Masukวันนี้เป็นวันที่ 7 ของการตามหาพี่สายรหัสที่เขาคนนั้นขีดเส้นตายเอาไว้ให้เธอ หากเธอยังหาตัวเขาไม่พบมันจะเกิดอะไรขึ้นนะ เพื่อนทุกคนในห้องต่างรู้แล้วว่าใครเป็นพี่สายรหัส และดูเหมือนจะมีแค่เธอเพียงคนเดียวที่ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
ฝันหวานลองสำรวจจากรายชื่อรุ่นพี่ที่เหลืออยู่ว่าใครยังไม่มีน้องสายรหัส ..ดูเหมือนจะง่ายใช่ไหม? แต่ที่จริงแล้วรุ่นพี่สามัคคีกันกว่าที่คิด เพื่อนๆ ที่คณะบางคนก็ยอมบอก แต่บางคนก็เกรงใจพี่รหัสตัวเองจึงไม่บอกชื่อพี่รหัสของตัวเองซะงั้น เธอมักจะได้รับคำตอบเดิมๆ ว่า
‘ขอโทษนะฝัน พี่รหัสเราไม่ให้บอกชื่อเขาอ่ะ’
ฝันหวานได้คำใบ้สุดท้ายมาแล้ว แต่ในสมองก็ยังคงคิดอะไรไม่ออกอยู่ดี ส่วนวิธีการน่ะหรอ เรียกได้ว่าแปลกสุดๆ ก็ว่าได้ กระดาษคำใบ้แผ่นสุดท้ายถูกสอดเอาไว้ใต้ประตูห้องของเธอ
ยอมรับเลยว่าพี่สายรหัสคนนี้ทำให้เธอแอบกลัวเหมือนกัน เขารู้เรื่องของเธอทุกอย่างแม้กระทั่งที่อยู่ แถมยังขึ้นมาที่นี่ได้อีก หรือเขาอาศัยอยู่ที่คอนโดเดียวกับเธอ หรืออาจจะฝากให้ใครเอามาสอดไว้เหมือนทุกครั้งที่เขาทำก็เป็นไปได้ทั้งนั้น
“เอ้อ ฝันน้อย... หาพี่รหัสเจอยัง”
เมเปิลละความสนใจจากการบ้านที่กำลังทำอยู่ วันนี้เธอมาทำการบ้านที่คอนโดของฝันหวาน อีกอย่างเธอเองก็ไม่ค่อยอยากอยู่บ้านสักเท่าไหร่ อยากมาหาเพื่อนมากกว่าเลยย้ายตัวเองมาทำการบ้านอยู่ที่นี่
“ยังเลย..” เสียงอ่อยๆ พร้อมกับใบหน้าเศร้าสร้อยทำให้เมเปิลอดสงสารเพื่อนสนิทไม่ได้
“วันที่ 7 แล้วไม่ใช่หรอ?”
และอีกไม่กี่ชั่วโมงจะหมดวันแล้วด้วย
“อืม..” ใบหน้าเล็กซบลงกับแขนเรียวของตนเอง เรื่องเรียนยังไม่ทำให้สาวน้อยเครียดเท่านี้เลยด้วยซ้ำ
“ไหน เราของดูคำใบ้หน่อยสิ”
มือเล็กยื่นกระดาษสีฟ้าที่ข้างในมีข้อความยาวเหยียดอยู่ เมเปิลรับมันมาแล้วอ่านข้อความนั้นในใจ เธอจำได้ว่ามันเป็นบทกลอนที่เธอเคยขับเสภาเมื่อสมัยเรียนมัธยม
‘คำใบ้ที่ 7
ทศกรรฐสิบภักตรชั้น เศียรตรี
ทรงมกุฎไชยเขียวสี อาตมไท้
กรยี่สิบพรศุลี ประสาศฤทธิ ยิ่งนา
ถอดจิตรจากตนได้ ปิ่นด้าวลงกาฯ —
วันนี้วันสุดท้าย ถ้ายังหาไม่เจอก็...ลาก่อน ปีนี้ฉันไม่มีน้องรหัส’
****พระองค์เจ้าเกษมสันต์โสภาคย์ (ตัวสะกดตามต้นฉบับเดิม) ’
“นี่มันโคลงของทศกัณฑ์นี่” เธอพูดออกมาอย่างแผ่วเบาพร้อมกับคิ้วเรียวที่ย่นชนกันเล็กน้อย
“หืม..? อะไร?”
“ก็กลอนนี้ไง มันเป็นโคลงที่เราเคยขับเสภาอ่ะ”
จริงสิทำไมเธอไม่เอะใจตั้งแต่แรกนะ ..ตัวเอกที่เป็นราชาอสูร มีกายเป็นสีเขียว และอยู่ในวรรณคดี..
“ทศกัณฑ์ ..พี่ยักษ์!!!”
“ฝันลองเอาคำใบ้ทุกคำมาอ่านอีกทีสิ”
เมื่อรู้ว่าตัวเองมาถูกทาง เมเปิลจึงบอกให้ฝันหวานนำทุกคำมาอ่านอีกทีเพื่อความแน่ใจ
ฝันหวานควานหากระเป๋าบัตรที่พื้นที่ช่องด้านข้างถูกใช้เป็นที่เก็บคำใบ้ของพี่สายรหัสของเธอ กระดาษคำใบ้ทุกแผ่นถูกวางเรียงตามลำดับเลขที่กำกับของมันตั้งแต่ใบแรกจนถึงใบที่ 7
“ถ้าตามที่เมเข้าใจนะ คำใบ้แรก 11 คือสายรหัสของฝันน้อยใช่มะ”
“อืม”
“คำใบ้ที่ 2 วรรคดี คำใบ้ที่ 3 เบส คำใบ้ที่ 4 สีเขียว ..5 Poison และ 6 ราชาอสูร ส่วน 7 คือกลอนนี้”
“เหมือนมันมี 2 พาสป่ะ” หากอ่านเผินๆ มันก็คงไม่สามารถปะติดปะต่อคำพวกนี้ให้เข้าใจได้
“ถูกต้อง” เมเปิลชี้นิ้วไปที่ฝันหวานเป็นการยืนยัน
เมเปิลจัดกลุ่มของคำใบ้ทั้ง 7 ใหม่ โดยเรียงตามลำดับดังนี้
กลุ่มที่ 1 กลุ่มที่เกี่ยวข้องกับชื่อของเขา - วรรณคดี – สีเขียว – ราชาอสูร และโครงทศกัณฑ์
เธอจัดการต่อสายหายใครอีกคนที่พอจะช่วยเธอและฝันหวานได้ ไม่นานคนปลายสายก็รับ
‘ฮัลโหล’
“ฮัลโหลค่ะพี่ฟ้าใส” เมเปิลกดเปิดลำโพงให้เพื่อนสนิทของเธอได้ยินการสนทนาด้วย
‘ว่าไงหนูน้อย’
“หนูมีเรื่องรบกวนถามค่ะ”
‘ว่ามา’
“พี่ยักษ์ชื่อจริงคือ ทศกัณฑ์ใช่ไหมคะ?” เมเปิลถามออกไปอย่างไม่อ้อมค้อม
‘..ไขปริศนาออกแล้วหรอ ใช่จ๊ะ’ คนปลายสายมีน้ำเสียงยินดีอย่างปิดไม่มิด เธอกลั่วหัวเราะเล็กน้อย
“ขอบคุณค่ะ งั้นเมไม่กวนพี่ฟ้าใสแล้วนะคะ”
‘จ้า ฝากยินดีกับน้องฝันด้วยนะ ในที่สุดก็รู้สักทีว่าพี่รหัสเป็นใคร’
“ขอบคุณค่ะพี่ฟ้าใส” ฝันหวานเอ่ยของคุณเธอ มันทำให้เธอมั่นใจมากขึ้นว่าต้องเป็นเขาแน่ๆ
‘ไม่เป็นไรจ้ะ งั้นพี่ขับรถก่อนนะ’
“ค่ะ”
หลังจากที่วางสาย สองสาวเพื่อนสนิทก็หันมาสนใจกลุ่มคำต่อไป
กลุ่มที่ 2 คือคำที่บ่งบอกตัวตนของเขา - 11 –เบส และ Poison
“สองคำสุดท้ายคือชื่อวง Poison และพี่ยักษ์เขาก็เป็นมือเบสอยู่”
“โอ้ย..”
ร่างเล็กทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากับเตียงนุ่ม ในหน้าหวานยิ้มกว้าออกมา มันเหมือนเธอได้ยกภูเขาออกจากอก ในที่สุดเธอก็รู้แล้วว่าพี่สายรหัสของเธอเป็นใคร
หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าครั่ง เธอดีใจมาก
“อย่าพึ่งหมดแรงสิ ไปหาพี่เขากัน”
“ที่ไหน? มันค่ำแล้วนะ” ฝันหวานลุกขึ้นตามแรงฉุดของเมเปิล
แสงอาทิตย์อัสดงที่ปลายของฟ้ากำลังจะลาลับไป พระจันทร์ผู้อยู่อีกขั่วหนึ่งปารกฏขึ้นบนท้องฟ้า
“PUB X พี่ยักษ์อยู่ที่นั่น”
“แต่เราอายุยังไม่ถึง 20 เลยนะ เข้าได้หรอ?”
เธอกับเมเปิลพึ่งอายุ 19 ปีได้ไม่นานมานี่เอง จะเข้าไปในสถานที่แบบนั้นได้อย่างไร อีกอย่างสถานบันเทิงเขาก็ต้องตรวจบัตรประชาชนอยู่แล้ว
“หึๆ เมเปิลซะอย่าง ไปแต่งตัวเร็ว”
เมเปิลหัวเราอย่างชั่วร้ายก่อนจะเร่งให้เธอไปแต่งตัว ฝันหวานจะใส่เสื้อยืดกางเกงนอนขาสั้นเข้าไปหาพี่สายรหัสไม่ได้เด็ดขาด
“ฉันหมั้นตากราฟไว้แกจะว่าไงนิค”นิค ฝันหวาน และเมเปิล เงยหน้าจ้องมองเจ้าของคำพูดเมื่อครู่เป็นตาเดียว มีเพียงนิคที่ยิ้มอย่างมีความหมาย“พี่ยักษ์ ลูกเราเป็นผู้หญิงนะ” ฝันหวานทัดทายขึ้น..ที่นี่ประเทศไทยนะ มีที่ไหนผู้หญิงขอหมั้นผู้ชาย แถมลูกเธอพึ่งจะอายุห้าขวบเท่านั้นเอง“พี่ยักษ์ เอาจริงหรอคะ?” เมเปิลเอ่ยถาม“หึๆ ยังดีกว่าให้ยัยหนูไปเจอเสือ เจอตะเข้ที่เราไม่รู้จัก แถมไม่รู้ว่าผู้ชายพวกนั้นจะรักยัยหนูของเราหรือเปล่านะแม่ ตากราฟเนี่ยแหล่ะ ดีที่สุดแล้ว” ยักษ์ให้เหตุผล“ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”นิคเห็นด้วยทุกอย่าง ..เขาเองก็อยากป้องกันลูกชายจากผู้หญิงที่หวังเงินทองเช่นกัน เขาอาบน้ำร้อนมาก่อน ..ย่อมรู้ดี“แกคงไม่ถือที่ลูกสาวฉันเป็นพี่ตากราฟใช่ไหม?”“หึๆ ไม่หรอกครับ” นิคหัวเราะในลำคอ“พี่ทั้งสองคนควรจะรอให้ลูกโตกว่านี้นะคะ” ฝันหวานไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง“ใช่ค่ะ เรื่องแบบนี้มันบังคับกันไม่ได้นะคะนิค” เมเปิลก็เช่นกันดูเหมือนแม่ๆ จะมีความเห็นที่แตกต่าง ลูกของเธอยังเด็กต้องเจออะไรอีกมากมาย หากวันหนึ่งทั้งสองคนเจอคนที่รัก และอยากอยู่ด้วยไปตลอดชีวิต พันธะข้อนี้จะทำให้ลูกๆ ไม่มีความสุขไปตลอดชีวิตเอาได้
หลายปีต่อมา..เด็กชายตัวน้อยวิ่งเขามาในสวนของบ้านหลังใหญ่ เมื่อทราบว่าพี่สาวคนสวยของเขาอยู่ที่นี่ แต่การจะไปเจอพี่สาวได้นั้นมันไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด..“โฮ่ง/โฮ่ง”เท้าเล็กหยุดชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงทักทายของสุนัขพันธุ์ผสมตัวใหญ่สองตัว เด็กชายตัวน้อยพยายามกลั้นน้ำตาที่ปริ่มจะไหลออกมาหันมองซ้ายมองขวาก็ไม่พบใครที่พอจะช่วยเขาได้แม้ใบหน้าของมานีกับมานะจะแย้มยิ้มต้อนรับผู้มาเยือนแต่เท้าเล็กๆ กลับขยับถอยห่าง เมื่อสุนัขตัวใหญ่ทั้งสองกำลังก้าวเข้ามาใกล้“โฮ่ง!”“แง้!”เด็กชายร้องไห้ออกมาทันที ..ไม่เอาแล้ว ความสูงของมานีกับมานะแทบจะท่วมหัวเขาอยู่แล้วเด็กหญิงตัวน้อยได้ยินเสียงร้องไห้จึงเดินมาดู เธอพบเด็กชายรุ่นน้องเธอสองปีที่เป็นลูกชายของแม่เมเปิลกับพ่อนิคยืนร้องไห้ขี้มูกโป่ง โดยมีพี่มานีกับพี่มานะสุนัขตัวโตยืนแลบลิ้นอยู่ใกล้ๆ“กราฟ” โยเกิร์ตเรียกชื่อเด็กชายตัวน้อยทำให้กราฟหันมาทันที“พี่โย.. แง้! ช่วยป๋มต้วย แง้..”โยเกิร์ตวิ่งเข้ามาสวมกอดเด็กชายตัวน้อยทันที กราฟกอดนางฟ้าของเขาแน่น ทั้งน้ำมูกน้ำตาเลอะเปลอะเปื้อนเต็มใบหน้าไปหมด“โอ๋.. ไม่ต้องกลัวน้า พี่มานีกับพี่มานะใจดี ไม่กัดๆ”มือเล็กลู
ร่างเล็กถูกอุ้มมานอนบนเตียงรถเข็นอย่างเบามือกลัวกว่าจะกระทบกระเทือนทั้งสองชีวิต หลังจากนั้นบุรุษพยาบาลก็แร่งรีบเข็นคนที่กำลังร้องโอดโอยตรงดิ่งไปที่ห้องทำคลอด“โอ้ย.. เจ็บท้อง ไม่ไหวแล้ว”“ทนอีกนิดนะ อีกไม่กี่นาทีเราก็จะได้เห็นหน้าลูกแล้ว” ยักษ์ที่จับมือฝันหวานตลอดเวลาบอกพร้อมกับรอยยิ้มทั้งที่ในใจก็เจ็บเหมือนกันเมื่อมองใบหน้าสวยหวานที่เหยเกด้วยความเจ็บปวด“พี่ยักษ์อยู่กับหนูนะ”“ครับ พี่รักฝันนะ”มือหนาลูบศีรษะของภรรยา มองเธอสายตาอ่อนโยน ฝันหวานจับมือยักษ์แน่น ถึงแม้จะไม่ทำให้เธอหายเจ็บ แต่มีคนตัวโตอยู่ข้างๆ ก็ทำให้เธออุ่นใจ และคลายกังวลไปมาก“คุณหมอมาแล้วค่ะ”“เจ็บมากไหมคะ?” มือบางของแพทย์หญิงกดเบาๆ ที่ท้องที่นูนใหญ่“เจ็บมากค่ะคุณหมอ”“อดทนนะคะเดี๋ยวเจ้าตัวเล็กก็จะออกมาแล้ว” เธอบอกด้วยรอยยิ้มก่อนจะสวมหน้ากากอนามัย และหันมาสั่งพยาบาล “พยาบาลเตรียมเครื่องมือเลย ตอนนี้ปากมดลูกเปิดแล้ว”“ค่ะ”หมอและพยาบาลทำหน้าที่ของตนเองอย่างใจเย็น มีเพียงยักษ์เท่านั้นที่ภายในใจของเขาร้อนรุ่ม คนตัวเล็กคงเจ็บมาก เม็ดเหงื่อที่ผุดมาตากรอบหน้าของฝันหวานทำให้เขาสงสารเธอจับใจ“คุณแม่ทำใจให้สบายนะคะ สูดลมหายใจ
นิคบอกเธอว่าจะพามาทานข้าวข้างนอก เมเปิลไม่นึกว่าเขาจะพาเธอมาทานที่ H Tower ชั้นบนสุด ซึ่งเปิดเป็นภัตาคารกลางแจ้งที่ได้ยินมาว่าจองยากต้องรอคิวเป็นเดือนๆ แต่ด้วยบรรยากาศ ความเลิศรสของอาหารทำให้ที่นี่ติดอันดับสถานที่โรแมนติกสุดพรีเมียม และเมเปิลพึ่งรู้ว่านิคเป็นเจ้าของที่นี่รอไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ เมเปิลเดาว่านิคน่าจะสั่งเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ทั้งสองรับประทานอาหารพร้อมกับพูดคุยกันจนมื้ออาหารอันแสนอร่อยจบลงมือหนาเลื่อนกล่องกำมะหยี่สีดำมาตรงหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้น“ครบรอบ 1 ปี”“..นายจำได้หรอ?”เมเปิลเปิดกล่องนั้นออกก็ต้องแปลกใจ ..เธอไม่นึกว่ามันจะเป็นแหวนนิคไม่ตอบคำถาม เขาแย่งแหวนวงเล็กมา จากนั้นก็ดึมมือข้างซ้ายแล้วค่อยๆ ดันแหวนวงเล็กให้เข้าไปครอบนิ้วนางเอาไว้ ก่อนจะบรรจงจูบที่หลังมือขาวของคนรักอย่างรักใคร่“มัดจำไว้ก่อน แล้วห้ามถอดเด็ดขาด”“ฉันกลัวมันหายอ่ะ ถอดเก็บไว้ไม่ได้หรอ?”เมเปิลมองแหวนเพชรเม็ดใหญ่ที่มีเพชรเม็ดเล็กเรียงรายอยู่เกือบรอบวง“ไม่ได้ นี่แหวนแต่งงานนะ”“ห๊ะ”ประโยคเมื่อครู่ทำเอาสาวเจ้าใบ้กินไปชั่วขณะ จนนิคต้องเรียกสติเธอ“ห้ามถอดเด็ดขาด”คนตัวสูงนั่งคุกเข่าต่อหน้าหญิงสาว เขาไม
“น่าดูดจัง”ริมฝีปากหนาดูดดึงปลายยอดสีชมพูทันทีที่จบประโยค นิคกัดลงไปที่ยอดแหลมอย่างหมั่นเขี้ยว แต่ก็ไม่หนักจนเมเปิลรู้สึกเจ็บ มันเป็นความรู้สึกที่ทำให้เธอยอมสิโรราบต่อคนด้านบน เมเปิลครางออกมาราวกับคนละเมอจ้องมองการกระทำของเขาด้วยสายตาหวานเยิ้ม“แบบนี้เสียวไหม?” พูดจบเขาก็ครอบครอบส่วนปลายยอดทุมถันอีกครั้ง“อ้า.. ซี้ด..”“โอ้ววว เสียวว่ะ”สะโพกสอบค่อยๆ สาวท่อนเอ็นเข้าออกในโพรงรักที่แสนรัดตรึง ยิ่งมันตอดรับสัมผัสที่เขากระแทกกระทั้นมันยิ่งทำให้อารมณ์สวาทของคนตัวโตให้ลุกโชนมากขึ้นจังหวะเนิบนาบก็แปรเปลี่ยนเป็นอัดแรงๆ คนตัวโตมองคนตัวเล็กที่สูดปากคราง หน้าอกที่เด้งตามจังหวะมันยิ่งทำให้อารมณ์ของนิคกระเจิง“อ้ะ เบาๆ เจ็บ ซี้ดดด”“อย่าตอด มันจะเสร็จเร็ว ซี้ดดด”เมเปิลเองก็ไม่สามารถบังคับร่างกายของตนเองไม่ไห้ตอดรัดของเขาได้ บางทีมันก็เป็นผลจากที่เขากระแทกเธอเองต่างหากรูเล็กถึงได้ขมิบตอดแน่นขนาดนี้“อ้ะ อ้ะ อื้อ แรงกว่านี้ อ้า”เสียงออดอ้อนประกอบกับสายตาที่หวานเยิ้มและปากบวมเจ่อสีแดงทำให้นิคหยุดอารมณ์ตัวเองไม่อยู่กระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วง เดิมคิดว่าอยากจะทำนานๆ แต่เจอแบบนี้มีใครจะทนไหว เขาไม่ได
“เช็ดให้หน่อย ไม่มีแรง..” เสียงทุ้มเปร่งออกมาจากปากหยักราวกับคนละเมอเมเปิลส่ายศีรษะพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะเดินถือถาดออกไปแล้วกลับเข้ามาในห้องหร้อมกับกะละมังใช่น้ำและผ้าขนหนู แต่เมื่อเข้ามาถึงเธอก็ต้องตกใจกับภาพตรงหน้า“นิค! แก้ผ้าทำไมเนี่ย?”เมเปิลตะโกนเสียงดังและหลับตาปี๋ไม่อยากมองร่างสูงใหญ่ที่ไร้อาภรณ์ปิดกายนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง เธอเกือบทำกะละมังหลุดมือแล้วไหมล่ะ“ก็เช็ดตัวไง” คนตัวสูงพูดอย่างมีความสุข ใบหน้าขาวเนียนถูกแทนที่ด้วยสีแดงจนน่าหยิก“ใส่กางเกงเดี๋ยวนี้เลย บ้าหรือไงมานอนแก้ผ้าให้คนอื่นดูแบบนี้”หัวใจดวงเล็กเต้นโครมคราม ร่างกายสมบูรณ์แบบทุกส่วนที่ไร้สิ่งบดบังยังชัดอยู่ในมโนของเธอ“ใส่แล้ว ลืมตาสิ”เมเปิลเปิดเปลือกตาช้าๆ อย่างไม่ไว้ใจ เมื่อเห็นว่านิคใส่บ็อกเซอร์แล้วเธอจึงถอนหายใจออกมาแล้วยู่หน้าให้คนที่นั่งขำอยู่บนเตียง“หึๆ เธอจะเช็ดตัวให้ฉันทั้งๆ ที่หันหน้าไปทางอื่นแบบนี้ได้ไง หันมาทางนี้” เขาสั่งเมื่อเห็นว่าคนเขินอายเช็ดสะเปะสะปะไปทั่วเมเปิลถลึงตาใส่เขา หลังจากนั้นก็ทำหน้าที่เช็ดตัวให้คนป่วยโดยมองข้ามผิวขาวละเอียดที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของนิค ..เธอต้องอดทนแค่ไหนใครจะรู้“







