ログインNapatulala nang ilang sandali si Señor Gustavo, at ang galit sa kanyang mukha ay unti-unting napawi kasabay ng kanyang pagtahimik. Nang makitang hindi sumiklab ang inaasahan niyang poot, bahagyang nagbago ang tono ni Beatrice at marahang nagpatuloy, "Lolo, si Clarisse po ay hindi lang anak ni Mom. Kapatid po namin siya, at sarili ninyo rin siyang apo." Nang marinig ito, sinulyapan siya ni Señor Gustavo. "Kailangan mo pa ba talagang ipaalala 'yan sa akin?" Mukhang hindi na niya kayang pabulaanan pa ang mahabang litanya ni Beatrice, kaya naman medyo hindi na maipinta ang mukha ng matanda sa kahihiyan. Matapos ang maikling katahimikan, ikaway niya ang kanyang kamay para tuluyang ilipat ang pahina: "Sige na, sige na. May mga katulong naman dito para mag-asikaso sa akin. Ano pa ba ang ginagawa ninyo rito? Magbalikan na kayo sa mga trabaho ninyo." Alam ni Beatrice na sinusubukan na lang ng matanda na isalba ang sariling mukha, kaya naman sumakay na lang siya sa agos. "Sige po, bab
Isang pangungusap ang tila nagpatigas sa hangin sa loob ng buong ward. Sa mata ng publiko at ng ibang tao, si Señor Gustavo ang pinakamakatarungan at pinakamahigpit na haligi ng pamilya. Sa haba ng mga taong hinawakan niya ang mataas na posisyon sa lipunan, kailanman ay hindi siya naging madamot o naging makasarili sa anumang desisyon. Subalit, sa mismong sandaling ito, tinuro siya bilang isang hindi patas na tao ng mismong apo na pinakapinapahalagahan niya. Natigilan ang matanda. Walang makikitang pagbabago sa kanyang mukha, pero ang awra na natural na bumabalot sa kanya ay nagpakita ng kaunting galit at labis na awtoridad. "Kung ganoon, hindi mo nga ba talaga itatatanggi na ako ang may mali?" Habang mas nagiging ganito ang matanda, mas lalong nagiging malinaw na pinipigil niya lang ang matinding poot sa kanyang dibdib. Gaano man kahusay ang takbo ng karera ni Beatrice, masyado pang maaga para direktang kalabanin at sagutin nang harapan ang haligi ng pamilya. Alam na alam ni M
Kahit na sinabi niya iyon, matiyagang nag-abang si Marcus sa labas ng ward nang medyo matagal. Sa kalagitnaan ng paghihintay ay nakatanggap ng tawag si Simon at kailangan nitong magmadali pabalik sa kumpanya, kaya naman naiwan siyang mag-isa. Nang makaalis na ang lahat ng mga kamag-anak at kaibigang bumisita sa matanda, tsaka pa lang siya pumasok sa loob nang walang kaatububili. Nakaupo sa gilid si Beatrice habang tahimik na nagbabalat ng mansanas. Nakahiga naman sa hospital bed si Señor Gustavo na medyo maputla ang mukha. Nang makita nitong pumasok ang paborito niyang apo, walang bakas ng tuwa sa mukha ng matanda. Sumulyap si Marcus kay Beatrice, pero hindi man lang ito lumingon. Patuloy lang ang swabe at matatag na paggalaw ng kutsilyo sa kamay nito habang ang mahaba at walang putol na balat ng mansanas ay mabilis ngunit maingat na nahuhulog sa basurahan. Lumapit si Marcus sa tabi ng kama at ngumisi sa matanda. "Ano pong nangyari rito? Sino naman kayang walang pakialam ang nagl
Alam ni Zoe na mabait sa kanya si Doña Soledad. Pero sa kabila ng lahat, si Dion ay asawa ni Doña Soledad at ama ni Beatrice. Hindi inasahan ni Zoe na magiging mas matimbang siya sa usaping ito. Bukod doon, si Dion ay sariling anak din ni Señor Gustavo. Ganoon pa man, malinaw na hindi niya inakalang aabot sa ganitong hakbang ang pamilya Valderrama. Sapat na sanang paliwanag at hustisya para sa kanya ang tanggalan si Dion ng kapangyarihan sa kumpanya. Hindi niya akalain na tuluyan pang ipapatapon ng pamilya ang nasa katanghalian nang gulang na si Dion sa labas ng bansa. Hindi ito simpleng pangingibang-bansa lang. Isa itong malinaw na mensahe sa lahat ng mga pamilyang may katransaksyon ng mga Valderrama—na may malaking kasalanang nagawa si Dion, at ang tunay na kapangyarihan ng pamilya ay wala na sa kanyang mga kamay. Dahil dito, sa mga susunod na araw, bumalik man si Dion sa Pilipinas at kahit pa gamitin niya ang pangalan ng pamilya Valderrama para sa sarili niyang interes, kailan
Ang balita na ipinatapon si Dion ng pamilya Valderrama patungong Singapore nang magdamag ay nakarating kay Nathaniel kinaumagahan. At ang taong nagdala ng balita ay walang iba kundi ang sarili nitong anak—si Dr. Marcus Soler. Bahagyang nagulat si Nathaniel. "Kailan ang balik niya?" "Sa susunod na taon pa." Sa kabilang linya, masiglang-masigla ang boses ni Marcus. Walang bakas ng panghihinayang para sa kanyang ama, sa halip ay tila natutuwa pa ito habang nagkukuwento: "Balita ko nga, wala pang isang oras nung makabalik si Lolo sa Hacienda Viento kagabi, isinakay na agad si Papa sa isang private plane." Makabuluhang biniro siya ni Nathaniel, "Masyadong makatarungan si Señor Gustavo." "Hindi lang basta makatarungan 'yan," prangkang sagot ni Marcus. "Mas nangingibabaw lang talaga ang sakit at pagmamahal niya para sa kanyang apo-sa-tuhod." "Nung bumalik kasi si Lolo kagabi, hindi ko alam kung anong mga sinabi sa kanya ni Simon, pero sobrang nagalit ang matanda at sumakit ang dibdib
Nang marinig ang balita, sinulyapan ni Ethan ang cellphone bago ito pabalang na ibinato sa coffee table nang may halong pagkabagot. Bakas ang lamig sa kanyang mapanganib na mga mata. "Mga tanga ba kayong dalawa, o ako ang ginagawa mong tanga?" Tiningnan ni Ethan si Solenn nang condescending. "Kahit pa gustong pumunta ni Zoe, sa tingin mo ba tanga si Nathaniel at ang pamilya Valderrama? Hahayaan lang ba nila siyang pumunta sa tagpuan nang mag-isa?" Pumunta si Zoe sa Hacienda Viento kanina. Hindi sa hindi nakuha ni Ethan ang balita, kaya lang ay sobrang higpit ng gwardiya ni Nathaniel, kaya wala siyang nahanap na tyansa para kumilos. Napakalinaw na sa mga susunod na araw, mas lalo pang magiging alerto ang mga Mendoza. Kaya naman ang mga mumurahing patibong nina Solenn at Athena ay walang silbi. Biglang nabaon sa kaba ang dibdib ni Solenn. "Kung ganoon, anong gagawin ko?" Imposible naman na siya mismo ang pumasok sa Crystal Mansion para dukutin si Zoe. Ano ang pagkakaiba niyo
Alam ni Zoe na kapag hihingi ka ng pabor, kailangang marunong kang yumuko. Hindi sapat ang pakiusap lang; kailangan mong mag-alok ng kapalit na hindi kayang tanggihan ng kabilang panig.Kay Mariana, handa niyang ipangako na itatago ang divorce hangga’t gusto nito. Kay Elijah, kaya niyang maging coo
"Oo, mayroon."Nanlaki ang mga mata ni Zoe sa tuwa habang nakatingin kay Nathaniel. "Anong tinawag mo sa kaniya? Bambi rin ba?"Lumapit si Nathaniel para sana haplusin ang ulo ng aso, pero ang aso ay sadyang nagpasiksik sa mga braso ni Zoe at hindi siya pinansin. Walang utang na loob na tuta, isip
Biglang uminom ng apoy ang mukha ni Zoe. Iniwas niya ang tingin sa mga matang tila may gustong basahin sa kaniya. "S-sasabihin ko na lang sa teller 'yung height at weight mo. For sure naman may experience sila sa pag-estimate ng size...""Oh?" biglang tumayo si Nathaniel. Humakbang siya palapit, ha
Kumunot ang noo ni Zoe. "May ginagawa ako ngayon."Tumawa nang bahagya si Elijah. "Sige, pasok na lang ako sa loob?"Wala siyang malisya sa tanong na iyon. Para sa kaniya, kahit nag-move out si Zoe, asawa pa rin niya ito. Tingin niya, kapag naayos na ang lahat kay Athena at humupa na ang galit ni Z







