Mr. Velazquez Unknown heir

ZAICA ZIN ACOSTA POV

Tahimik akong umiiyak habang nakayuko sa office table ko. Paulit-ulit na bumabalik sa isipan ko ang panlolokong ginawa sa akin ng lalaking minahal ko nang buong-buo. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin matanggap na nagawa niya iyon sa akin—kasama pa ang mismong kaibigan kong pinagkatiwalaan ko.

Napahinto ako sa pag-iyak nang marinig ko ang pagbukas ng pinto ng opisina. Agad kong itinaas ang ulo ko at doon ko nakita ang boss ko—si Sir Velasquez—na kakapasok lang. Magkasama kami sa iisang opisina kaya imposible ko siyang hindi mapansin.

Mabilis kong pinunasan ang mga luha sa aking mga mata at pilit na iginuhit ang isang ngiti sa aking mga labi.

“Good morning, Sir Velasquez,” maayos kong bati sa kaniya.

Ngunit ni isang sulyap ay hindi niya ako binigyan. Tahimik lang siyang naglakad papunta sa kaniyang mesa. Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa tuluyan na siyang maupo. Nang makita kong abala na siya, umupo na rin ako sa sarili kong mesa at pilit na ibinaling ang atensyon sa trabaho.

“Is there a problem?”

Napapitlag ako sa hindi inaasahang tanong niya. Agad kong inangat ang aking paningin at doon ko nakita ang seryoso niyang mukha.

“Umiiyak ka ba?” malamig niyang dagdag.

Mabilis akong umiling.

“Ah—wala po, Sir. Napuwing lang po ako,” naiilang kong sagot.

Sandali niya lang akong tinitigan bago tumango nang bahagya.

“Okay,” maikli niyang tugon.

Napakalamig talaga ng boss ko.

Mabilis na lumipas ang oras at natapos ko rin ang lahat ng gawain ko. Nagpaalam ako kay Sir Velasquez na uuwi na ako dahil may kailangan pa raw akong asikasuhin—kahit ang totoo, sa isang bar ang diretso ko.

Gusto kong uminom. Gusto kong malimutan ang lahat.

Ilang sandali pa, lunod na ako sa alak. Akala ko gagaan ang pakiramdam ko kapag nilunod ko ang sarili ko sa inom, pero nagkamali ako. Mas lalo lang bumigat ang dibdib ko. Mas lalo pang malinaw sa isip ko ang kawalanghiyaang ginawa ng pesteng iyon—ng boyfriend ko at ng kaibigan kong ahas.

Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala. Ibinigay ko sa kaniya ang lahat—oras, pagmamahal, tiwala—pero nagawa pa rin niya akong ipagpalit.

“Isa pang bote ng alak, please,” nanginginig kong sabi sa bartender.

Pagkabigay sa akin ng bote, agad ko iyong nilaklak. Kasabay ng bawat lagok ang walang tigil na pag-agos ng luha mula sa aking mga mata. Hindi ba nauubos ang sakit na ito?

Ilang sandali pa, tumayo ako mula sa aking upuan. Balak ko sanang sumayaw, kahit saglit lang, para makalimot. Ngunit bigla na lang may humarang sa aking harapan.

Isang lalaking matangkad, medyo may edad, at halatang lasing na rin.

Bigla niya akong hinapit sa bewang at idinikit ang katawan niya sa akin. Nanlamig ang buong pagkatao ko.

Agad ko siyang tinulak palayo at sinampal nang buong lakas.

Ngunit imbes na umatras, ngumisi pa siya—isang ngiting nakakatakot. Mabilis niyang hinawakan ang aking braso nang napakahigpit.

Napangiwi ako sa sakit.

“Bitawan mo ako!” nanginginig kong sigaw habang pilit kong hinahatak palayo ang braso ko mula sa pagkakahawak niya.

Ngunit mas lalo niya pang hinigpitan ang kapit. Ramdam ko ang hapdi sa aking braso, kasabay ng mabilis na tibok ng puso ko. Nagsimulang lumabo ang paningin ko—hindi ko alam kung dahil sa alak o sa takot.

“Arte mo naman, sumasayaw ka tapos ayaw mo?” lasing niyang sabi sabay tawa.

Nanlaki ang mga mata ko. Gusto kong sumigaw, humingi ng tulong, pero parang natuyo ang lalamunan ko. Napapalibutan kami ng ingay ng musika at tawanan ng mga tao—ngunit wala man lang ni isa ang nakapansin.

Hanggang sa—