แอบแซ่บในหอพักชาย

--------

"โอ๊ย! จะมาตัดราคาค่าห้องกันแบบนี้ก็ไม่ไหวหรอกนะ แกพึ่งจะมาเปิดหอพักไม่เท่าไหร่อย่าทำเป็นอวดดีหน่อยเลย" 

"แหม่ ใครกันแน่ที่ตัดราคาเอาเปรียบเด็กมัน ไม่ใช่ป้าหรือไง ราคาค่าห้องแพงอย่างกับอยู่ในเมืองทั้งที่อยู่ชานเมือง ไหนจะค่าไฟค่าน้ำอีก" 

"เหอะ! มีความสุขมากสิท่า ผัวตายเอาเงินประกันผัวมาเปิดหอพักผู้ชาย ทำไมมันคันมากเลยนักหรือไง!!" 

"เอ้าอีป้า! พูดแบบนี้ก็สวยสิ" 

"ใจเย็นก่อนเจ๊เปีย!!!" 

ใครจะไปเย็นไหวจู่ๆ ก็มีอีป้าเจ้าของหอพักที่อยู่ท้ายซอยเดินเข้ามาหาเรื่องกันถึงที่ แหกปากโวยวายเสียงดังจนลูกหอของฉันแตกตื่นพากันเดินออกมาดู ดีที่มีเด็กในหอเข้ามากระชากรั้งตัวฉันเอาไว้ ไม่งั้นอีป้าปากดีคงได้โดนตบสักทีสองที

"ทำไมพูดแทงใจดำเข้าหน่อยถึงกลับโมโห หรือว่าไม่จริงคนรู้จักแกเขาก็พูดกันทั้งนั้นว่าทันทีที่ผัวแกตาย แกก็หอบเงินออกจากบ้านผัวมาทำหอพักอยู่ที่นี่ ไม่ติดต่อกลับไปถามสารทุกข์สุกดิบของครอบครัวทางฝั่งผัวบ้างเลย กะจิตกะใจแกทำด้วยอะไรกัน" 

"เหอะ! คนที่ต้องพูดคำนั้นคือทางนี้ต่างหาก แล้วป้ามาสาระแนอะไรเรื่องของชาวบ้านไม่ทราบ นั่นมันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน ถ้าคุณไม่มาสาระแนเสือกอยากรู้ ก็คงไม่รู้เรื่องดีขนาดนี้หรอก" 

"หน็อย! อีเด็กเวร!!" 

"อย่าดีแต่เห่าแน่จริงเดินเข้ามาดิ แม่จะตบให้หงอกกระเด็นหมดหัวเลยคอยดู!!" 

"เจ๊เปียใจเย็น!"

"ใจเย็นก่อนเจ๊"

อีป้าเอาแต่ยืนเห่าอยู่นอกประตูรั้วไม่กล้าเดินเข้ามา เบะปากกอดอกดูเชิง ก่อนจะมาคงจะไปตามสืบอดีตของฉันมาไม่น้อย เพราะบ้านของผัวเก่าอยู่ต่างจังหวัด แถมพวกญาติพี่น้องของผัวยังเที่ยวมาตามวอแวของเงินประกันของผัวจากฉันอยู่บ่อยๆ ด้วยที่ผัวฉันรับราชการตำรวจไหนจะเงินประกันจากส่วนอื่น รวมแล้วก็ได้ร่วมหลักสิบล้าน และไม่ใช่ว่าฉันจะใจไม้ไส้ระกำไม่แบ่งเงินให้พ่อกับแม่ผัว ก่อนจะออกมาฉันแบ่งเงินไปให้ท่านทั้งสองแล้ว แต่ก็โดนลูกหยิบยืมจนหมดตัวสุดท้ายก็หันหัวเรือกลับมาที่ฉันเหมือนเดิม 

"คนเนรคุณอย่างแกอีกไม่นานเดี๋ยวก็เจ๊ง ส่วนพวกหนุ่มๆ ป้าบอกไว้เลยนะ อยากเที่ยวชะล่าใจให้แม่หม้ายผัวตายอย่างมันเชียวนะ วันดีคืนดีอาจจะถ้ำมองเปิดประตูเข้าไปทำไม่ดีไม่ร้ายพวกพ่อหนุ่มก็ได้" 

"!!!" 

"หน็อย! ใครจุดธูปเรียกให้มาไม่ทราบ มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน!!" 

รองเท้าแตะถูกเขวี้ยงทั้งที่เท้ายังสวมใส่อยู่ มันลอยเคว้งไปทางยายป้ามหาภัย บังอาจมาทำให้ลูกหอฉันแตกตื่นซะได้ โดนแค่นี้ยังน้อยไปอีพวกมนุษย์ป้า

"ว๊าย! ดูไว้เถอะกิริยามารยาทสถุนต่ำแบบนี้ ป้าบอกไว้ก่อนนะถ้าย้ายจากหออีแม่หม้ายคนนี้ ป้าจะลดค่าหอให้สามเดือน!!" 

"ยังพูดมากอีก! อยากโดนถอนหงอกจริงๆ ใช่ไหมอีป้า!!" 

"ว๊าย!!!" 

เห็นท่าทีฉันดิ้นหลุดจากเด็กในหอ อีป้าปากขยะรีบวิ่งแจ้นกลับไปทางหอพักตัวเองทันที 

"อีแก่! ถ้ามาอีกครั้งนะ จะจับถอนหงอกให้หมดหัวเลย!!" 

ฉันไม่สนสายตาของใครทั้งนั้น ความโกรธมันสุมในอกเต็มไปหมด ยังคงออกไปยืนกลางถนนเพื่อด่ากราดยัยป้ามหาภัยจนมันเดินเข้าหอพักตัวเองไปในที่สุด เมื่อหันกลับเข้ามาในหอพัก ก็พบว่าเด็กในหอยืนมองฉันอยู่ก่อนแล้ว 

"ไม่ต้องไปสนใจยัยป้าคนนั้นนักหรอก มันก็แค่เสียผลประโยชน์เลยมาโวยวาย" 

"อะ อ๋อครับ" 

"แต่ป้าเขาก็ทำเกินไปจริงๆ นะ ทั้งค่าห้องที่แพง ไหนจะค่าน้ำค่าไฟอีก รุ่นพี่ผมเคยไปพักที่หอของป้าแกยังไม่ทันจะครบสามเดือนก็ต้องย้ายออกแล้ว เพราะไม่มีเงินจ่ายค่าห้อง" 

"ใช่ ต่อให้หอของป้าแกจะเป็นห้องแอร์ก็เถอะ แต่ผมขออยู่หอของเจ๊เปียจะดีกว่า" 

ได้ฟังเด็กๆ พูดก็ชื่นใจ ฉันชื่อ ซีเปีย หรือที่เด็กในหอเรียกว่า เจ๊เปีย นั่นแหละด้วยที่ฉันก็เคยผ่านช่วงมหาลัยมาเหมือนกัน เงินที่พ่อกับแม่ให้มาเรียนก็น้อยนิดไหนจะค่าหอ ค่ากิน ค่ารถ กว่าจะผ่านช่วงมหาลัยมาได้เอาซะเหนื่อยสายตัวแทบขาด เพราะเงินไม่พอจึงต้องหารับจ้างไปเป็นเด็กเสิร์ฟอยู่ที่ร้านเหล้าแทบทุกคืน ฉันเลยปฏิญาณกับตัวเองว่าหากได้ทำธุรกิจจะเปิดหอพักในราคาย่อมเยาที่เหล่าเด็กๆ สามารถเอื้อมถึง แต่กว่าจะได้เริ่มทำธุรกิจนี้ก็อายุเข้าเลขสามไปแล้วแถมผัวยังมาตายหนีจากไปอีก ถึงจะเหงาไปหน่อยแต่ก็ยังมีพวกเด็กๆ ในหอคอยแวะเวียนเข้ามาพูดคุยถามไถ่ให้พอหายเหงา 

"ขอบใจทุกคนแล้วกัน อย่าลืมจ่ายค่าห้องให้ตรงเวลากันด้วยนะจ๊ะเด็กๆ ไม่งั้นอาจจะมีการเรียกเก็บคิดดอกในช่วงกลางดึกเอานะ" 

"!!!" 

พวกหนุ่มๆ ถึงกับมองหน้ากันด้วยความตกใจ ทั้งหมดก็เพราะข่าวลือไม่มีมูลที่จู่ๆ ก็พูดขึ้นมากลางหอนั่นแหละ ข่าวลือที่ว่าหากไม่จ่ายค่าหอพักให้ตรงเวลา จะถูกเจ้าของหอซึ่งก็คือฉันไปตามเก็บดอกถึงบนเตียง ทำให้เหล่าลูกหอต่างก็แตกตื่นหวาดระแวงเพราะกลัวว่าจะโดนขืนใจจากแม่หม้ายอย่างฉัน แม้จะยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวแต่ก็พอจะเดาออก ก็คงไม่พ้นยัยป้ามหาภัยท้ายซอย เพราะยัยป้านั่นมักจะหาเรื่องใส่สีตีไข่ให้คนเข้าใจผิดฉันอยู่บ่อยๆ ถึงแบบนั้นฉันก็ไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรหรอกนะ ดีซะอีกจะได้ไม่ต้องเหนื่อยที่จะตาม 

"เอาล่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วเจ๊กลับห้องก่อนนะ มีอะไรก็ไปเรียกเจ๊ที่ห้องได้เสมอ บายจ้ะหนุ่มๆ" 

เดินออกมาเพื่อที่จะเข้าห้องไปสงบสติอารมณ์ต่อ ปล่อยให้เหล่าหนุ่มๆ ได้พูดคุยกัน 

"อย่าบอกนะว่าเรื่องที่เจ๊จะไปตามถึงห้องเป็นเรื่องจริง!?" 

"กูก็ไม่รู้เห็นรุ่นพี่ที่เคยอยู่พูดกัน แต่นี่เจ๊ก็พูดเองเลยนะเว้ย หรือจะเป็นความจริง?" 

"จริงไม่จริงกูก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ กูไม่กล้าเบี้ยวค่าหอว่ะ อีกอย่างค่าหอของเจ๊แกก็ไม่ได้แพงเท่าไหร่ด้วย จ่ายได้ก็จ่ายเถอะ" 

"เฮ้ยแต่กูว่าลองระบบหน่อยก็ดีนะเว้ย เจ๊ซีเปียสวยซะขนาดนั้น หุ่นดีอย่างกับแม่เล้า อือหือ ถ้าได้ลองเทสระบบคงติดใจแหง" 

"มึงเล่นคนเดียวเถอะ รู้จักเจ๊เขาน้อยเกินไปนะสิ มึงไม่เห็นหรอว่าในซอยนี้ไม่มีใครกล้าต่อกรกับยัยป้าท้ายซอยเลยสักคน นอกซะจากเจ๊เปีย เท่านี้ก็รู้แล้วไม่วะว่าเจ๊แกโหดแค่ไหน" 

"เออว่ะกูลืมไปซะสนิทเลย" 

"ทางที่ดีอย่าไปยุ่งจะดีกว่า อย่างที่เขาว่ากุหลาบยิ่งสวยยิ่งหนามคม" 

"แหม่ เจ้าบทเจ้ากลอนเลยนะมึง" 

"ฮ่าฮ่า ไปเล่นบาสกันต่อดีกว่าคืนนี้กูมีอ่านหนังสือสอบ" 

"เออต่อดิ" 

"..........." 

ดีแล้ว เข้าใจแบบนั้นแหละดีแล้วเด็กๆ เพราะฉันในตอนนี้ก็ยังไม่พร้อมที่จะมีใครเหมือนกัน แม้ความรักเก่าจะจบลงไปนานหลายปี ก็ยังคงเบื่อและเหนื่อยกับความรัก เพราะฉันไม่อยากเจ็บปวดเหมือนตอนที่ผัวตายแล้วไงล่ะ

---------

เรื่องใหม่มาแล้วว ชอบอ่านแนวนี้กระซิบบอกไรท์หน่อยนะฮะ ^^

ฝากกดใจ กดติดตามเพื่อไม่พลาดเรื่องใหม่ ๆ ไปฟินกันต่อในตอนต่อไป...

ที่สำคัญ! อย่าลืม คอมเม้น เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนตัวน้อยคนนี้ด้วยนะฮะ 🤨💗