4 | ถอดดิ

ไอ้ซีดีถามผม ไอ้นายก็มองผมด้วยสายตามีคำถามไม่ต่างกัน ก่อนพวกมันจะพากันหันมองตามสายตาผมที่กำลังจ้องนิ่งอยู่ที่ยัยนักศึกษาคนนั้น

“อ้าวๆ ทำเป็นด่ากูว่าไม่แบ่ง ทำเป็นบอกกูซุกสาว แต่ตัวเองมีสาวมารอเสิร์ฟถึงที่นี่ไม่ได้เรียกว่าซุกไว้ไม่ยอมแบ่งเพื่อนเลยนะครับ” ไอ้ซีดีกวนตีนผม

“นั่นดิ ซุกมื้อเย็นเอาไว้เหมือนกันนี่หว่า”

ไอ้นายเอาด้วยอีกคน เพียงแต่พวกมันเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว เพราะผมไม่รู้เรื่องเว้ย วันนี้ไม่ได้ซุกใคร ไม่ได้นัดผู้หญิงคนไหนเอาไว้ทั้งนั้นแหละ

“ซุกเหี้ยอะไรล่ะ กูไม่ได้ซุก คราวนี้กูไม่รู้เรื่องเว้ย วันนี้กูไม่มีสาวคนไหนทั้งนั้นแหละ ก็นัดกันกะจะไปล่อพร้อมไอ้ซีดีที่ผับเหี้ยไคอยู่เลยไม่ใช่หรือไง” ผมตอบพวกมันสองตัวไปตามความจริง

“เออ ก็จริง” ไอ้ซีดีพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนมันจะหันมองยัยนั่นอีกทีแล้วหันมองผมด้วยสายตากับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แปลกๆ

“แต่มองมึงปานจะกลืนกินแบบนั้น กูว่าได้แดกชัวร์ว่ะ”

“เออ กูก็ว่า น้องเขาคงปลื้มมึงขั้นสุด ถึงได้มาเสิร์ฟมึงถึงที่”

ไอ้สองตัวนี่ แม่งเหี้ยพอกันเลย แต่.. ผมก็เหี้ยไม่ต่างจากพวกมันหรอก เพราะผมก็เห็นด้วย ผมถึงยิ้มมุมปากแบบโคตรจะเลวให้พวกมัน

“ถ้าแบบนั้น พวกมึงก็ไสหัวกลับไปได้แล้วไป กูหิวแล้ว”

“แหม พอมีของกินแล้วไล่เพื่อนเลยนะครับ แต่ไปก็ได้วะ พวกกูก็ไม่ชอบดูใครกิน ดูแล้วมันหิวตาม ไปสัสนาย”

“เค” ไอ้นายตอบไอ้ซีดีก่อนหันมาหาผม

“ไปละเว้ย มึงแดกให้อร่อยล่ะ” มันบอกผมพร้อมยิ้มมุมปาก ก่อนเดินออกไปพร้อมไอ้ซีดี แถมปิดประตูโรงยิมให้เรียบร้อย โคตรรู้หน้าที่

ตอนนี้ในโรงยิมที่ปิดประตูเรียบร้อยแล้วเลยเหลือแค่ผมกับยัยนั่นที่กำลังเดินเข้ามาหาผมด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ จนกระทั่งเธอเดินมาถึงแล้วหยุดอยู่ตรงหน้าผม แต่ไม่ยักจะพูดอะไร หรือเธอรอให้ผมพูด ได้ งั้นผมพูดเอง

“ถอดดิ” พอผมพูด เธอก็เหมือนตกใจนิดนึงนะผมว่า แถมไม่ค่อยกล้าสบตาผมเท่าไหร่อีก แล้วเธอตกใจอะไร แล้วผมพูดผิดตรงไหนวะ ก็ในเมื่อเธอเอาตัวเองมาประเคนผม ผมก็ต้องบอกให้เธอถอดเสื้อผ้า มันก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ

“เอ่อ คือ คือว่า ฉันมีเรื่องจะคุยกับนายก่อน”

เสียงเธอน่ารักอยู่เหมือนกันนะ ถึงจะฟังดูตะกุกตะกักก็เถอะ แต่ก็ถือว่าน่ารัก ยิ่งฟังยิ่งน่าจับกิน แต่ผมขอเก็บอาการ(หิว)เอาไว้แล้วฟังเธอพูดก่อนก็ได้

“มีอะไรก็ว่ามา”

“เรา เอ่อ เรามาเป็นเพื่อนนอนกันได้มั้ย”

“ห้ะ?” ที่ผมเอียงหน้าขมวดคิ้วมองเธออย่างไม่เข้าใจ ไม่ใช่เพราะผมได้ยินไม่ชัดนะ แต่มันชัดต่างหาก ชัดจนไม่ค่อยอยากจะเชื่อ และคิดว่าตัวเองหูเพี้ยน เพราะเพื่อนนอนนี่มัน ไม่ใช่แค่คืนเดียวจบนี่หว่า เธอคิดบ้าอะไรของเธออยู่ หรือไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอขอ มันไม่ใช่แนวผม ถึงได้ขออะไรที่ผู้หญิงคนไหนก็ไม่เคยกล้าขอแบบนี้

“เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ ไหนพูดอีกทีซิ” ครั้งนี้ผมไม่ใช่แค่พูด แต่ขยับเท้าเข้าหาเธออีกก้าวด้วยท่าทีเอาเรื่องด้วย เธอเลยเหมือนยิ่งตกใจและกลัวผม เลยยิ่งไม่กล้าสบตา

“ฉะ..ฉัน ฉันบอกว่า”

“เวลาพูดช่วยมองหน้าฉันด้วย”

ผมแทรกพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งดุ แต่เธอก็ยังไม่ยอมมองหน้าหล่อๆของผม สงสัยผมพูดแค่นั้นมันยังไม่น่ากลัวพอ งั้นคงต้องพูดต่ออีกหน่อย

“ฉันไม่ชอบให้ใครหลบตาเวลาคุยกับฉัน เพราะงั้นถ้าไม่มองหน้าฉัน ก็ไม่ต้องคุย” ผมกดเสียงต่ำบอกเธอแล้วทำท่าจะหันหลัง เพราะผมไม่เสียดายอยู่แล้ว ถ้าเธอไม่ทำตามที่ผมต้องการจริงๆ ผมก็แค่ไปหาเอาใหม่ข้างหน้า ไม่เห็นจะยาก

“นาย! ไม่ ดะ..เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนสิ เอ่อ มอง มองก็ได้” หึ ให้มันได้อย่างนี้สิ

“…” ผมยิ้มมุมปาก ก่อนหุบยิ้มแล้วปั้นหน้านิ่งเหมือนเดิม จากนั้นก็หันกลับไปมองเธอ แต่ผมไม่ได้พูดอะไร ทำแค่รอฟังเธอพูด เธอที่ตอนนี้ยอมมองผมแบบเต็มตาอย่างที่ผมต้องการ ถึงแม้ท่าทางเธอจะยังดูกล้าๆกลัวๆก็ตาม

“คือฉัน ฉันบอกว่า เรา คือเรา.. เรามาเป็นเพื่อนนอนกันได้มั้ย นะ..นาย นายมาเป็นเพื่อนนอนให้ฉันได้รึเปล่า ฉัน..ขอนอนกับนายได้มั้ย”

“เหตุผล?”

“หะ..ห้ะ?”

“ฉันขอเหตุผล ทำไมฉันต้องยอมเป็นเพื่อนนอนให้เธอ มันไม่เห็นจะคุ้มตรงไหน ฉันไม่ชอบความสัมพันธ์แบบนั้น ฉันไม่ชอบการผูกมัด ถึงการเป็นเพื่อนนอนมันจะเป็นความพอใจของทั้งสองฝ่าย ไม่มีความรัก ไม่มีความผูกพันและไม่มีการผูกมัดใดๆก็เถอะ แต่มันก็เหมือนผูกมัดทางอ้อมอยู่ดี เพราะมันระยะยาว ไม่ใช่คืนเดียวจบ ซึ่งฉันไม่โอ และฉันก็ไม่ได้อยากนอนกับเธอขนาดนั้น ถึงต้องยอมทิ้งอุดมการณ์ตัวเองแล้วยอมเป็นเพื่อนนอนให้เธอ จะบอกอะไรให้นะ ว่าผู้หญิงหาง่ายยิ่งกว่าอะไร ถ้าไม่ได้นอนกับเธอ ฉันก็แค่ไปหาผู้หญิงคนอื่น ฉันไม่จำเป็นต้องง้อเธอ และฉันไม่จำเป็นต้องเสียดายเธอ”

“ฉันรู้ รู้ว่าฉันไม่ได้มีดีอะไรขนาดนั้น แต่นายถือว่าช่วยฉันได้มั้ย” ว่าไงนะ ช่วยเหรอ?

“ช่วยเอาเธอเนี่ยนะ?”