Ruined Friendship

⚠️ Trigger Warning (SPG)

This story explores matúre themes and may include potentially distréssing situations. Please take care of yourself and continue only if you feel comfortable.

Kadecy's point of view

"Fvck, Albie! You're so good!"

I can't really stomach this situation.

"Oh, yeah? Go, ride me like the good cowgirl you are, Gloria!" Ungól nang lalaki sabay bilis pa ng pagbäyo kay Gloria. Napadúwal ako, like, what the heck are they doing? Tiningnan ko 'yung cellphone ko habang naka-on pa ang video recording sa kanila. Akala mo talaga, tita, ha? Ipapakita ko 'to kay tito. Resibo na 'to kasi ayaw niya talaga maniwala sa akin na may tinitira si tita na mas bata pa sa kanya.

Habang tumatagal, nagiging abúsive na rin kasi si tita sa akin. Parang prósti na nga kahit may asawa na, like errr sa chéater talaga, nakakadíri. Kapatid ng nanay ko ang asawa ni tita na si tito Mark, kaya nung mawala ang mga magulang ko, sila ang kumupkop sa akin. Nung una okay pa naman, pero nang tumatagal na, parang naging muchachà na lang ako para sa kanila. Kaya kailangan ko ng rason para lumayas na rito o kaya mapalayas si tita, wala pala akong mapupuntahan, e. Napakamot na lang ako sa kilay ko.

Nang kuntento na ako sa haba ng video, in-i-stop ko na. Timing naman na may tumawag. Fvck, fvck, fvck, no! In-i-swipe ko kaagad bago pa tumunog ang ringtone.

"Hello? What the fvck is that noise? Nanonood ka na naman ba ng bóld, Kadecy?!" sigaw agad ng kaibigan ko sa kabilang linya.

"What? Ano'ng akala mo sa akin, katulad mo? Ang oa mo na nga maingay ka pa," singhal na pabulong ko sa kanya.

"Ikwento ko na lang sa'yo mamaya. Bakit ka pala napatawag, Hunter?" tanong ko habang mabilis na naglalakad papalayo sa bahay naming parang bahay kubo.

We're not rich, okay, sadyang kuntento lang at nakakakain pa naman sa isang araw ng tatlong beses. But at least, nakapag-aral pa rin naman ako sa university at nag-apply bilang working student. Proudly fresh graduate na nga ako ngayon as a product of the school's Work-Study Program organization. Kaya sanay ako sa kayod. Hindi lang ako sanay na inaapi.

Si Hunter? Well, may kaya sila. But unlike other rich kids na bully at nangmamata lang, iba siya. He treated me with actual respect and kindness.

Kaya lang, whenever he calls at this time with that specific tone, kabisado ko na ang loló nyo. I know exactly what he needs. May kailangan na naman 'to para sa surprise sa girlfriend niya. It's always like this. I feel like an assistant in their love story, while completely ignoring how broken I am on the inside. Pighatí diba.

Parang may biglang pumukpok sa puso ko sa isipang 'yun. I don't know, but it felt like love at first sight nang unang beses kaming magkita. I got completely lost in their exclusive subdivision nang isinama ako ni tita para maglinis sa kapitbahay nila. I have zero sense of direction kasi, so lucky for me, Hunter found me and helped me out.

Doon nagsimula ang lahat. Palagi na kasi akong isinasama ni tita roon for extra income, kaya naging magkaibigan na rin kami. The more I got to know him, the more I fell for how caring and sweet he was. Kaso, nabasag agad ang puso ko nang malaman kong may girlfriend pala siya na LDR. And the worst part? I just heard that she's coming back... at kapitbahay pa mismo nila. Iba naman ata ang nais ng universe sa akin. Grabe na 'yung friend zone, parang gusto ko na lang biglang maglaho na parang bula. Kaloka talaga.

"Kadecy? Hello? Nandiyan ka pa ba?" basag ni Hunter sa pagkalutang ng isip ko.

"Ah, yeah! Sorry. Ano nga ulit 'yun?" Inayos ko na lang ang boses ko, baka mabulol na naman ako.

"Sabi ko, pwede mo ba akong samahan sa luxury jewelry store sa may boulevard? I need to buy a birthday gift, and since a woman's taste is needed, ikaw ang naisip kong pumili."

Ouch naman. Sinasabi ko na nga ba, eh. Napabuntong-hininga na lang ako nang lihim. Ano pa nga ba ang magagawa ng isang kaibigan, 'di ba? Edi mag-support. Dzuh, martyrdom at its finest!

"Ay, pasensya na, ha? Ang layo kaya ng SM Boulevard, at wala akong extra for fare. Pasundo naman ng isang Koenigségg diyan, oh," biro ko sa kanya sa pinaka-malambing kong boses.

Narinig ko agad ang malakas na paghagalpak ng tawa niya sa kabilang linya. Grabe, ang babaw talaga ng kaligayahan nito. Minsan tuloy, pumasok na naman ang delusyon sa utak ko, iisipin ko talaga na ako ang happy pill niya at hindi ang girlfriend niya, eh! Pinipiga man ang puso ko habang naririnig ang tawa niya, kahit papano, napapangiti rin ako. Tawa-tawa muna sa ngayon habang palihim na sumasakit ang dibdib, ganyan talaga kapag certified martyr, ano.

"Sige na nga, intayin mo 'ko diyan. Susunduin kita," natatawa pa niyang sagot bago pinatay ang tawag.

Napatingin ako sa screen ng phone ko. Mula sa video ng kabastúsan ni tita Gloria papunta sa panibagong round ng heartbreak kay Hunter... grabe, anong klase bang araw 'to? Parang nagutom ako bigla.

Hindi pa nagtatagal ang pagmumuni-muni ko sa gilid ng kalsada nang may biglang huminto na kulay silver na Koenigségg CÇX sa tapat ko.

Hala, gagí?! Seryoso ba 'to?! Tinupad niya talaga?!

Dahil parang nagharthart ang mata ko, binaba niya kunti ang salamin ng sports car, parang luminaw kaagad siya. At hanep naman ng loló nyo, mukhang model ng mamahaling pabango. Nakasuot lang siya ng simpleng white fitted shirt na bakat ang dibdib at shoulders, naka-black sunglasses din, at gulo-gulo ang buhok na parang sinadya talaga niya para magmukhang effortlessly handsome. Hays, bakit naman po nananakit ang kaguwapuhan nito ngayon?

Binaba niya ng tuluyan ang bintana at tinanggal ang sunglasses niya, ngumiti pa talaga nang napakatamis sa akin.

"Hop in, my personal stylist. Hiningi mo 'to, 'di ba?" asar niya sa akin.

Wala na atrasan 'to. Pumasok ako sa passenger seat, sinubukan ko na rin na pakalmahin ang puso kong nagwawala. Amoy baby cologne at mamahaling leather. Sarap sanang i-hug, kaso hanggang tingin ka lang, Kadecy! Dzuh.

"Grabe, sineryoso mo naman 'yung Koenigségg! Susundo ka lang ng pulubi, naglabas ka pa ng hypercar," irita kong biro habang isinusuot ang seatbelt.

"Ganyan talaga kapag VIP ang susunduin. Baka magreklamo ka pa na hindi ko tinupad ang request mo," natatawa niyang sagot habang mabilis at sobrang swabe pa na nag-shift ng kambyo.

"Ewan ko sa'yo, Hunter! Baka mamaya ma-hit and run pa ako ng mga fans mo sa subdivision niyo."

"Wala namang ibang manghi-hit and run sa'yo kundi ako," hirit niya sabay lingon sa akin habang nagmamaniobra out of the corner.

Pukpok puso moment na naman. Kilig na kilig ako sa loob-loob ko, pero agad ding napalitan ng pait. Alam ko namang lambing ng isang tunay na tropa lang 'to sa kanya. Sanay kasi siyang ganyan sa akin kasi komportable siya, pero ako? Asang-asa naman ang gàga.

Habang nasa biyahe kami, hindi talaga maitago ang saya sa mukha ni Hunter. Sobrang liwanag ng mga mata niya. Sana all, ano?

"Kadecy, handa na ba 'yung paborito mong jewelry brand taste? Haylen prefers white gold or platinum, by the way. Ayaw niya ng masyadong flashy," daldal niya habang nakatutok ang tingin sa kalsada.

Boombastic side eye na lang ang naibigay ko sa bintana. Ayan na naman po tayo sa Haylen checklist.

"Ah, talaga? So white gold pala. Noted, Mr. Loverboy," sarkastiko kong sagot. "Sana pumasok din sa budget mo 'yung pamasahe ko pabalik, ha?"

"Don't worry, libre kita ng dinner later. Kahit anong gusto mo." Tinapik pa niya ang ulo ko habang nakatigil sa red light, yung parang naglalambing ng paboritong aso ba. Bwesít naman nito, uyyy.

Napapikit na lang ako sa sarap ng pisil ng kamay niya sa buhok ko. Gising, Kadecy! Para sa ibang babae 'yung bibilhin niyang regalo!

"Alam mo, Hunter, kung gaano ka kabait sa akin, sana ganyan ka rin sa girlfriend mo. Baka mamaya umiyak 'yun kapag nalamang ako pa ang pumili ng regalo niya," sinubukan ko na lang na magbiro, tinutusok ang sarili kong sugat para lang 'di halatang nagseselos ako ba.

"Bakit naman iiyak?" takang tanong niya habang nagmamaneho na ulit. Completely clueless. As in, zero realization! "Gusto nga niya na may kaibigan akong babae para matured mag-isip. Besides, you're my best friend, Kadecy. Trusted ko taste mo."

Best friend. Ah, sweet! Parang sinaksak na naman ng kutsilyo sa gilid ng dibdib ha, tapos inikot-ikot pa para siguradong dead-on-the-spot. Saklap. Pero sarap nun. Gusto ko nga rin ipatikim sa kanya, e.

"Aba, thank you, ha! Best friend awardee 2026! Sana may certificate man lang ako mula sa inyo," hirit ko sabay tawa nang malakas, yung tawang halatang may halong pighati at nagtatagong luha. Coping strategy talaga lagi kapag ganun. Daanin sa tawa para hindi magmukhang kaawa-awa. Parang hindi naman kayo relate niyan.

Tumingin siya sa akin at bahagyang natatawa rin sa reaksyon ko. "Loko ka talaga. Heto na, nandito na tayo."

Nang i-park niya ang sasakyan, tumingin ulit siya sa akin gamit 'yung maamo at alagang-alaga niyang mga mata. "Salamat talaga, Kadecy, ha? Pag wala ka, hindi ko talaga alam gagawin ko."

"Sus! Maliit na bagay. Basta libre mong totoong masarap na dinner, ha? Hindi 'yung pang-diet," biro ko habang pilit na ngumingiti.

"Deal!"

Habang sumusunod ako sa lakad niya papasok ng luxury store, napatitig na lang ako sa likod niya. Nakakakilig naman talaga siyang kasama, nakakagwapo siyang tingnan, pero ang sakit-sakit na hanggang dito lang ako, ang taga-pili ng regalo para sa totoong mahal niya. Makapaghanap nga ng matinong lalaki, ekis na si Hunter sa listahan, e.