ เบื่อแล้ว” ถึงคนพาเล่นจะกลับมาแล้วก็ไม่มีประโยชน์…ฉันไม่หายโกรธง่าย ๆ แน่“...?” คราวนี้ป๊าหันมาเลิกคิ้วมองกัน คล้ายกับอยากได้เหตุผลหรืออะไรสักอย่างที่ทำให้ฉันตัดใจทิ้งสิ่งที่ชอบไปง่าย ๆ“สตรีมเกมสนุกกว่าเยอะเลย ไปดีกว่า” นี่เป็นวิธีการเลี่ยงตอบคำถาม
Read more
Risk Friend : 02 (3/3)
“ทำหน้าให้มันเหมือนเต็มใจมาหน่อยดิ” “…!” ฉันหันไปฉีกยิ้มกว้างเหมือนสดใสมากมายให้เจ้าของคำขอที่เดินล้วงกระเป๋าแจ็กเกตหนังสีดำอยู่ข้างกันแวบหนึ่ง ก่อนปรับเป็นบึ้งตึงดั้งเดิม นั่นเรียกเสียงหัวเราะหึหึในลำคออีกฝ่ายได้เป็นอย่างดีจะบอกว่าเต็มใจก็ไม่ถูกเสียทีเดียว เรียกว่าหลงกลอุบายของนายเพื่อนเก่าจอมเจ้าเล่ห์นี่จะดีกว่า เพราะเขามักใช้สายตาและคำพูดที่ทำให้ฉันแพ้ทางอยู่เรื่อย ‘เตี้ย…’‘ไม่ไป’‘จันทร์เจ้า…’‘ก็บอกว่าไม่ไง’‘เค งั้นกูก็จะรอมึงอยู่นี่แหละ เดี๋ยวคืนนี้นอนกับไอ้ตะวันก็ได้’‘แล้วทำไมไม่ไปชวนคนอื่น’‘ก็อยากไปกับมึง ไม่ได้อยากไปกับคนอื่น…’เฮ้อ…คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจให้กับความไม่หนักแน่นของตัวเอง ทั้งที่ตั้งปณิธานแนวแน่แล้วแท้ ๆ อุตส่าห์ปฏิเสธซะดิบดี สุดท้ายก็ท่าพลาดให้หน้าหล่อ ๆ เอ๊ย... ไม่ใช่! หน้าละห้อยเหมือนหมาเหงาบวกแววตาออดอ้อนขอความเห็นใจนั่นเสียได้ต้องเป็นเพราะอากาศร้อนราวกับซ้อมตกนรกของประเทศไทยแน่ ๆ ที่ทำให้น้ำแข็งห่อหุ้มหัวใจฉันละลายเร็วเพียงข้ามคืนเยี่ยงนี้ ม่านหมอกพาฉันมาถึงห้างสรรพสินค้าชื่อดังเมื่อตอนสิบเอ็ดโมงเศษ และลากเข้าโซนเครื่องนอนเป็นอันดับแรก จนป่านนี้ปา
Read more
Risk Friend : 03 (1/3)
ฉันยืนสำรวจตัวเองที่สวมเสื้อนักศึกษาเข้ารูปกับกระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าผ่านกระจกบานใหญ่ในห้องน้ำใต้ตึกบริหารอยู่นานนับนาที ถึงจะเป็นคนมีความมั่นใจแค่ไหน ก็ยังแอบประหม่า อะไรที่ได้ชื่อว่าครั้งแรกย่อมตื่นเต้นเสมอนั่นแหละมันดูแปลกตายังไงก็ไม่รู้เนอะ…แต่เอาเถอะ!“แกสวยมากแล้วเว้ย” ฉันยกสองนิ้วหัวแม่มือให้ตัวเองพร้อมรอยยิ้มต้อนรับชีวิตในรั่วมหา'ลัยอย่างเป็นทางการ จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนควานหาไอโฟนมาพิมพ์ข้อความส่งให้เพื่อนรักที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลJJ : กูคิดถึงมึง (08:35) JJ : กูเหงา (08:35) JJ : เหมือนจะเป็นซึมเศร้าเลย กูขาดมึงไม่ด้ายยยย (08:36) Tammy : อย่าเยอะ (08:38) JJ : ใช่เส้สสสส ใจคนยากนักหยั่งถึง เพียงข้ามคืนก็เปลี่ยนเป็นอื่น (08:38) Tammy : โอ้ยยยย อีเตี้ย!!! (08:39) Tammy : กูบล็อกมึงได้นะ เอาจริง (08:39) Tammy : ไปหาเล่นกับไอ้ดำ ไอ้ด่างหน้า ม. ก่อนไป๊ (08:40) ไล่เพื่อนไปเล่นกับหมา…?ฮึก น้ำตาจะไหล ไม่ได้กำลังใจเพิ่ม แถมยังหงอยหนักกว่าเดิมอีก นั่นเลยเป็นสาเหตุให้ฉันรัวสติกเกอร์พี่หมีเศร้าหลายตัวปิดท้าย ขณะก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำ ตอนนี้เหมือนฉันอยู่ท่ามกลา
Read more
Risk Friend : 03 (2/3)
ช่วงบ่ายของวัน…I have died everyday waiting for you…ปลายนิ้วชี้ถูกยกขึ้นแตะรูดก้านแอร์พอดเร่งเสียงเพลง A Thousand Years ของ Christina Perri ให้ดังขึ้นเพื่อตัดเสียงรบกวนรอบข้าง ทั้งเปลือกตายังปิดสนิทและฟุบหน้าไปบนเก้าอี้เลคเชอร์โดยมีท่อนแขนขวารองอยู่ ลมเย็น ๆ ของเครื่องปรับอากาศให้ความรู้สึกผ่อนคลายไม่ต่างจากนอนอยู่บนเตียงกว้างในห้องส่วนตัวเลย แตกต่างตรงที่นี่เป็นคลาสเรียนซึ่งอัดแน่นไปด้วยนักศึกษากว่าสิบชีวิตแต่แล้วการพักผ่อนแสนสบายก็ถูกขัดจังหวะ ฉันขมวดคิ้วพลางหรี่ตาขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อเกิดแรงสั่นสะเทือนจากพื้นที่ข้าง ๆ ฉันผงกหัวขึ้นและเบี่ยงหน้าไปทางขวาเล็กน้อย ผู้ชายคนนั้นยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร เขารีบขอโทษและอธิบายทั้งที่ฉันยังไม่ทันต่อว่า “...ขอโทษนะ ที่ทำเธอตื่น พอดีเราเห็นว่าตรงนี้มันเงียบดี” “...!” ประโยคนั่นทำให้ฉันต้องกวาดมองไปรอบห้องด้วยความงุนงง ก็ไม่เห็นมันวุ่นวายตรงไหน ที่นั่งเงียบ ๆ มีอีกเป็นสิบ“ไอ้จ้าวห้าวตี้ใช่ไหม”แต่พอได้ยินชื่อช่องสตรีมเกมของตัวเองก็ตาลุกวาวขึ้นมาทันที อารมณ์ถูกสับเปลี่ยนโหมดโดยพลัน แผ่นหลังที่เอนไปกับโต๊ะเลคเชอร์ในตอนแรกก็ดีดขึ
Read more
Risk Friend : 03 (3/3)
ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบ มีเสียงหนึ่งดังกึกก้องอยู่ในหูและมันห่างไกลคำว่าปกติอยู่มาก ไม่รู้เกิดจากความตื่นตระหนกเพราะไม่ทันตั้งตัว หรือการที่ได้กลับมาใกล้ชิดกันกว่าเดิมแถมนี่ยังเป็นครั้งแรกที่ฉันได้มีโอกาสมองประเมินเขาอย่างถี่ถ้วน ใบหน้าหล่อเป็นองค์ประกอบแรกที่ใคร ๆ ก็ต่างพากันหลงใหล คิ้วเข้มพาดเฉียงรับกับดวงตาเฉี่ยวคมได้เป็นอย่างดี ไหนจะไฝเสน่ห์ตรงใต้ตาซ้าย พระเจ้าก็ช่างแต่งแต้มมาได้ถูกจุดจริง ๆ จากที่โดดเด่นอยู่แล้ว ยิ่งโดดเด่นขึ้นไปอีก เคยเห็นไหมคนที่ทำหน้านิ่งแล้วให้ลุคโคตรแบด แต่พอริมฝีปากเผยเพียงยิ้มบางเท่านั้นแหละ ทุกอย่างกลับดูละมุมไปหมด นั่นจึงเป็นเหตุผลให้ม่านหมอกถูกจัดอยู่ในลิสต์รายชื่อของแรร์อันดับต้น ๆ ประจำโรงเรียนมาโดยตลอด จำได้ว่าช่วงมอต้นมีรุ่นพี่มาต่อคิวกันยื่นใบสมัครสารพัดตำแหน่งจนแถวยาวเหยียด อารมณ์แบบ...เป็นอะไรก็ได้ ขอแค่ได้อยู่ใกล้ ๆ สุดท้ายเหมือนฉันจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ได้สิทธิ์นั้นแต่ก็เท่านั้น...เพราะสี่ปีที่ผ่านมา ฉันเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าตัวเองยังเป็นคนสำคัญอยู่ไหม ครืด! ครืด…สายเรียกเข้าจากเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋ากางเกงของคนนอนปลุกให้เขาลืมตาขึ้น
Read more
Risk Friend : 04 (1/3)
 ผัวะ!“เชี่ย! ไรวะ!” ทันทีที่คนถูกลอบประทุษร้ายเงยหน้าขึ้นจากจานข้าวแล้วหันมาเกรี้ยวกราดใส่ มือข้างนั้นของฉันก็ตวัดปิดปากตัวเองโดยอัตโนมัติ วิญญาณผู้บริสุทธิ์เข้าสิงแบบฉับพลัน แสร้งตีหน้าตื่นตกใจราวกับไม่คิดไม่ฝันว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้น ทั้งที่หมายมั่นปั้นมือมาตั้งแต่ประตูทางเข้าแคนทีน “เอ้า…โดนเหรอ สงสัยแกว่งแขนแรงไปหน่อย” ฉันแอบยิ้มเยาะในใจขณะเดินอ้อมมานั่งข้างเฮียตะวัน ซึ่งเป็นตำแหน่งเยื้อง ๆ กับไอ้พายุจอมวุ่นวายที่กำลังเขม่นมองกันราวจะกินเลือดกินเนื้อ“เหี้ยเถอะ แม่ง…ตั้งใจตบเห็น ๆ”“หือ คิดมากไปแล้ว ใครจะทำเพื่อนได้ลงคอ” “อย่ามาสะตอ กูไม่อิน” ไม่ทันที่ฉันจะได้สวนกลับ เฮียตะวันก็แทรกขึ้นมาซะก่อน“แล้วเพื่อนมึงล่ะ” ความจริงก็ยังเหลือเพื่อนอีกตั้งสามคนนะที่ไม่ได้อยู่ร่วมโต๊ะด้วย แต่ฉันดันรู้ในทันทีว่าเฮียถามถึงใครโดยไม่ต้องขอคำอธิบายเพิ่ม“จะไปรู้เหรอ ไม่ได้ตัวติดกันตลอดเวลานะ
Read more
Risk Friend : 04 (2/3)
หลายอาทิตย์ต่อมา…“พวกมึงจะเอาด้วยไหม” เฮียตะวันถาม “ก็ได้หมดนะ” ลมก็ตอบง่าย ๆ ตามสไตล์“กูว่าเจ๋งดี” ไฟก็ว่าแค่นั้น ก่อนมาสะดุดที่ไอ้ตัวปัญหาอย่างพายุเนี่ยแหละ“แต่จะไม่เจ๊งก่อนใช่ไหม” “ปากเสียฉิบหาย”ส่วนฉันยังคงนั่งกอดอกจ้องหน้าสมาชิกคนเดียวที่ไม่ออกความคิดเห็น เพราะยังไม่มีข้อสรุปจริง ๆ จัง ๆ ก็เลยวนเวียนอยู่แต่กับเรื่องที่พายุบอกจนจับใจความสำคัญของนัดรวมตัวกันวันนี้ได้ไม่ดีนัก รู้แค่ตอนนี้เรากำลังนั่งสุมหัวกันอยู่ในทาวน์โฮมปูนเปื่อยสี่ชั้นสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ขนาดกว่าห้าร้อยตารางเมตร ซึ่งกำลังจะถูกประยุกต์ให้เป็นศูนย์รวมความบันเทิงระดับพรีเมียมใจกลางเมือง ภายใต้ชื่อ เอสเอเอ็มคลับ ที่มาจาก Sun And Moonตะวัน กับ จันทร์เจ้าแต่สาเหตุมันไม่ได้มาจากจันทร์เจ้าเลยสักนิด ไหงต้องมารับผิดชอบร่วมด้วยก็ไม่รู้ เรื่องมันเกิดมาจากไอ้พวกบรรลัยทีมเนี่ยแหละ ไปกินเหล้ากันได้ทุกวี่ทุกวัน พอเมาก็ห้าวตีนไล่ตีรันฟันแทงเขาไปทั่ว ทำอดีตหัวหน้ามาเฟียใหญ่อย่าง
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status