บททั้งหมดของ Ruined Friendship : บทที่ 1 - บทที่ 10

Kadecy's point of view "Dang, Albie! Ang galing talaga ng plano natin. Sisiguraduhin nating wala talagang matitira kay Mark." Habang nakatago sa medyo madilim na sulok malapit sa kuwarto nila tita, napairap na lang ako habang hawak ang cellphone ko. Buti na lang at dahan-dahan akong pumasok, kasi sa halip na ang madudumīng eksena na naman ang madatnan ko, heto sila ngayon at seryosong nag-uusap habang nakasuot na ng mga damit at nakaupo na sa gilid ng kama. Tapos na ata sila mag twērk at makipagbēmbangān. "Syempre naman, Gloria. Kailangan lang nating mabilisang galawin ang paglipat ng mga account niya sa pangalan mo bago pa man niya mahalata," sagot naman nung lalaking kasama niya, si Albie, habang seryosong nagpapakiramdam din sa paligid. Napapadūwal pa rin ako, pero hindi dahil sa nākakadīring tanawin kundi dahil sa sobrang kapal ng mukha nila. Like, what the hēck? Hindi lang pala basta pānlalalaki ang ginagawa ni tita, tuwang-tuwa pa silang pinaplano kung paano uubusin at kukun

Hunter's point of view ​I pulled up in front of the restaurant at ibinigay ko agad 'yung susi sa valet. High-class 'yung lugar, kaya nung pumasok kami, napansin ko agad na medyo nailang si Kadecy. Pasimple pa siyang nag-aayos ng damit habang nakatingin sa paligid. ​Conscious na naman siya sa hitsura niya. Silly girl. Kahit ano namang isuot nito, napakaganda pa rin niya sa paningin ko. Effortless lang talaga. ​"Hunter! Dito!" sigaw ni Kane habang kumakaway sa reserved table namin for six. Kumpleto na sila roon—si Kane, Declan, Jack, at Leonhardt. Perfect seating arrangement. ​"Ayan na pala ang presidente ng Torpe Club!" bungad agad na tukso ni Kane nang makalapit kami. ​"Fvck off," natatawa kong sagot sabay hila ng upuan para kay Kadecy bago ako umupo sa tabi niya. ​"O, Kadecy! Lakas talaga ng kapit mo rito kay Hunter, ah. Sundo, hatid, libre dinner?" asar naman ni Jack. ​"Special treatment talaga kapag VIP assistant," biro ni Kadecy sabay irap, pero kitang-kita ko 'yung patagon

Hunter's point of view Naiwan akong nakatayo sa labas, watching Haylen car drive away. Napahilot ako sa batok ko. I really need to clear things up with Kadecy. Akala ata nung isa, happily taken pa rin ako.​When I walked back inside and returned to the table, Kadecy was quietly sipping her juice, eyeing me curiously. For a split second, I caught a strange, pale look on her face, but it vanished so quickly I thought I just imagined it. Something felt off, though. Biglang iba ang vibe sa lamesa nang maupo na ako, it was as if everyone was suddenly trying to act normal and smooth things over.​I reached the table, pulling back my chair right next to her.​"Sino 'yun?" tanong kaagad ni Kadecy pagkaupo ko, trying her best to sound like she didn't care, pero halatang gustong may malaman sa ganap sa labas. "Si Haylen ba 'yun?"​"Yeah," I replied smoothly, leaning in a little closer to her. "I just handed her something for her mom."​"A

Kadecy's point of view Inalalayan ako ni Tito Mark hanggang sa makapasok ako sa kwarto ko. Binalikan din pala niya ako ng ice cup para hindi na lumala ang pamamaga ng mukha ko. Nang makuha ko na, agad kong inilock ang pintó at pabulong na nagpasalamat sa kanya. ​Hindi muna ako tumuloy sa kama para humiga. Dumeretso ako sa luma kong vanity table at dahan-dahang naupo roon. Titig na titig ako sa sarili ko sa salamin. ​Kusa na namang lumandas ang luha sa namumula at mahapdi kong mukha. Gulo-gulo pa ang buhok ko at gutay-gutay ang hitsura gawa nung ginawa ni tita. Dinama ko ang anit ko at dahan-dahang sinuklay ang buhok ko gamit ang mga daliri. Sinubukan ko ring inayos 'yun kahit kumikirot pa rin sa sakit at medyo nahihilo pa ako hanggang ngayon. ​Pero kahit sabog ang hitsura ko at nanginginig ang buong katawan ko, napahinga na lang ako nang malalim. Tapos na, e. ​Nagkaganito man ako, at least naayos ko na 'yung matagal nang

Hunter's point of view ​Hawak-hawak ko nang mahigpit ang kamay ni Kadecy habang naglalakad kami palabas ng bahay nila papunta sa sports car, intertwining my fingers with hers. Her skin felt small and surprisingly fragile against my palm. ​Looking at the faint bruise on her cheek, a sharp knot of anger still tightened in my chest. Fvck, hindi ko kayang tiisin na makitang ganito siya. She spent her entire life acting tough, throwing jokes around, and pretending nothing ever bothered her, when in reality, she was taking all the blows alone.✧✧✧ ​It was already early afternoon when we hit the road. Napagdesisyonan kong dalhin siya sa Sigma Paradise Resort, 'yung private hideaway ni Declan sa probinsya. Usually, an hour and a half drive 'yun mula sa city, sapat lang para mailayo siya sa toxic na hangin sa bahay nila at makapag-unwind man lang siya. She needed to breathe. I wanted to make her happy, even just for a few days, and make all that fvcking pain go away. ​"Saan ba talaga