MasukWalang bahid ng pagkagulat sa mukha ni Beatrice. Napanatili niya ang kaniyang malumanay at pormal na postura, bagaman may malamig na katotohanan sa kaniyang boses."Hindi sa akin ipinaliwanag ni Lolo ang totoong dahilan. Ang sabi lang niya sa akin, pumunta ako rito para kumain para sa kaniya."Naging deretso si James. Inayos niya ang kaniyang gold-rimmed glasses bago muling ngumiti nang napakagalang."Inaasahan na marahil 'yan ni Señor Gustavo. Natatakot siguro siyang hindi ka pupunta kapag nalaman mong blind date pala ito. But please don't worry, Miss Valderrama. Wala akong ibang intensyon o masamang pakay—tratuhing mo lang din sana ito bilang isang simpleng pagkakataon para magkakilala at maging magkaibigan tayo."Maganda ang naging impresyon ni Beatrice sa kaniya. Kalmado itong magsalita, marunong lumagay sa lugar, at may sapat na respeto na hindi kailanman nakakailang.Habang kumakain, tuloy-tuloy ang kanilang kuwentuhan tungkol sa kani-kaniyang trabaho, buhay sa Maynila, at mga p
Pumasok ang isang matangkad na obrang anyo mula sa side door ng auditorium, tahimik at tuloy-tuloy na naglakad patungo sa bakanteng upuan sa tabi ni Beatrice.Lumingon si Beatrice at agad na salubong ang mga mata niya sa nakangiting mukha ni Julian."Bakit ngayon ka lang?" mahinang tanong ni Beatrice, pinalilipad ang kaniyang tingin sa hawak nitong gamit.Kasalukuyang hawak ni Julian ang isang may kalakihang ceremony manual, habang nakasampay naman sa kaniyang braso ang kaniyang mamahaling dark coat."Medyo nagka-traffic lang sa daan, Ate Beatrice. Kaya medyo na-delay ako nang kaunti," malumanay nitong paliwanag.Bahagyang huminto ang kaniyang mga mata sa mukha ng babae, tinitigan ang bawat detalye nito bago muling nagsalita."By the way... you look really stunning today, Ate."Ngayong araw, nakasuot si Beatrice ng isang misty blue silk shirt na pinarisan ng isang eleganteng pearl brooch na nakakabit sa kaniyang kolar—isang antigong koleksyon pa ng kaniyang lola noong kabataan nito.K
Buzz—Nanginig ang telepono sa ibabaw ng glass desk. Dahan-dahang inabot ni Beatrice ang handset at sinagot ang tawag."Hello? Magandang umaga po, Director Beatrice?" Ang boses ng isang batang staff ay mabilis ngunit magalang na sumalpot mula sa kabilang linya. "Ako po si Staff Mae mula sa Office of the Provincial Department of Science and Technology. Tumawag po ako para lang i-confirm ang ilang mahahalagang detalye at pagsusunod-sunod ng awarding process para sa gaganaping technology innovation awards ceremony ngayong darating na Miyerkules."Pormal at kalmadong tumugon si Beatrice. "Yes, I'm listening."Nagpatuloy ang lalaki sa pagbibigay ng mga kinakailangang instruction, paalala sa tamang oras ng pag-akyat sa stage, at ang eksaktong gagamiting entrances para sa mga VIP presenters. Ngunit sa pagtatapos ng kanyang paliwanag, nagkaroon ng kaunting katahimikan sa kabilang linya. Tila nag-aalinlangan at nag-iingat ang boses ng staff sa susunod nitong isusulat o sasabihin."Ahm... By th
Iwinagayway ni Dr. Marcus Soler ang hawak niyang medyo makapal na brown file folder habang pilit na kumakalma at nagpapakawala ng isang malalim na hininga."I have something important to discuss with Nathaniel," seryosong pahayag ng doktor. "May mga kailangan lang kaming linawin at ayusin tungkol sa mga huling dokumentong nakuha natin.""Nasa study room siya sa itaas," tugon ni Zoe sabay tabig nang kaunti sa mabigat na pinto ng mansyon upang papasukin ang doktor. Tiningnan niya ang pagod na mukha ng bisita. "Nakaipon ka na ba ng lakas? Kumain ka na ba bago ka pumunta rito?""Kumain na ako bago ako umalis ng clinic," sagot ni Marcus habang pumasok sa malawak na foyer.Nagpalit siya ng pambahay na tsinelas na nakahanda sa tabi ng pinto at tuloy-tuloy na naglakad patungo sa silid-aklatan sa ikalawang palapag.Pinagmasdan ni Zoe ang likod ng doktor habang paakyat ito sa hagdanan. Hindi niya mapigilang makaramdam ng kaunting pag-aalala. Ramdam na ramdam niya ang hindi maipaliwanag na bigat
Ang katahimikan sa loob ng kotse habang bumabyahe sila pabalik mula sa Hacienda Viento ay tila isang malamig na tubig na nagpapasariwa sa pagod na isip ni Zoe. Matapos ihatid ni Nathaniel sina Beatrice at Doña Soledad, ang buong kapaligiran ay napalitan ng tahimik na pag-ikot ng gulong sa kalye at ang panaka-nakang paghalik ng ilaw ng mga poste sa salamin ng sasakyan.Nakasandal lang si Zoe sa may passenger seat. Dahan-dahan niyang pinalalabas ang hangin sa kanyang dibdib, hinahayaan ang sarili na tuluyang mag-relax pagkatapos ng napakahabang araw na puno ng tensyon. Ang daming nangyari. Ang daming emosyon na kailangang ipproseso.Ilang sandali pa, habang nakatitig sa malamig na lunsod sa labas, bahagya siyang lumapit sa kinaroroonan ni Nathaniel at nagtanong sa mababang boses, "Hindi naman mukhang ganun kagigil maghabol si Atty. Victor Rivera... Bakit tila pinapahirapan at pinapatagal pa niya 'yung annulment nila ni Ate Beatrice?"Mahigpit ang hawak ni Nathaniel sa manibela habang na
Nang pumasok sina Beatrice at Julian Rivera sa lumang ancestral estate ng pamilya Rivera, nakaupo na agad sa malawak na living room ang ina ni Victor na si Señora Carmen. Nang makita niyang magkasunod na pumasok ang dalawa, mabilis na lumitaw ang isang matamis at abot-taingang ngiti sa kaniyang mukha."Ikaw talagang bata ka, bakit ka umuwi nang hindi man lang nagpapasabi sa akin?"Pilit na ngumiti si Julian, pero halatang hindi umaabot sa kaniyang mga mata ang saya. "Kailangan pa ba mag-paalam kapag sariling bahay naman ang uuwiang lugar?""Ano ka bang bata ka, syempre para naipagluto man lang kita!"Saway sa kaniya ng ina habang may halong lambing, bago siya pinalapit at pinaupo sa malambot na sofa.Agad ding bumaling ang tingin ni Señora Carmen kay Beatrice. Mabilis niyang tinawag ang mga kasambahay para magtimpla ng mainit na tsaa, at nagpalabas ng mga mamahaling prutas at imported pastries mula sa kitchen. Over-the-top ang kaniyang pag-aasikaso, na para bang sinusubukang bawiin an







