Ch. 7: Dēlulu

Kadecy's point of view

Inalalayan ako ni Tito Mark hanggang sa makapasok ako sa kwarto ko. Binalikan din pala niya ako ng ice cup para hindi na lumala ang pamamaga ng mukha ko. Nang makuha ko na, agad kong inilock ang pintó at pabulong na nagpasalamat sa kanya.

​Hindi muna ako tumuloy sa kama para humiga. Dumeretso ako sa luma kong vanity table at dahan-dahang naupo roon. Titig na titig ako sa sarili ko sa salamin.

​Kusa na namang lumandas ang luha sa namumula at mahapdi kong mukha. Gulo-gulo pa ang buhok ko at gutay-gutay ang hitsura gawa nung ginawa ni tita. Dinama ko ang anit ko at dahan-dahang sinuklay ang buhok ko gamit ang mga daliri. Sinubukan ko ring inayos 'yun kahit kumikirot pa rin sa sakit at medyo nahihilo pa ako hanggang ngayon.

​Pero kahit sabog ang hitsura ko at nanginginig ang buong katawan ko, napahinga na lang ako nang malalim. Tapos na, e. ​Nagkaganito man ako, at least naayos ko na 'yung matagal nang problema rito sa bahay. Hindi sa pangunguna, pero alam kong palalayasin na talaga ni tito Mark si tita Gloria pagkatapos ng lahat ng kabàbuyan at pananakit na ginawa niya. Matatapos na rin 'yung panloloko sa bahay na 'to.

​Napabuntong-hininga ako ulit at napapikit nang mariin habang nakasandal sa salamin. ​I can't face Hunter like this. Tiningnan ko ulit 'yung mukha ko sa malapitan at grabe naman talaga ang pamumula, may pasa na rin na parang kinalmot ng mean girls. Kapag nag-aya si Hunter lumabas o magkita sa mga susunod na araw, magdadahilan na lang muna akong nagkasakit ako para hindi siya maghinala.

​At isa pa, naroon pa 'yung problemang dala ni Jack. ​Alam kong may napansin na si Hunter nang bumalik siya sa mesa kanina sa restaurant. Kilala ko siya, e, nababasa ko sa mukha niya na parang pinipilit lang din niyang pigilan 'yung sarili niyang magtanong sa akin. Matalas ang pakiramdam noon at hindi 'yun basta-basta magpapalampas.

​Pinagdaop ko ang mga kamay kong nanginginig pa rin. Kaya kong tiisin 'yung sàmpal at sàbunot ni tita, pero ang maipahamak si Hunter at mawala ang pinakainiingatan niyang ihinabilin sa kanya at dahil pa sa akin? Hinding-hindi ko kakayanin.

​I have to protect him, kahit ibig sabihin noon ay kailangan ko muna siyang iwasan at paglihiman.

Habang nakatitig pa rin ako sa pasa ko sa salamin, biglang tumunog ang cellphone ko.

​Hunter is calling...

​Speaking of the devil. Bakit pa siya tumawag sa ganitong oras? Gabi na, ah, diba dapat natutulog na 'tong taong 'to? Naggagandahan pa ba siya sa panaginip niya habang ako rito, naghihingalo ang mukha?

​Nataranta ako nang konti. Tumikhim muna ako nang ilang beses at sinubukan ang boses ko kung normal pa ba o garalgal pa sa kaiiyak. Ayokong makahalata 'to, napakamatalas pa naman ng pang-amoy nito sa gulo.

​"Hello? Gabi na, ah! Hindi ka ba makatulog kakaisip sa akin? Parang kanina lang nagkita tayo, ah," daldal ko kaagad pagkasagot na pagkasagot ng tawag. Pinasigla ko pa ang boses ko na parang wala lang nangyaring sampàlan sa sala kanina.

​Rinig ko naman ang mala-sugar daddy niyang tawa sa kabilang linya, parang walang problema sa buhay, e. Ganun talaga siguro kapag afford mo naman ang lahat sa buhay. Patawa-tawa lang ganun.

​"What if I say yes? Maniniwala ka ba?" mahinahon niyang sagot sa kabilang linya.

​Napa-irap ako sa ere habang hawak-hawak na ang ice pack sa pasa kong mukha. Napangiwi ako sandali sa hapdi. Pero tuloy pa rin naman ang buhay. "Sira! Siyempre hindi! Ano ako sa tingin mo, pampalipas-oras o rebound kapag wala ang girlfriend mo?"

​Bigla namang tumahimik sa kabilang linya. Ayy, wala nang kibo. Tiningnan ko pa nga 'yung screen ng phone ko para i-check kung na-drop ba 'yung call, pero nagra-run pa rin naman 'yung seconds.

​"Oh? Natahimik ka diyan? Natamaan ka no?" biro ko pa, daanin ulit sa biro ba na maski sa loob-loob ko ay nagwawala na 'yung dibdib ko. Delulú pa kasi.

​Napatikhim muna siya bago muling nagsalita, his tone turning a bit softer na. "By the way... yun dapat ang sasabihin ko sa'yo, but I would say it in person. So are you available tomorrow dinner again? Just the two of us?"

​Napasinghap ako nang mahina. Anak ng... kakaisip ko lang nito kanina habang pinagmamasdan ko 'yung pasa ko sa salamin! Tapos bigla agad siyang mag-aaya?!

​I drummed my fingers on my lap, my mind racing as I tried to build a solid alibi on the spot. Hinding-hindi ako pwedeng magpakita sa kanya na mukhang bagong galing sa gyera ng mga mistress, lalo na't tititigan ako nun mula ulo hanggang paa. Walang palalampasin kahit kuko man 'yun.

​"Ano... pwedeng in three days na lang?" mabilis kong dahilan nang nakaisip ako ng dahilan habang nakatitig sa namumulang pisngi ko. "May kailangan kasi akong asikasuhin dito sa bahay, e. Need din ni tito ng help sa pag-aayos ng mga gamit."

​"Oh, sure. I'll text and pick you up then?" walang alinlangan niyang sang-ayon.

​"Yeah, that'll be good! Para makalibre ulit ako sa pamasahe," biro ko sabay tawa nang pilit para lang mabawasan 'yung kaba ko. Hindi na ata muna ako magkakapé at nadadamay ang nerves ko sa mga kalokohan ko. "Gagawin na lang kitang driver palagi kasi ikaw naman 'tong laging may kailangan sa akin, e!"

​"Pfft. Don't worry, anything for you," he said with that casual, rich-boy charm that always made my heart jump. Dàmn. Mas delikado ata kapag kaming dalawa na lang, e.

​"Wow, ha! Salamat! Pa-fall ka talaga, 'no?" giit ko pa. Aba dapat masaya ang gabi niya bago matulog. Guluhin ko rin siya ganurrn. "Isumbong kita sa girlfriend mo, e! Nilalandi mo ako diyan!"

​"What? That's not really good," depensa niya, clearly smiling on the other end. "I'm just being a pogi and caring for you as your best friend."

​As your best friend. ​Awts naman. Nakakailan na 'tong mokóng na 'to, ah. Parang binabagok ang puso ko sa pader sa tuwing binabanggit niya 'yang salitang 'yan. He's always breaking my heart without even knowing it. But it's not his fault though that I'm falling in love with him secretly. Tangá ko lang talaga na nagpa-fall ako sa sarili ko habang siya, chill lang na nagpapakapogi.

​"Ayan ka na naman sa best friend agenda mo!" tawa ko na lang ulit, forcing a loud chuckle to hide the hurt inside. "Sige na, matulog ka na Mr. Lover boy. Baka pumangit ka pa bukas, mabawasan pa 'yung pagiging pogi mo."

​"Alright. Take care, Kadecy. Don't sleep too late," pahabol pa niya bago tuluyang ibinaba ang tawag. Buti naman.

​Nang mamatay ang tawag, dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone sa ibabaw ng vanity table. Bumalik na naman ang nakabibinging katahimikan sa kwarto. Pinakatitigan kong muli ang sarili ko sa lumang salamin, maganda pa rin naman ako, ano. Pero habang tumatagal 'yung luha na subok kong pigilan kanina pa na ngayon ay pumatak na naman. Aisshh. Naging iyakin na naman ako.

​