LOGINYsabelle's POV
Wedding bells are ringing, yuck.
Nasa labas na ako ng simbahan, waiting for my cue to enter while the staff is fixing my dress, checking if may gusot ba or any wardrobe malfunction. Sa totoo lang, nangangalay na ako kakatayo dito sa taas ba naman ng takong nitong sapatos ko? Sana nag-rubber shoes na lang ako para at least madaling tumakbo palabas.
“Sige po, Miss Ysabelle prepare na po kayo.” I felt anxious when the organizer gave me a word. I can see that we have lots of guests witnessing the ceremony. Puro pa naman mga high public personalities. The journalists and cameramen are also here to televise the special coverage of our wedding.
When I started walking down the aisle, parang bumibigat bawat hakbang ko like anytime mauuwi talaga ako sa talisod eh ngunit hindi ko pinahalata iyon but I just walked in with grace. I can hear the orchestra playing the Wedding March. Boring naman, hindi ba pwedeng EDM na lang patugtugin niyo?
Nang mapalapit na ako sa mga magulang ko na nagaantay sa gitna ng pasilyo, sinalubong ko muna sila by giving them a hug. Nakangiti lang naman si daddy samantala si mommy naman, grabe iyong iyak. As if naman totoong misis na ako nito pagkatapos.
I whispered to her, “mom, over naman sa iyak. Para sa kontrata lang naman ito, hindi ba?”
Mommy sniffled for a moment and said, “a-alam ko naman ngunit napagtanto ko lang, time flies so fast. Parang dati naalala kong tumatae ka lang kahit saan pero—”
“Shh, mom stop,” I whined dahil parang medyo malakas ang boses niya na maaaring marinig iyong mga taong nasa likod niya.
My parents started covering me in a veil and guided me towards Aldrich na ngayon ay halatang kinakabahan rin ngunit mukhang determinadong gawin itong pagpapanggap namin.
When we finally reached in front, I approached his parents and gave them a hug, ganoon din si Aldrich sa mga magulang ko ngunit napansin kong may binulong si mom kay Aldrich na ikinatawa nito at tumango sa kanya.
Tinaasan ko siya nang kilay habang hinawakan ko braso niya. “Tinatawa-tawa mo diyan?”
He grinned, saying, “ganoon ka pala ah?”
I furrowed my eyebrows, getting more curious about what my mother said to him. “Hoy, anong sinabi ni mommy sa iyo?”
Tumawa siya nang mahina and I nudged him ngunit hindi ito nagpatinag. Tumino na kami pareho noong nakaharap na kami sa pari.
The church became way too solemn as the priest started the ceremony ngunit akala niyo lang iyon. Sa kabila ng taimtim na kaganapan ng seremonyang ito ay hindi pa rin naiiwasan iyong bangayan naming dinadaan lamang sa simpleng bulungan, minsan aapakan ko paa niya kapag bingo na siya sa akin. For the guests, it’s a pleasing sight to see but for us, especially for me, it’s hell.
Afterwards, the exchanging of vows began. Ngayon ay nakaharap kami sa isa’t-isa, hawak namin ang aming mga kamay. The priest started asking the usual question to Aldrich, “Aldrich, do you take Ysabelle to be your lawfully wedded wife, to have and to hold from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, to love and to cherish, until you are parted by death?”
He smiled purposely but I believe that he is only playing the game and answered it way too good to be true, “I do, father.”
This time, it’s my turn. “Ysabelle Andra, do you take Aldrich Evan as your lawfully wedded husband, to have and to hold from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, to love and to cherish, until you are parted by death?”
I was about to answer when the door opened by…a woman. She looks fierce, nanlilisik ang kanyang mga mata and not only that, she’s wearing a white cocktail dress and a red lipstick. Teka, kaninong bisita ba ito?
“Stop the wedding!” Our attention went to her, the guests were surprised and curious about the sudden commotion.
“S-saysa?” Napalingon ako kay Aldrich at mas lalong nakuryoso na ako kung kaano-ano ba niya ito at ang tinginan nila ngayon ay parang may unfinished business sila.
“Everyone, listen to me,” she said with fury and pride which makes it more intriguing. I saw my parents were confused at this point, especially on Aldrich’s side.
She turns her gaze back at Aldrich saying, “I’m pregnant.” She smirked and added, “and you are the father.”
I heard the loud whispers and murmurs of the people inside the church, others were secretly taking videos and the cameras flashing this time on the lady. However, despite the tension, Aldrich still looks chill and just smirks while looking at her as if he looks so done with her behavior.
“Hindi ba kakasabi ko lang sa iyo kagabi na huwag ka nang dumagdag pa? Ang kapal talaga ng mukha mong mageskandalo dito, sa simbahan pa talaga.” He looks at her with disbelief, ngunit maangas pa rin ito, and I froze for a moment, feeling curious and confused. So is this the girl who called him last night?
Nagsalita pa ulit si Aldrich, “and how dare you claim that I’m the father of your child? I know you’re just fooling us around here. Baka kayamanan lang ang pinunta mo rito.”
She walked, approaching us while talking, “oh really?” At may itinapon siyang sobre sa harapan namin. Our parents stood up and it seems like they were about to approach her ngunit parang paalis na iyong babae habang humirit pa ito ng, “see it to yourself.”
I didn’t hear anything, only to see Aldrich’s father was the one who opened the envelope and read the paper that got him mad and her mother suddenly fainted but someone caught her up immediately. I felt numb until I slightly went back to my senses when mommy guided me downstairs to have a seat. I’m in a bit of mixed emotions right now, felt betrayed but half of it I’m in…doubt.
Oh well, Ysa. Sinusubukan ka ng panahon.
Ysabelle’s POVHindi agad putukan ang sumunod.Una, boses.Malalakas. Malalapit. Organisado.Sa labas ng gusali, malinaw kong narinig ang sigawan—hindi hysterical, hindi magulo—kundi yung klaseng sigaw na sanay mag-utos.“Attention! This is the Philippine National Police!”Nanigas ang buong katawan ko.“The building is surrounded. Armed units are in position. This is your final warning—”May kaluskos ng boots. Mabibigat. Marami. May ilaw na dumaan sa basag na bintana—pula at asul, paulit-ulit na humahampas sa dingding na parang tibok ng puso ng lungsod.Totoo ‘to.Hindi ako nag-iisa.At sa unang pagkakataon mula nang posasan ako, may sumiklab na maliit na apoy ng pag-asa sa dibdib ko.Pero bago pa man ako tuluyang makahinga—Ring.Isang tunog ang umalingawngaw sa maliit na opisina.Cellphone.Napatingin ako sa direksyon ng pinto.Si Matteo.Nasa labas lang siya—naririnig ko ang yabag niya, papalayo sana, nang biglang huminto. Isang mahinang mura. Isang buntong-hininga na parang iritas
Ysabelle’s POVHindi ko alam kung ilang minuto akong nakaupo roon, nakaposas, tahimik, habang si Matteo ay nakatayo sa harap ko na parang siya ang may hawak ng lahat ng sagot—at lahat ng kasinungalingan.Ang ilaw sa maliit na opisina ay kumikislap-kislap, parang hinihingal din. Sa labas ng pinto, wala akong marinig. Walang sigawan. Walang yabag. Wala ring putok. Ang katahimikan ay mas lalong nakakabingi ngayon, parang sinasadya para pilitin akong makinig sa kanya.“Hindi ko ‘to ginagawa para saktan ka,” sabi ni Matteo, marahan ang boses, halos parang nagmamakaawa. “Ginagawa ko ‘to dahil ayokong mawala ka.”Napatawa ako. Hindi yung masaya—kundi yung pagod na pagod na, yung klaseng tawa na ginagamit mo kapag wala ka nang ibang panlaban.“Talaga?” tanong ko, pilit na pinapakalma ang panginginig ng boses ko. “Ganito ka magmahal? Kinukulong?”Tumingin siya sa posas na nakapulupot sa pulso ko. May bahagyang pag-aalinlangan sa mga mata niya, pero hindi niya tinanggal.“Kailangan,” sagot niya
Ysabelle’s POVHindi ako natulog.Kahit anong pilit kong ipikit ang mga mata ko habang nakaupo sa eroplano, kahit gaano ko kagustong i-shut down ang utak ko, ayaw niyang tumigil. Parang sirang makina na paulit-ulit inuulit ang parehong eksena—yung putok, yung sigaw, yung biglaang katahimikan sa linya.The cabin lights dimmed. May mga pasaherong humilik. May mga kumot na hinila hanggang baba. May batang umiyak sa bandang likod, tapos pinatahan. Normal. Ordinaryo.Pero ako, pakiramdam ko, hindi na ako bahagi ng mundong ‘to.I stared at the small screen in front of me, hindi ko alam kung ilang oras na akong nakatitig sa parehong frame ng flight map. UK to Manila. Mahabang linya. Mahabang paghihintay. Mahabang distansya na parang sinasadya ng tadhana para pahirapan ako.What if he’s hurt?The thought came uninvited, sharp as a blade.What if that bang…Hindi ko tinapos sa isip ko. Hindi ko kaya.I reached for my phone again, kahit alam kong wala akong signal. Kahit alam kong walang magbab
Ysabelle’s POVTahimik ang buong bahay.Hindi yung tahimik na payapa—kundi yung klaseng katahimikan na mabigat, parang may nakabantay sa bawat sulok. Alas-tres ng madaling araw. Kahit ang radiator sa hallway parang huminto sa paghinga. Sa dilim ng kwarto, gising na gising ako, nakatitig sa kisame, pilit binibilang ang bawat segundo na lumilipas.Hindi na ako umiiyak.Mas nakakatakot pala ‘yon—kapag naubos na ang luha, pero buhay pa ang takot.Tatakas ba ako?Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko. Alam kong mali. Alam kong delikado. Alam kong kapag nalaman ng mga magulang ko, baka tuluyan na akong hindi patawarin. Pero sa tuwing pipikit ako, iisa lang ang bumabalik sa isip ko—Yung putok.Yung katahimikan pagkatapos.At yung tawag na hindi na binalikan.What if that was the last time I heard his voice?Umupo ako nang biglaan. Hindi na ako nag-isip pa.Kasi minsan, kapag masyado kang nag-iisip, lalo kang hindi kikilos. At may mga desisyon na kailangan mong gawin bago ka pa maunahan
Ysabelle’s POV“Wait,” I said into the phone, my voice barely holding together. “Sino ka?”Silence.“Hello?” I pressed the phone harder against my ear, as if that would pull the answer out of the void. “You said you’re from our company— anong pangalan mo? Anong department?”A breath. Slow. Measured. Too calm for someone delivering news that had just cracked my world open.“That information isn’t necessary, ma’am.”My chest tightened. “Necessary sa’kin,” I snapped. “You can’t just call me, sabihin na hostage ang kumpanya namin, tapos—”“You should have stayed,” he repeated, colder now.“Who are you?” My voice shook. “Who did this?”A faint sound on the other line—like fabric brushing against a mic, or maybe a finger sliding over glass.Then—Click.The call ended.I stared at my phone like it had just betrayed me.My mom grabbed my shoulders first. “Ysa, anak, kausap mo pa ba siya? Sino ‘yon?”I shook my head slowly. “Hindi ko alam,” I whispered. “Hindi niya sinabi.”My dad was already
Ysabelle’s POVThey’re looking for you.Paulit-ulit siyang umuukit sa utak ko, parang sirang plaka na ayaw tumigil. Kahit tapos na ang tawag, kahit tahimik na ulit ang paligid, nandun pa rin ang bigat.My mom was the first one to speak.“Anak…” maingat niyang sambit, “kailangan nating sabihin ‘to kay Papa.”Tumango lang ako. Wala na akong lakas para magsalita.Bumaba kami ng hagdan na parang mga multo — mabagal, tahimik, puno ng kaba. My dad was in the study room, still in his work clothes, halatang hindi pa rin mapakali. Pagkakita niya sa mga mukha namin, alam na niya agad.“Ano?” tanong niya. “Tumawag na ba ulit si Evan?”“Opo,” sagot ko, halos pabulong. “At kailangan na po naming umalis.”Hindi na siya nagtanong pa. Hindi na siya humingi ng paliwanag. Isang malalim na buntong-hininga lang ang ginawa niya bago tumayo.“Sige,” sabi niya, firm pero halatang mabigat ang dibdib. “We’ll leave.”Ganon lang.Parang desisyon na matagal nang hinihintay ng tadhana.Mabilis kumilos ang lahat,







