Chapter 3

Tinalikuran ni Mylica ang kanyang kasal, pamilya, at ang lalaking pinlano niyang pakasalan.

Ngayon, nakaupo siya sa loob ng kotse ni Villamor Caspero.

Wala sa kanilang nagsalita habang unti-unting naglaho sa kanilang likuran ang bahay ng kanyang pamilya. Nanatiling nakatuon ang mga mata ni Mylica sa daang nasa harapan.

Takot siyang lumingon.

Kapag ginawa niya iyon, baka muli niyang makita ang mga bulaklak, dekorasyon, at kasalang dapat sana ay naganap noong araw na iyon.

Hindi siya tinanong ni Villamor.

Tahimik lamang itong nagmaneho.

Makalipas ang ilang minuto, si Mylica ang bumasag sa katahimikan.

“Alam mo.”

Sumulyap si Villamor sa kanya. “Ang alin?”

“Na ikakasal dapat ako ngayong araw.”

Bahagyang humigpit ang mga kamay nito sa manibela.

“Nalaman ko kaninang umaga.”

Humarap si Mylica sa kanya. “Paano?”

“Pinsan ko ang groom.”

Nanigas ang kanyang katawan. “Ano?”

“Pinsan ko si Jim.”

Hindi makapaniwalang napatitig si Mylica kay Villamor. Akala niya ay mali lamang ang kanyang narinig.

“Pinsan mo si Jim?”

“Oo.”

Sa dinami-dami ng taong maaari niyang makabanggaan noong nakaraang gabi, sa isang kapamilya pa ni Jim siya napunta.

Napatawa si Mylica, ngunit walang bahid ng saya iyon.

Hindi na kapani-paniwala ang nangyayari sa buhay niya.

“Alam mo ba kung sino ako kagabi?”

“Hindi. Kahit pangalan mo, hindi ko alam.”

“Kung ganoon, bakit naghihintay ka sa labas ng bahay namin?”

Sandaling nanahimik si Villamor.

“Nang malaman ko kung sino ka, gusto kong makasigurong ayos ka lang.”

“Iyon lang?”

“Oo.”

“Hindi ka pumunta roon dahil inutusan ka ni Jim na ibalik ako?”

“Hindi.”

“Hindi mo ba gustong bumalik ako sa kanya?”

“Hindi ako ang dapat magdesisyon niyan.”

Nagulat si Mylica sa kanyang sagot.

Itinabi ni Villamor ang kotse sa gilid ng kalsada bago humarap sa kanya.

“Kung gusto mong bumalik, ihahatid kita.”

Agad na umiling si Mylica. “Ayoko.”

“Kung ganoon, saan mo gustong pumunta?”

Dapat sana ay madaling sagutin ang tanong na iyon.

Ngunit walang maisip si Mylica.

Pinalayas siya ng kanyang ama. Hindi siya maaaring manatili kay Jim, at matapos ang pagtataksil ni Jonalyn, hindi na niya alam kung sino pa ang maaari niyang pagkatiwalaan.

“Hindi ko alam.”

Tumango si Villamor. “Hindi mo kailangang desisyunan ang lahat ngayong araw. Maaari muna kitang dalhin sa ligtas na lugar habang iniisip mo kung ano ang gusto mong gawin.”

Napatingin si Mylica sa maletang nasa tabi niya.

“Bakit mo ako tinutulungan?”

Lumambot ang ekspresyon ni Villamor. “Dahil kagabi, mukha kang nangangailangan ng makakasama.”

“At ngayon?”

“Kailangan mo pa rin.”

Agad na humarap si Mylica sa bintana bago pa makita ni Villamor kung gaano siya naapektuhan ng mga salitang iyon.

Muling pinaandar ni Villamor ang kotse.

Wala sa kanilang nakaaalam kung gaano kalaki ang magiging epekto ng simpleng desisyong iyon sa kanilang buhay.

Makalipas ang Tatlong Linggo

Isang gabi lamang sanang mananatili si Mylica sa bahay ni Villamor.

Ngunit ang isang gabi ay naging tatlong araw. Pagkatapos, inalok siya ni Villamor na pansamantalang tumira sa guesthouse sa estate nito hanggang sa makahanap siya ng sariling lugar.

Hindi ito pumapasok nang walang pahintulot. Hindi rin siya pinilit nitong ipaliwanag ang nangyari sa kanila ni Jim.

Tiniyak lamang ni Villamor na nasa kanya ang lahat ng kailangan niya, habang hinahayaan siyang gumawa ng sarili niyang mga desisyon.

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, nagkaroon si Mylica ng pagkakataong huminga.

Nakahanap siya ng trabaho, nagbukas ng sariling bank account, at nagsimulang buuing muli ang kanyang buhay nang walang tulong ng kanyang pamilya.

Tahimik siyang sinuportahan ni Villamor, ngunit hindi siya nito kailanman sinubukang kontrolin.

Habang lumilipas ang mga linggo, unti-unting lumiit ang distansiya sa pagitan nila.

Madalas silang mag-almusal nang magkasabay bago pumasok sa trabaho. Kung minsan naman, magkatabi silang nakaupo sa balcony tuwing gabi at nagkukuwentuhan hanggang sa tumahimik ang buong siyudad.

Nalaman ni Mylica na ayaw ni Villamor sa matataong party, umiinom ito ng kapeng walang asukal, at mas marami itong responsibilidad sa pamilya kaysa sa nais nitong aminin.

Nalaman naman ni Villamor na mahilig humuni si Mylica kapag kinakabahan, ayaw nitong matulog habang may bagyo, at napapangiti pa rin tuwing nakakakita ng sariwang bulaklak kahit masakit pa rin sa kanya ang alaala ng mga bulaklak sa kasal.

Ang nagsimula bilang pasasalamat ay unti-unting naging mas mapanganib.

Pagtitiwala.

Pagkatapos, pagkagusto.

Isang maulang gabi, nakita ni Mylica si Villamor na mag-isang nakatayo sa balcony. Hinubad nito ang suit jacket at itinupi hanggang siko ang mga manggas ng polo habang tahimik na pinagmamasdan ang bagyo.

“Mababasa ka,” sabi ni Mylica.

Lumingon ito sa kanya. “Pati ikaw.”

Gayunpaman, tumabi pa rin siya rito.

Sa loob ng ilang sandali, wala sa kanila ang nagsalita.

“Pinagsisisihan mo bang tinulungan mo ako?” tanong niya kalaunan.

“Hindi.”

“Halos hindi mo naman ako kilala noon.”

“Kilala na kita ngayon.”

Bumilis ang tibok ng puso ni Mylica. “At ano ang masasabi mo tungkol sa akin?”

Tuluyang humarap sa kanya si Villamor.

“Masasabi kong napakatanga ni Jim.”

Sinubukan ni Mylica na tumawa, ngunit nawala ang tunog sa kanyang mga labi nang makita niya ang init sa mga mata ni Villamor.

Itinaas nito ang isang kamay ngunit huminto bago pa siya hawakan.

Naunawaan ni Mylica ang tahimik na tanong nito.

Sa pagkakataong ito, ayaw na niyang magkaroon ng distansiya sa pagitan nila.

Kinuha niya ang kamay ni Villamor at inilapat iyon sa kanyang pisngi.

May nagbago sa pagitan nila.

“Mylica,” mahinang tawag nito, “kung ginagawa mo ito dahil nasasaktan ka pa rin, kailangan nating tumigil.”

“Hindi iyon ang dahilan.”

“Kailangan kong makasiguro ka.”

Tinitigan niya nang diretso si Villamor.

“Noong gabing iyon, gusto ko lamang makalimutan si Jim.” Huminga nang malalim si Mylica. “Pero ngayong gabi, ikaw lang ang gusto ko.”

Maingat na pinagmasdan ni Villamor ang kanyang mukha, binibigyan siya ng pagkakataong magbago ng isip.

Sa halip, si Mylica ang tuluyang lumapit at humalik sa kanya.

Sa loob ng isang mahabang sandali, hindi gumalaw si Villamor.

Pagkatapos, pumulupot ang braso nito sa kanyang baywang at hinalikan siya pabalik.

Patuloy ang pagbuhos ng ulan sa paligid nila, ngunit hindi na iyon naramdaman ni Mylica.

Sa unang pagkakataon mula nang masira ang kanyang kasal, hindi niya iniisip ang buhay na nawala sa kanya.

Ang tanging nasa isip niya ay ang lalaking nakayakap sa kanya at kung ano ang maaaring mangyari kapag tuluyan niyang ibinigay dito ang kanyang puso.