LOGINHindi inasahan ni Dr. Marcus Soler na ganoon pala kadaling mabasa ang kaniyang kilos at reaksyon. Awkward niyang hinawakan ang kaniyang ilong habang umiiwas ng tingin. "Masyado ba akong halata?" "Obvious." Malamig na sumulyap sa kaniyang gawi si Nathaniel at hindi na nag-aksaya pa ng kahit isang segundo. "Iuuwi ko na muna si Zoe. Sa panig naman ni Ethan, siguradong pinasundan na siya ni Jiro kasama ang kaniyang mga tauhan. Kung may gusto kang malaman o i-trace, dumeretso ka na lang sa kaniya." Noong una, wala talaga sa plano ni Nathaniel na hayaang makalabas nang buhay si Ethan sa mansyong iyon. Subalit ang biglaang pag-intervene ni Ramon gamit ang sniper rifle ay ganap na labas sa kaniyang orihinal na kalkulasyon. Pero kung iisiping mabuti, hindi na rin ito masama. Kung gagamitin niyang pain si Ethan para matunton ang lokasyon at pinagtataguan ni Ramon, mas malaki ang makuha nilang bentahe sa huli. Alam ni Marcus na palaging may back-up plan ang kaibigan kaya naman tumango siya.
Noong una, hindi sandaang porsyentong sigurado si Nathaniel na si Ramon ang totoong utak sa likod ng DK Group. Pero ngayon, malinaw na ang lahat. Ilang minuto lang ang nakalipas, halos wala nang magawa si Ethan dahil sa tindi ng diskarte ni Zoe na makatakas sa itaas. Pero sa loob lang ng maikling iglap, biglang nabaligtad ang sitwasyon dahil sa sniper rifle na nakapwesto sa labas. Iisa lang ang ibig sabihin nito—may dumating para sumalo sa kaniya. At ang tanging tao na may kakayahang maglabas ng ganoong klaseng kalibre ng armas sa isang iglap ay ang isang dambuhalang sindikato na kasing-level lang ni Ramon. Hindi akalain ni Ethan na ganoon kadaling mahuhubaran ni Nathaniel ang kaniyang alas. Binalot ng tindi ng komplikadong emosyon ang kaniyang mga mata. Masyado niyang binaliwala ang talas ng lalaking nasa harap niya. Ngayong selyado na ang kaniyang pagkatalo, kaswal na lang na idinikit ni Ethan ang kaniyang dalawang palad. "Kung ganoon, bakit bumalik ka pa kanina, Mr. Nathanie
Matagal nang may impluwensya si Dr. Marcus sa Maynila. Ang sarili niyang koneksyon at hawak na poder ay sapat na para tapusin ang gulo ngayong gabi nang malinis, nang hindi nadadamay ang pangalan ng pamilya Valderrama—at lalong hindi maaapektuhan ang career sa gobyerno ng kapatid niyang si Beatrice. Pero dahil sa sinabi ni Nathaniel, hindi niya na kailangan pang galawin ang sarili niyang tao. Mas madaling kausap. Sinalubong ni Nathaniel ang tingin ni Louie at biniyan ito ng senyas—isang utos na manatili roon para tulungan si Marcus na iligpit ang lahat ng kalat. Habang si Timothy naman, awtomatikong sumunod sa bawat hakbang ni Nathaniel palabas. Para ngang hotel lang kung ituring ni Nathaniel ang teritoryo ni Ethan; pumasok at lumabas siya nang walang kaabog-abog. Naningkit ang mga mata ni Ethan. Nang makitang malapit nang makalabas ng pinto si Nathaniel, biglang nagbago ang tono ng kaniyang boses. "Sandali." Parang walang narinig si Nathaniel at nagpatuloy sa paglakad. Sa
Malamig at walang tindi ng preno ang boses ni Beatrice. "Hindi sa mas taser-savvy siya, kundi dahil mulat siya sa dumi ng mga marahas na diskarte niyo." Si Doña Carmen Mendoza ay kilalang walang tindi ng awa. Si Vincent naman ay hayok sa mga menor de edad. Idagdag pa ang magulong relasyon ng mga hipag at bayaw sa paligid nila... Kaya naman simula bata pa lang, natuto na si Zoe na maging matalas para protektahan ang kaniyang sarili. She was raised in the dark. Nananatiling parang yelo sa tindi ng lamig ang mukha ni Nathaniel. Hindi siya nag-aksaya ng kahit isang salita tsaka dire-diretsong naglakad patungo sa hagdanan. Humarang si Ethan at humirit nang may tindi ng sarkasmo, "Mr. Nathaniel Mendoza, ginagawa mo bang hotel ang mansyon ko? Sa tingin mo ba ganoon kadaling pumasok at lumabas dito?" Bago pa man matapos ang kaniyang tindi ng satsat, akma nang susugod ang mga tauhan ni Ethan para harangin ang daan ni Nathaniel. Subalit mabilis na itinaas ni Timothy ang kaniyang kamay at
Nanginginig ang buong katawan ni Zoe habang nakakubli, pilit na ibinabaluktot ang sarili sa tindi ng sakit. Sa hitsura niya, kitang-kita na hindi siya nagbibiro o nag-aarte lang. Nang mapansin niyang tila nag-aalinlangan pa rin ang lalaking naka-salamin, mabilis niya itong binuweltahan. "May... may nilagay ka ba sa tubig ko? Dinemanda mo ba akong lasunin?" Habang nagsasalita siya, pinagpapawisan na siya nang malamig sa dulo ng kaniyang ilong dahil sa matinding kirot. "Gaga, hindi ah! Ano ako, baliw?" mabilis na tanggi ng lalaking naka-salamin. Pero deep inside, natataranta na siya. Kapag may nangyaring masama sa buntis na ito, kahit maglupasay pa siya sa harap ni Ethan, lagot pa rin siya. He's completely dead. Tiningnan siya ni Zoe nang may pagdududa, habang salubong ang mga kilay sa sakit. "O, bakit nakatunganga ka lang diyan? Wala pang sinasabi si Ethan na patayin ako. Kapag nawalan ako ng bata, you can’t afford the consequences!" Nataranta ang lalaking naka-salamin at hindi m
Sa pagkakataong ito, tuluyan nang nag-atubili at natigilan ang lalaking naka-salamin. May tindi ng katotohanan ang linya ni Zoe. Kapag ang babaeng ito ay namatay sa kaniyang tindi ng pagbabantay ngayon, hindi lang ito simpleng misunderstanding o sablay na plano. This is a matter of life and death. Ang dalawang pinakamataas na pinuno ng pamilya Mendoza at Valderrama ay nandoon mismo sa ibaba. Kapag nawala si Zoe bilang kanilang tindi ng hostage at proteksyon, walang sinuman sa kanila ang makalalabas nang buhay sa dambuhalang bakuran na ito. Matapos timbangin ang tindi ng sitwasyon, medyo lumambot ang boses ng lalaking naka-salamin. "Hindi ba't magaling ka naman sa medisina? Kung may kailangan kang gamot o kung ano man para hindi ka makunan, pwede kong utusan ang mga tauhan sa labas na bumili." Halata namang imposible pa rin nitong luwagan ang tindi ng kaniyang pagbabantay dahil lang sa takot. Nag-isip si Zoe sa loob ng ilang sandali bago kaswal at banayad na sumagot, "Isang baso
"Hmm."Walang bahid ng pagkakaila ang mukha ni Zoe. Nanatiling kalmado ang kanyang mga mata habang nakatingin kay Jacob. "Pero seriously, Jacob, don't burn bridges with your family para lang sa akin. It’s not worth the stress."Alam ni Zoe na ang Natural Biotech at ang clinic ay nakadepende rin sa
Hindi lang si Athena ang napanganga. Maging si Zoe, sandaling natigilan.Tiningnan ni Zoe si Elijah nang diretso sa mata, sinusubukang panatilihin ang poise. "Elijah, simple lang ’to. Entitled ka namang i-clear ang pangalan natin sa kanila, o ituloy ang pag-assist kay Athena sa pagkuha ng kotse niy
Sarap na sarap sa tulog si Auntie Wena nang magising siya sa sunod-sunod at nagmamadaling katok sa pinto. Pagkabukas niya, bumungad ang mukha ni Elijah na mukhang handang manakmal. Agad nahimasmasan ang matanda."Young master? Anong nangyari? Bakit ganyan ang itsura mo?"Matalim ang tingin ni Elija
Medyo nagulat si Zoe.Pinigilan niya ang lahat ng tanong sa isip niya at tumingin kay Nathaniel. Malayo ang tingin niya at pormal ang boses. "Kung ganun, mauuna na po ako... Kanina, salamat po, Mr. Mendoza.""Miss..."Magsasalita sana si Tito Gab pero narinig niya ang malamig at nang-uuyam na boses







