EP 1 : คำใบ้ [3]

“สวัสดีค่ะ พี่ฟ้าใสใช่ไหมคะ”

สาวน้อยในชุดนักศึกษาถูกระเบียบทั้งสองคนยกมือไหว้ทันทีที่เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ฟ้าใสกำลังบันทึกอะไรบางอย่างลงในแฟ้มไม่แปลกใจถึงการมาของเธอ

“ใช่จ๊ะ มีอะไรคะน้องเมเปิล”

“ ‘ประธานชมรมสุดสวย และรวยมาก’ คือพี่ใช่ไหมคะ”

เมเปิลลุ้นกับคำตอบที่จะได้รับ เธอเริ่มตามหาพี่สายรหัสตั้งแต่วันแรกที่ได้รับคำใบ้ที่บอกตัวตนของเธอ และเมเปิลก็โชคดีตรงที่เธอมีรุ่นพี่สมัยมัธยมที่เรียนคณะแพทยศาสตร์เลยสืบง่ายหน่อย เพราะทั้งสองคณะต้องร่วมงานกันอยู่บ่อยครั้ง

“ฮ่าๆ ๆ เก่งจังเลยเด็กน้อย”

“เย้!! พี่จริงๆ ด้วย”

เมเปิลร้องดีใจอย่างไม่คิดจะเก็บอาการ

“แล้วรู้ได้ยังไงอ่ะว่าเป็นพี่”

“ก็..”

เมเปิลวิเคราะห์ทีละข้อให้พี่สายรหัสสุดสวยของเธอฟังทีละข้อเหมือนกับที่พูดให้ฝันหวานฟัง

“ฉลาดนะเรา”

“ขอบคุณที่ชมค่ะ”

“แล้วสาวน้อยคนนี้เป็นใครคะ”

ฝันหวานยิ้มให้กับฟ้าใส รอยยิ้มสดใสราวกับแสงอรุณแรกของวันทำให้เธอแทบเคลิ้ม นี่ขนาดเธอเป็นผู้หญิงด้วยกันยังชอบในรอยยิ้มนี้เลย แล้วคนที่ได้เธอเป็นแฟนจะหลงเธอขนาดไหน

สาวน้อยคนนี้เป็นน้องรหัสคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนี้สิ่นะ

“หนูชื่อฝันหวานค่ะ หนูกำลังตามหาพี่รหัสที่ทำตัวลึกลับอยู่ค่ะ”

ฟ้าใสขำพรืดออกมาอย่างอดไม่ได้ ไหนจะท่าทางน่าสงสาร คิ้วเรียวที่ย่นเข้าหากัน และปากเล็กที่ยืนออกมานั้นอีก

ฟ้าใสปรายตามองที่ผู้ชายตัวสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกล แต่ก็แค่ครู่เดียวเท่านั้นจนสาวน้อยทั้งสองไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำ “ฮ่าๆ ๆ พี่คงช่วยเราไม่ได้หรอกนะ”

ถึงอยากจะช่วยมากแค่ไหนก็ตาม แต่เสียงหวานปนเศร้าที่ออดอ้อนฟ้าใส ทำให้ใครบางคนถึงกับชะงัก

“ช่วยหนูหน่อยไม่ได้หรอคะ? นะคะ”

“ฝันต้องรอคำใบ้ต่อไปแล้วแหล่ะ”

“บอกนิดเดียวก็ไม่ได้หรอคะ”

“ฮ่าๆ ๆ ไม่ได้จริงๆ ค่ะ มันคือกฎที่พวกพี่ตกลงกันไว้”

ถึงแม้มันจะดูเหมือนเป็นเรื่องไร้สายระในสายตาของใครหลายๆ คะ แต่การที่รุ่นน้องต้องตามหารุ่นพี่สายรหัสเองนั้นถือเป็นความพยายามอย่างหนึ่ง พวกเขาอยากดูว่าน้องๆ ใส่ใจกับรายละเอียดเล็กๆ พวกนี้หรือเปล่า

มันเป็นการสอนให้รุ่นน้องที่เข้ามาใหม่ได้เรียนรู้ และละลายพฤติกรรมที่ติดตัวพวกเขามาตั้งแต่สมัยมัธยม ...การทำงานที่ต้องรักษาชีวิตของสัตว์ทุกตัว ต้องใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ ที่หลายคนอาจมองข้าม พวกเขาจะพลาดไม่ได้เด็ดขาด

“ทำไมหรอคะ พี่สายรหัสหนูโหดหรอคะ”

“ฮ่าๆ ๆ มันบอกว่าห้ามใครทุกคนให้ข้อมูลเกี่ยวกับตัวมันเด็ดขาด ไม่งั้น..มันจะฆ่าพี่เลยแหล่ะ”

“โว้... น่ากลัวอ่ะ”

เคล้ง!

เสียงอลูมิเนียมกระทบกันดังขึ้นทำให้สามสาวที่สนทนากันอย่างออกรสออกชาติต้องเงียบลง พร้อมกับหันไปยังต้นเสียง แต่ดูเหมือนว่าคนต้นเหตุของเสียงจะหายเข้าไปในห้องตรวจแล้ว

“ใครหรอคะ เมื่อกี้อ่ะ”

ฝันหวานถามด้วยความสงสัย

“อ๋อ ..ยักษ์น่ะ เขาเรียนปีเดียวกับพี่นี่แหล่ะ”

“เราทำอะไรให้พี่เขาโกรธรึเปล่าคะ”

เมเปิลถามขึ้น อยู่ๆ สาวน้อยทั้งสองคนก็รู้สึกกลัวกับชื่อนี้ ‘ยักษ์’ คนเป็นคนที่มีนิสัยและหน้าตาคล้ายยักษ์ละมั้ง ถึงได้ฉุนเฉียวกับแค่เสียงที่พวกเธอคุยกัน

“มันก็เป็นอย่างนี้แหล่ะ อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ไม่ชอบเสียงดังอ่ะ”

“งั้นเราต้องคุยกันเสียงเบาๆ ใช่ไหมคะ”

ฝันหวานยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับกระซิบเสียงแผ่วเบาให้ได้ยินกันแค่สามคน

“พี่ก็คิดว่าอย่างนั้น พี่ชอบเรานะฝันหวาน เราตลกดีอ่ะ”

“หนูน่ารักด้วย หนูรู้”

“ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ”

“ชูววววว์”

สามสาวหัวเราะขึ้นอีกครั้ง แต่ก็ต้องรีบปิดปากลง เพราะกลัวรุ่นพี่อีกคนออกมาเชือดคอ เมเปิลและฝันหวานนั่งรอฟ้าใสที่โซฟา พวกเธอตกลงกันว่าจะไปทานไอศกรีมที่ร้านแถวๆ หน้ามหาวิทยาลัย แต่ต้องรอเวลาออกเวรของฟ้าใสก่อน

ที่นี่จะจัดเวรให้นักศึกษาในคณะทุกคนมาเฝ้า และสลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปเรื่อยๆ เพื่อเรียนรู้งานในโรงพยาบาลสัตว์

“ยักษ์จ้ะ ไปกินไอติมตัวกันไหม? น้องฝันก็ไปนะ”

ประโยคหลังฟ้าใสหันมากระซิบเบาๆ ทำให้ยักษ์ตวัดสายตาคาดโทษเธอ ราวกับว่ากลัวใครอีกคนจะได้ยิน

“ไม่”

“ถามไปงั้นแหล่ะ แบร่!!”

ฟ้าใส่แลบลิ้นใสยักษ์แล้วรีบวิ่งออกมาทันที

“ยัยฟ้าครึ้ม!!”

---------------------------------------------------------

อยากรู้ว่าฝันน้อยจะหาตัวพี่สายรหัสเจอตอนไหน กดถูกใจเลยค่ะ

ร่วมช่วยเธอหาพี่สายรหัสกัน

****สปอยก่อนว่า พี่ยักษ์ของเราถึงกับเก็บเอาหน้าน้องไปฝันหวานจริงๆ