“เดินไหวไหมขี่หลังภพไหม” รณภพเงยขึ้นมองหน้าเจ้าของเท้าเล็กเรียว นานแล้วที่เขาไม่ได้เงยหน้ามองเธออย่างนี้ เขาตัวสูงกว่าเธอตั้งแต่ตอนไหนนะ ถึงได้แต่ก้มหน้ามองเธอ เจ้ของเขาสวยเสมอไม่ว่าจะมองมุมไหน

ตอนที่ 1: เด็กมันยั่ว...

               ภัคณิกามองโทรศัพท์ของตัวเองแล้วต้องทำหน้ายุ่งเพราะไม่คิดว่าเบอร์โทรศัพท์ของไอ้เด็กข้างบ้านจะโทรมาหาเธอในเวลานี้

“มีอะไรนี่มันสามทุ่มแล้วนะ” เธอตะคอกเสียงใส่ปลายสายอย่างไม่สบอารมณ์

“ผมเพิ่งลงเครื่องมา ไม่มีรถ”

“ฉันอยู่เชียงใหม่”

“รู้แล้วตอนนี้ผมก็อยู่สนามบินเชียงใหม่ นะเจ้คนสวยมารับหน่อย เนี่ยถ้ามีใบขับขี่ผมคงขับไปเองแล้วแต่มันไม่มีไง เจ้มารับไปส่งโรงแรมหน่อยแป๊บเดียว” คนจากปลายสายเจรจาหว่านล้อมเสียยืดยาวเพราะกลัวว่า..เจ้ณิกา...จะไม่ยอมมารับเขาที่สนามบิน

“เออ เดี๋ยวไปรับ รออยู่นั่นแหละ แล้วกลับมาทำไมดึกดื่นขนาดนี้ นั่งอยู่ในที่สว่างๆ นะ ห้ามไปไหนเด็ดขาดระวังคนด้วยอย่าไว้ใจใคร เดี๋ยวฉันไปหา”   คำจู้จี้ขี้บ่นของเธอเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม เขาเพิ่งลงจากเครื่องเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ถ้ามองแบบผ่านๆ ทุกคนคงไม่คิดว่าเด็กหนุ่มผู้นี้อายุเพียงสิบแปดปีเท่านั้น ด้วยส่วนสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร หน้าตาหล่อเหลาเหมือนพระเอกเกาหลี ผิวขาวน่ามองอย่างลูกผู้ดี จมูกโด่งได้รูปรับกับใบหน้า คิ้วและริมฝีปากหยัก

ถ้าจะมีใครทักว่าเขาคือไอดอลวงดังหรือพระเอกซีรีส์เกาหลีก็คงไม่แปลก  

รณภพเด็กหนุ่มอายุเพียงสิบแปดปี นอกจากจะหน้าตาดี เขายังมีมันสมองและทักษะทางคอมพิวเตอร์เป็นเลิศ ตอนเด็กติดเกมคนนี้อายุเพียงสิบขวบ เขาก็สามารถแฮ็กเกมเพียงเพื่อให้ผ่านด่านได้ง่ายขึ้นแล้ว และหลังจากเล่นเกมที่วางขายในตลาดจนเบื่อ เขาก็ทำเกมของตัวเองออกมาเล่นเสียเองตามที่ตัวเองอยากเล่น