EP 4 : แบบนี้เหมือนมาเดท [2]

ทันทีที่ได้ข้อมูลจากรษาเมฆก็รีบออกจากหอสมุดเพื่อขับรถตามหาคนตัวเล็กจนมาพบเธอยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ เมฆจอดรถเทียบฟุตบาทก่อนจะเรียกสาวน้อยที่ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ไม่ไกล

“จัสมิน”

แต่ดูเหมือนเธอจะสิงเข้าไปในโทรศัพท์มือถือแล้วจึงไม่ได้ยิน

“จัสมิน!”

คราวนี้เมฆเรียกดังจนคนตัวเล็กตกใจ คนรอบข้างหันมามองเขาเป็นตาเดียว

“สวัสดีค่ะ พี่เมฆ” จัสมินเข้ามาหาคนที่กรุ่นกลิ่นหงุดหงิดนิดๆ

“จะไปไหน?”

“ไปตลาดท่าน้ำค่ะ” เธอตอบตามความจริง

“ขึ้นมา”

“ห๊ะ!”

อยู่ๆก็สั่งออกมาแบบนั้นจะไม่ให้เธอตกใจได้อย่างไร เมฆจึงขยายความ

“เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ” จัสมินโบกมือปฏิเสธอย่างเกรงใจ

วันนั้นเธอยังจำไม่รู้ลืม เบาะนั่งอันแสนน้อยนิดของเขาทำเธอต้องเกาะเขาแจเนื่องจากกลัวว่าจะตกลงไปโดนรถสิบล้อทับเหมือนที่เขาพูดเอาไว้ มีหรือเธอจะกล้านั่งเป็นครั้งที่สอง

ชายหนุ่มมองจัสมินที่มีสีหน้ากระอักกระอ่วงอย่างเป็นได้ชัดจึงต้องดีหน้าดุทำเสียงดังขึ้น

“บอกให้ขึ้นมาไง”

จัสมินกระโดดขึ้นรถแบบงงๆยอมรับว่าแอบตกใจที่อยู่ๆน้ำเสียงของเมฆก็เข้มขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง แขนเรียวเล็กโอบเอวสอบเอาไว้โดยอัตโนมัติ

..ทำไมต้องดุด้วยเล่า

“กอดแน่นๆ”

ชายหนุ่มสั่งอีกครั้งแต่เป็นน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าเดิมมากอีกทั้งรอยยิ้มที่ประดับประดาอยู่บนหน้าทำให้สาวๆอยู่ที่ป้ายรถเมล์แทบละลายลงไปกองกับพื้น บางคนก็ยมโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายไว้

..คิดถูกหรือคิดผิดเนี่ยยัยจัสมินเอ้ย! แต่ความจริงเธอไม่ได้คิดเลยต่างหาก

รถชอปเปอร์คันใหญ่ทะยายออกไปด้วยความเร็วที่ไม่มากนัก แต่ก็มากพอที่จะทำให้จัสมินกอดคนตัวสูงเอาไว้แน่นได้เหมือนกัน

เมฆขับรถไปบนถนนที่ร่มรื่นไปด้วยแมกไม้ยืนต้นอย่างสบายอารมณ์ ลมเย็นนๆพัดปะทะใบหน้าเรียวเล็กของจัสมิน ผมยาวที่ดัดลอนคลายปลิวสยายชวนมอง รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นบนใบหน้าภาพอันแสนงดงามนี้เมฆมองมันจากกระจกข้างบานเล็ก

รถคันใหญ่เลี้ยวเลอะตามถนนที่ตัดเลียบชายคลอง แสงระยิบระยับจากพื้นน้ำส่องประกายราวกับเพชรที่ต้องแสงไปเป็นบรรยากาศที่เหมาะแก่การนั่งรถเล่นที่สุด ถ้าไม่ติดว่าเบาะที่นั่งเล็กไปหน่อยทุกอย่างจะดีกว่านี้

“ทำไมวันนี้อากาศร้อนจัง”

แต่เมื่อรถจอดสนิทปากอิ่มเริ่มบ่น มือเล็กก็พยายามหวีสางผมให้เข้าที่เข้าทาง ไอร้อนจากแสงแดดกระทบผิวของเธอแบบนี้ก็อดบ่นไม่ได้

เมฆแย่งหวีจากมือคนตัวเล็กแล้วค่อยๆสางมันอย่างเบามือไม่กล้าร้องทักท้วงกลัวจะโดนเขาดุอีก จัสมินกำมือทั้งสองแน่นกลัวเขาจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครงครามของเธอ

..อะไรกันผู้ชายคนนี้ แล้วทำไมหัวใจเธอต้องเต้นแรงแบบนี้ด้วย

“เดี๋ยววันหลังเอารถยนต์มาแล้วกัน” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเป็นธรรมชาติ

“เอ๋?”

“ไปกันเถอะ”

จัสมินมองร่างสูงอย่างงงๆก่อนที่เท้าเล็กจะก้าวตามเมฆเข้าไปในตลาดที่ทอดยาวข้างๆริมน้ำ

ตลาดแห่งนี้ตั้งอยู่ติดกับท่าเรือข้างฟาก ซึ่งอีกฝั่งหนึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ผู้คนมักจะเข้ามาชมความงามของศิลปะล้านนาในสมัยก่อนความ เป็นเอกลักษณ์ของสถานที่ยังคงรักษากลิ่นอายของมนต์เมืองเหนือเอาไว้สะกดคนที่มีชีวิตประจำวันเร่งรีบ ใช้ชีวิตอย่างช้าลงได้

ของที่ขายในตลาดเป็นสินค้าพื้นเมือง สินค้าทำมือ รวมไปถึงของฝากของที่ระลึก แต่ที่เด็ดสุดเห็นจะเป็นอาหาร บางชนิดเป็นสูตรที่สืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่น บางอย่างหากินได้ยาก นับว่าเป็นสวรรค์ของจัสมินโดยแท้