로그인SHANIA'S POVHindi ko namalayang muli akong napaluha. Hindi dahil sa sakit. Kundi dahil sa pananabik at saya na makita ang anak ko. Ilang minuto matapos akong magising ay marahang bumukas ang pinto ng silid. Pumasok ang isang nurse. May karga siyang maliit na bundle na nakabalot sa puting kumot. At masyadong maingat ang pagkakakarga niya doon.Parang kusang huminto ang paghinga ko.Hindi ko maialis ang tingin ko roon.Ngumiti ang nurse."Ready na po ba kayong makita ang baby ninyo, Mrs. Valderama?"Hindi ko agad nasagot. Tumango lang ako habang tuluyan nang bumuhos ang mga luha ko.Napansin kong agad na lumapit si Hector sa gilid ng kama ko. Maingat niyang inalalayan ang likod ko upang bahagya akong makaupo nang maayos."Easy..."..ahina niyang bulong. "Huwag mong biglain ang sarili mo."Hindi pa rin maalis ang tingin ko sa maliit na sanggol na papalapit sa amin. Hanggang sa tuluyan siyang inilagay ng nurse sa mga bisig ko.Nanigas ako. Parang natakot ako bigla na gumalaw.Napakaliit
SHANIA'S POV Unti-unti kong naramdaman ang bigat ng mga talukap ko. Parang napakahaba ng naging tulog ko. Mabigat ang buong katawan ko. May bahagyang kirot sa ibabang bahagi ng tiyan ko. At bawat paghinga ko ay parang may kung anong humihila sa dibdib ko. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Malabong kisame. Puting ilaw. Amoy ng antiseptic.Iyon ang agad na sumalubong sa akin. Napakurap ako nang ilang ulit hanggang sa unti-unting luminaw ang paningin ko. Nasa isang pribadong silid na ako. At tahimik ang paligid, tanging mahinang tunog lamang ng monitor ang naririnig ko. Marahan kong iginala ang tingin ko. Hanggang sa may napansin akong init sa kaliwa kong kamay. Bahagya kong ibinaba ang aking tingin at agad na nakita si Hector. Nakaupo siya sa tabi ng kama ko habang nakayuko. Nakapatong ang noo niya sa gilid ng kama, at mahigpit pa ring nakakapit ang mga daliri niya sa kamay ko. Para bang natatakot siyang bumitaw. Napangiti ako. Kahit magulo ang buhok niya. Kahit
HECTOR VALDERAMA'S POVSabay-sabay kaming napatingin nang bumukas ang pinto. Unang lumabas ang doktor.Nakatanggal na ang surgical cap niya.Halata ang pagod sa mukha nito.Ngunit may maliit na ngiti sa mukha niya.Agad akong tumayo at halos takbuhin ang distansya palapit sa kanya."Doc..." halos hindi lumabas ang boses ko."Kumusta po ang asawa ko?"Lumapit siya sa amin.Sandaling tumingin sa bawat isa.Pagkatapos ay ngumiti nang mas malaki."Congratulations, Mr. Valderama."Parang huminto ang tibok ng puso ko."The delivery was successful."Hindi ko namalayang napabuga ako ng hangin.Para bang ngayon lang ulit ako nakahinga."Your wife made it through the operation safely."Tuluyan nang nanghina ang mga tuhod ko.Napaupo ako sa pinakamalapit na upuan.Napahawak ako sa mukha ko.Kasunod niyon ay agad kong naramdaman ang sunod-sunod na pagbagsak ng luha ko."T-Thank You, Doc..." paulit-ulit kong bulong."Thank you very much," Narinig ko ang hikbi ni Mommy.Paglingon ko ay mahigpit si
HECTOR VALDERAMA'S POVTahimik akong nakatitig sa pulang ilaw sa itaas ng pinto.IN OPERATION.Tatlong simpleng salita. Pero pakiramdam ko ay kaya nitong durugin ang buong pagkatao ko.Mariin kong ikinuyom ang mga kamao ko.Ilang beses akong nakiusap sa doktor na hayaan akong samahan si Shania sa loob. Pero si Shania mismo ang tumanggi.Iginagalang ko ang hiling niya. Kahit pakiramdam ko ay unti-unti akong kinakain ng takot.Napaupo ako sa isa sa mga upuan sa hallway.Iniyuko ko ang ulo ko. At doon ko lang napagtantong nanginginig na pala ang dalawa kong kamay."Please..." mahina kong bulong. "Please let her come back to me..."Hindi ko na alam kung ilang beses ko nang inuusal ang panalanging iyon. Paulit-ulit. Na para bang kapag tumigil ako ay may masamang mangyayari.Makalipas ang ilang minuto...Narinig ko ang sunod-sunod na yabag ng mga paa.Agad akong napalingon sa direksyong iyon."Hector!" si Mommy.Halos patakbo siyang lumapit sa akin. Kasunod niya sina Dad at ang mga kapatid
HECTOR VALDERAMA'S POVPaulit-ulit akong naglalakad sa hallway bago muling bumalik sa tabi ni Shania. Nakahiga siya sa stretcher. Pawis na ang noo niya. Maputla ang mukha...pero nagagawa niya pa rin na ngumiti sa harapan ko.Mahigpit kong hinawakan ang kamay niya.Halos ayaw ko na iyong bitawan."Baby..." mahina kong tawag. Dahan-dahan siyang tumingin sa akin. "You're going to be okay."Parang ako ang kinukumbinsi ng sarili kong paniwalaan iyon. Hinaplos ko ang buhok niyang nakadikit na sa noo dahil sa pawis."I'll be right here," Marahan siyang tumango."I know..."Ilang segundo kaming walang nagsalita. Naririnig ko lamang ang mabilis na tunog ng monitor. At ang nagmamadaling yabag ng mga nurse sa paligid.Maya-maya sy mas humigpit ang hawak niya sa kamay ko."Hector..." naramdaman kong kumabog nang malakas ang dibdib ko.Huminga siya nang malalim."Hindi ko alam..." napapikit siya sandali. "...kung ano ang mangyayari mamaya--" "Stop saying that," agad kong putol."Pakinggan mo mu
HECTOR'S POV "Mom... baka gusto rin ni Shania nitong watermelon?" si Aurielle matapos ilapag sa mesa ang nahiwa niyang watermelon. Maya-maya naman ay sumulpot si Caelan, may bitbit na dessert at ilalapag sana iyon sa harapan ni Shania. Pero agad siyang pinigilan ni Mommy. "Hindi pwedeng sumobra sa desserts si Shania. Kailangan niyang mag-ingat sa mga kakainin niya para hindi siya mahirapang manganak..." sermon nito at napakamot na lamang sa kaniyang ulo ang kapatid ko. I glanced at my wife and I saw her enjoying the food that mommy had cooked for her. "Looks like a bunny," bulong ko nang makita ko ang bahagyang paglobo ng kaniyang pisnge, at patuloy pa rin sa pagnguya ng pagkain. She looks cute with her floral dress. Nakalugay ang kaniyang buhok at medyo nagkalaman dahil buntis nga siya. At kitang-kita na rin ang kalakihan ng kaniyang t'yan. "Ganyang-ganyan rin ang mommy mo noong pinagbubuntis nita kayong tatlo," biglang pagsulpot ni Dad sa likuran ko. "She loves
SABRINA DE VERA'S POV “Baba.” Napakurap ako sa malamig niyang utos. Hindi ko namalayang nakatigil lang pala ako sa loob ng sasakyan, hawak pa rin ang bag ko, parang hindi sigurado kung dapat ba akong lumabas o hindi. Napatiim-bagang ako bago ko binuksan ang pinto. Paglabas ko, agad kong
ROUGE VALDERAMA’S POV “Mayor, sabay ka ba sa lunch?” tanong ng isa sa mga kasamahan ko habang palabas kami ng function hall. Hindi ako agad sumagot. Tahimik lang akong naglakad, inaayos ang cuff ng suot kong suit. Kalmado sa labas. Pero sa loob ay hindi pa rin nawawala sa isipan ang tungkol sa
SABRINA DE VERA'S POV "Sino kaya ang asawa ni Mayor Rouge? siguro sobrang ganyan din dahil napaka-gwapo niya.." "Oo nga, baka model o kaya artista?" "Napaka-swerte naman niya. Sobrang gwapo ba naman ng Asawa niya. Kahit siguro masama ang araw niya ay nagiging maganda kapag nakikita niya ang
SABRINA DE VERA'S POV Napapikit ako nang mariin habang pilit inaagaw ang braso ko mula sa pagkakahawak niya. “Let go of me!” galit kong saad, pilit hinahablot ang sarili ko habang hinihila niya ako papunta sa kotse niya. Ngunit parang wala siyang naririnig. Mas lalo lang humigpit ang hawak niy







