Chapter 2

Ang lalaking huling inaasahan ni Mylica na sasaktan siya ang siya ring nag-iisang tumangging samantalahin ang kanyang kahinaan.

Dapat sana ay nakahinga siya nang maluwag.

Sa halip, lalo lamang niyang gustong umiyak.

Nakaupo si Mylica sa gilid ng kama habang nakatingin sa estrangherong nanatili sa labas ng pintuan.

“Hindi mo ba ako nagugustuhan?”

Pareho silang nagulat sa kanyang tanong.

Nagsalubong ang mga kilay ng lalaki. “Bakit mo itinatanong iyan?”

Agad na umiwas ng tingin si Mylica. Nahiya siya sa sarili niyang sinabi.

“Kalimutan mo na.”

“Hindi ko maintindihan.”

“Siyempre, hindi mo maiintindihan.” Isang mapait na tawa ang kumawala sa kanyang mga labi. “Lahat ng pinaniniwalaan ko ay gumuho ngayong gabi. Hindi ako mahal ng lalaking pakakasalan ko, at pinagtatawanan pala ako ng babaeng pinagkatiwalaan ko bilang isang kapatid.”

Napuno ng luha ang kanyang mga mata.

“Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko sa lahat ng sakit na ito. Hindi ako humihingi ng pagmamahal o pera. Ni hindi ko nga alam ang pangalan mo.” Nabiyak ang kanyang boses. “Gusto ko lang ng isang gabing wala akong mararamdamang sakit.”

Naunawaan ng lalaki ang ibig niyang sabihin, ngunit umiling ito.

“Hindi.”

Parang may mabigat na bumagsak sa dibdib ni Mylica.

Bago pa siya makatalikod, nagpatuloy ang lalaki.

“Hindi kita sasamantalahin habang nasasaktan ka. Pinagtaksilan ka na ngayong gabi. Kapag lumampas ako sa hangganan, baka paggising mo bukas, isa na naman akong sugat na kailangan mong dalhin.”

Tinitigan siya nito nang diretso.

“Ayaw kong maging isa pang taong mananakit sa iyo.”

Hindi nakapagsalita si Mylica.

Mas malalim siyang tinamaan ng kabaitan nito kaysa sa pagtanggi.

Isang estranghero lamang ang lalaking ito, ngunit mas iniisip pa nito ang maaari niyang pagsisihan kaysa sa mga taong nagsasabing mahal siya.

“Kung ganoon, huwag kang umalis,” bulong niya.

Hindi gumalaw ang lalaki.

“Pakiusap. Ayaw kong mag-isa ngayong gabi.”

Napuno ng pag-aalala ang mga mata nito. Lumapit ito ngunit huminto bago pa siya hawakan.

“Hindi ko mababago ang nangyari,” sabi nito. “Pero maaari akong manatili.”

Nanginig ang mga labi ni Mylica. “Gusto ko lang tumahimik ang isip ko.”

Matapos ang sandaling pag-aalinlangan, nagtanong ang lalaki.

“Maaari ba kitang yakapin?”

Kahit ngayon, humihingi pa rin ito ng pahintulot.

Tumango si Mylica.

Marahan siyang niyakap ng lalaki. Hindi siya nito hinigpitan nang sobra at wala siyang naramdamang anumang pagpilit o lihim na hinihinging kapalit.

Hinayaan lamang siya nitong umiyak habang ligtas siyang nakasandal dito.

Sa unang pagkakataon mula nang marinig niyang nagtatawanan sina Jim at Jonalyn, pakiramdam ni Mylica ay muli siyang nakahinga nang maayos.

Makalipas ang ilang sandali, marahan siyang binitiwan ng lalaki.

“Sigurado ka bang gusto mong manatili ako?”

“Oo.”

“Kung ganoon, mananatili ako.”

Lumipat sila sa sofa. Binalutan ng lalaki ng kumot ang mga balikat ni Mylica bago umupo sa tabi niya. Sapat ang iniwan nitong distansiya sa pagitan nila upang hindi siya mailang.

Wala ni isa sa kanila ang nagsalita.

Kalaunan, nanaig ang matinding pagod at unti-unting nakatulog si Mylica.

Ang huli niyang narinig ay ang mahinahong boses ng lalaki.

“Ligtas ka rito.”

Nang muling imulat ni Mylica ang kanyang mga mata, madilim pa rin ang silid.

Sa loob ng ilang payapang sandali, wala siyang maalala.

Pagkatapos, unti-unting bumalik ang lahat.

Si Jim.

Si Jonalyn.

Ang kanyang mana.

Ang kasal.

Hindi pala iyon isang masamang panaginip.

Lumingon siya at nakita ang estrangherong natutulog sa tabi niya. Nakapatong ang isang braso nito sa sandalan ng sofa, ngunit kahit sa pagtulog ay pinanatili nito ang tamang distansiya sa kanya.

Tahimik itong pinagmasdan ni Mylica habang may kakaibang damdaming namuo sa kanyang dibdib.

Hindi iyon pag-ibig.

Halos wala siyang alam tungkol sa lalaki.

Pagtitiwala iyon.

Matapos ang lahat ng nangyari, nakakatakot nang magtiwala kahit kanino.

Tahimik na tumayo si Mylica. Inayos niya ang kumot bago maingat na inilapag iyon sa sofa.

Saglit niyang naisipang mag-iwan ng mensahe.

Salamat.

Dalawang simpleng salita lamang, ngunit kahit iyon ay tila napakapersonal.

Umalis siya nang hindi nagpapaalam.

Sinalubong siya ng malamig na hangin sa labas ng gusali. Nang buksan niya ang kanyang cellphone, bumungad sa screen ang napakaraming missed calls, messages, at voicemails.

Mula sa kanyang ama.

Kay Jim.

At kay Jonalyn.

Paulit-ulit ang kanilang mga mensahe.

Nasaan ka?

Tumawag ka agad.

Naghihintay ang lahat.

Saan ka ba nagpunta?

Wala ni isa sa kanila ang nagtanong kung ligtas ba siya o kung nasaktan siya.

Pinatay ni Mylica ang screen.

Sapat na ang kawalan nila ng pag-aalala para sabihin sa kanya ang lahat ng kailangan niyang malaman.

Umuwi siya.

Nagsikip ang kanyang dibdib nang matanaw ang bahay. Gumagalaw sa malamig na hangin ang mga puting laso, natatakpan ng sariwang bulaklak ang pasukan, at nakahilera na ang mga upuan sa garden.

Handang-handa na ang lahat para sa kasal.

Napakaganda ng pagkakaayos.

Ngunit bawat bahagi nito ay itinayo sa kasinungalingan.

Hindi pa man nakararating si Mylica sa pintuan ay bigla na iyong bumukas.

Nakatayo roon ang kanyang ama.

Sa loob ng isang segundo, naghintay si Mylica na makita ang ginhawa sa mukha nito.

Ngunit hindi iyon dumating.

“Saan ka nanggaling?”

Walang pagbati o pag-aalala sa boses nito.

Galit lamang.

Nakatayo sa likuran nito sina Jim at Jonalyn.

Magkasama.

Kung kagabi niya sila nakitang magkatabi, baka tuluyan na siyang nawasak. Ngunit ngayong umaga, ipinaalala lamang ng tanawing iyon ang lahat ng kanyang narinig.

Mabilis na lumapit si Jim.

“Mylica, salamat at nakabalik ka. Nag-aalala kami sa iyo.”

Aabutin sana nito ang kanyang kamay, ngunit umatras siya.

Natigilan si Jim.

Sa unang pagkakataon, nakitaan ito ni Mylica ng takot.

Nilampasan niya ito at pumasok sa bahay.

Lumabas sa hallway ang kanyang stepmother.

“Dapat sinagot mo ang cellphone mo. Nag-aalala ang lahat.”

Sumulyap ito patungo sa hagdan.

“Maligo ka na. Kailangan ka na nating ihanda.”

Tahimik na tinitigan iyon ni Mylica.

Kumikilos silang lahat na parang walang nangyari. Para bang ang tanging problema ay nahuli lamang ng dating ang bride.

“Walang kasalang mangyayari.”

Binalot ng katahimikan ang buong bahay.

Namutla si Jim. “Ano?”

Diretsong tumingin si Mylica sa kanya.

“Hindi kita pakakasalan.”

Tumigas ang mukha ng kanyang ama. “Nababaliw ka na ba? Nawala ka buong gabi bago ang kasal mo, tapos ngayon, gusto mong ipahiya ang pamilyang ito?”

Hindi nagpatinag si Mylica.

Reputasyon lamang ng pamilya ang mahalaga sa kanyang ama.

Hindi nito tinanong kung bakit siya nawala o kung bakit bigla niyang tinanggihan ang lalaking sinasabi niyang mahal niya.

Lumapit si Jonalyn. Bakas sa mukha nito ang huwad na pag-aalala.

“Baka overwhelmed ka lang. Mylica, baka kinakabahan ka lang sa kasal.”

Dahan-dahang humarap sa kanya si Mylica.

Naalala niya ang puting sapatos sa apartment ni Jim at ang tawa ni Jonalyn habang sabay nilang pinagtatawanan ang kanyang mga pangarap.

“Hindi,” mahinahon niyang sagot. “Hindi ako kinakabahan.”

Unti-unting nawala ang ngiti ni Jonalyn.

Itinuro ng ama ni Mylica ang hagdan.

“Umakyat ka at maghanda. Pakakasalan mo si Jim ngayong araw.”

“Hindi.”

Lalong dumilim ang mukha nito.

“Kapag tinanggihan mo ang kasal na ito, hindi na kita anak.”

Nanatili sa pagitan nila ang mabigat na banta.

Noon, tiyak na ikatatakot ni Mylica ang mga salitang iyon.

Maraming taon niyang sinikap na maging anak na gusto ng kanyang ama. Ginawa niya ang lahat para maging perpektong kapatid at perpektong bride.

Ngunit ang lahat ng pagsisikap niya ay humantong lamang sa isang kasal na nabuo sa kasinungalingan.

Ipinagtaas ni Mylica ang kanyang baba.

“Pinipili kong huwag siyang pakasalan.”

“Kapag lumabas ka sa pintuang iyan, huwag ka nang babalik.”

“Kung ganoon, hindi na ako babalik.”

Napasinghap si Jonalyn, habang agad namang lumapit si Jim.

“Mylica, makinig ka muna sa akin.”

“Huwag.”

Huminto ito.

Tinitigan ni Mylica ang mga mata ng lalaking muntik na niyang pakasalan.

Gusto niyang sabihin dito ang lahat. Gusto niyang ipaalam na nakita niya ang sapatos ni Jonalyn, narinig ang kanilang tawanan, at nalaman ang katotohanan tungkol sa kanyang mana.

Ngunit hangga’t hindi alam ni Jim kung ano ang kanyang narinig, hindi ito makapaghahanda ng dahilan.

Hayaan niya itong mag-isip.

Pati na rin si Jonalyn.

Tumalikod si Mylica at umakyat sa kanyang kuwarto. Pagkatapos i-lock ang p***o, inilabas niya ang isang maleta at mabilis na inilagay roon ang kanyang passport, mahahalagang dokumento, pera, at ilang damit.

Umabot sa loob ng silid ang amoy ng mga bulaklak na inihanda para sa kasal.

Huling beses na nilibot ni Mylica ng tingin ang kuwarto.

Maraming taon niyang tinawag na tahanan ang lugar na ito.

Ngayon, naunawaan niyang kahit gaano kaganda ang isang hawla, hawla pa rin iyon.

Isinara niya ang maleta at dinala iyon pababa.

Naghihintay ang kanyang ama sa paanan ng hagdan.

“Seryoso ka talaga?”

“Oo.”

Walang luha, pakiusap, o pag-aalinlangan sa boses ni Mylica.

Nilampasan niya ang kanyang ama, si Jim, at si Jonalyn. Tinalikuran niya ang mga bulaklak, dekorasyon, at ang kinabukasang pinili ng lahat para sa kanya.

Pagkatapos, tuluyan siyang lumabas ng bahay.

Masakit ang umalis.

Ngunit sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, sarili naman niya ang pinili ni Mylica.

Nakarating siya sa dulo ng driveway nang bigla siyang tumigil.

May isang itim na kotseng nakaparada sa kabilang bahagi ng kalsada.

Dahan-dahang bumaba ang bintana nito, at bumungad kay Mylica ang pamilyar na pares ng asul na mga mata.

Napatigil ang kanyang paghinga.

Nakatitig sa kanya ang estranghero mula kagabi.

Paano siya nito nahanap?

Sa loob ng ilang segundo, walang gumalaw sa kanilang dalawa. Bumaba ang tingin ng lalaki sa maletang hawak niya bago muling tumingin sa kanyang mukha.

Hindi ito kumaway o tumawag sa kanya.

Tahimik lamang itong naghintay.

Lumingon si Mylica sa kanyang pinanggalingan.

Nakatayo ang kanyang pamilya sa likod ng mga bintana. Kasama nila sina Jim at Jonalyn, naghihintay na sumuko siya at bumalik sa buhay na pinili nila para sa kanya.

Tinalikuran sila ni Mylica.

Nang muli siyang tumingin sa estranghero, bahagyang ngumiti ang kanyang mga labi.

Hinawakan niya nang mahigpit ang kanyang maleta at tumawid ng kalsada.

Bumaba ang lalaki at binuksan ang p***o ng kotse para sa kanya.

Bago sumakay, sa wakas ay itinanong ni Mylica ang dapat sana niyang naitanong noong nakaraang gabi.

“Ano ang pangalan mo?”

Tinitigan siya ng asul nitong mga mata.

“Villamor Caspero.”

Nanigas si Mylica.

Kilala ng lahat sa siyudad ang pangalang iyon.

Bago pa niya maitanong kung bakit naghihintay sa labas ng bahay nila ang isa sa pinakamakapangyarihang lalaki sa siyudad, may sumigaw mula sa kanyang likuran.

“Mylica!”

Hindi siya lumingon.

Sumakay si Mylica sa kotse ni Villamor Caspero at iniwan ang kanyang kasal, pamilya, at lalaking muntik na niyang pakasalan.

Akala niya, malaya na siya sa wakas.

Wala siyang kaalam-alam na ang pagsakay niya sa kotse ni Villamor ay magbubunyag ng isang sikretong mag-uugnay sa kanila habang-buhay.