เมียกำนัน -4- เทิดทูนผัว

เสื้อนักศึกษาพอดีตัว กับกระโปรงพลีทจีบทวิสความยาวเหนือเข่าเล็กน้อย แต่ทว่ากลับถูกสายตาคมกริบจับจ้องตลอดเวลาจนนางฟ้าอดที่จะรู้สึกประหม่าไม่ได้

"มีอะไรหรือเปล่าคะ" กัดปาก พลางแลบลิ้นเลียคราบนมสีขาวตามมุมปาก ผินหน้ากลับไปถามคนตัวโตที่นั่งอยู่หัวโต๊ะอาหาร

ครั้งแรก เขาไม่ตอบ เบือนหน้ากลับมามองตรงแล้วคว้าแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มล้างปาก ผ่านไปอีกราวสามนาที สายตาก็เอนกลับมาจ้องเมียเด็กไม่วางตา มันทำบรรยากาศรอบตัวถึงกับเย็นเยียบไม่น่าอภิรมย์เท่าไหร่

"พ่อกำนันจะไปส่งหนูด้วยหรือเปล่าคะ" คำถามแรกไม่ได้คำตอบ นางฟ้าก็ยิงคำถามถัดมาทันที เพื่อไม่ให้โต๊ะอาหารมันอึมครึมไปมากกว่านี้

เอื้อมตักเนื้อปลาแน่นๆ กับน้ำซุปต้มยำปลาน้ำใสแซ่บๆ ใส่ถ้วยใบน้อย แล้ววางให้คนตัวโตอย่างเอาใจ

"เธอไม่ใช่ลูกที่ฉันต้องไปส่งโรงเรียนทุกเช้า" ถ้าเป็นลูก เขาจะตีให้ขาลายเลย จะได้ไม่หยิบกระโปรงตัวเท่าหมาใส่ได้มาสวมอีก!

"ถ้าอย่างนั้น... ถ้าพี่โชคไปส่งหนูแล้ว ใครจะขับรถให้พ่อกำนันล่ะคะ" 

ชวดพี่วินเมื่อเช้า เพราะชดใช้ค่าเสียเวลาให้สามีกำนันอยู่ กว่าเขาจะพอใจ ก็กินเวลาไปเป็นชั่วโมง หล่อนจึงจำเป็นต้องหารถไปส่งมหาลัยที่ต้องเข้าไปในอำเภออีกหลายกิโล ซึ่งมันก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน พี่โชค คนขับรถของกำนันเข้มเอง

แต่ทว่า หากเธอยืมคนขับรถเขา แล้วเขาจะใช้ใคร ปกติมีแค่โชคกับไม้ที่ขับรถให้เจ้านายตอนไปงานบ่อยๆ วันนี้ไม้มีธุระลาหนึ่งวัน ส่วนโชค หากต้องไปส่งเธอที่มหาลัยในอำเภอ แล้วพ่อกำนันจะใช้ใคร?

"มีมือ ขับเป็น" พูดเสียงห้วนเรียบติดเอาแต่ใจ ก่อนจะยกถ้วยต้มปลาขึ้นซดน้ำซุป ตักเนื้อปลาสีขาวแน่นๆ ที่เมียเด็กตักให้กินท่าทางปกติ

"...เอ่อ หนูทำอะไรให้ไม่พอใจหรือเปล่าคะ" ยกมือเกาแก้มเบาๆ แก้เก้อ คิดย้อนดูแล้ว ก็ว่าไม่มีนะ หรือจะไม่พอใจกับชุดนักศึกษาของเธอจริงๆ?

แต่มันไม่ได้มีอะไรเลยนะ ชุดก็เรียบร้อยมากๆ อยู่ในกรอบเกณฑ์กฎมหาลัยตั้งไว้เลย แล้วมันจะมีอะไรไม่พอใจกัน

เขาไม่ได้พูดออกมาตรงๆ ว่าไม่พอใจ แต่ทว่า การกระทำมันชัดเจนมากว่าเขากำลังไม่พอใจกับบางอย่างอยู่ ซึ่งหากไม่ใช่นางฟ้า แล้วจะเป็นใครไปได้

"มีเหรอ?" เข้มเปล่งเสียงเรียบ ปรายหางตามองเมียเด็กแบบทิ้งสายตา แล้วยกถ้วยต้มยำปลาซดน้ำซุปดับร้อน(?)อีกครั้ง

นางฟ้างุดหน้าลงพลางอมลมใส่กระพุ้งแก้มมุ่ยหน้าขัดใจกับความเอาแต่ใจแบบไม่เผื่อแผ่ใครของกำนันเข้มมาก 

บางครั้งชายหนุ่มก็เหมือนเป็นคนที่เข้าถึงง่าย เอาใจง่าย แต่บางทีก็เหมือนเป็นพวกอันธพาลเผด็จการที่เอาตัวเองเป็นใหญ่ไม่ยอมฟังใคร

ไม่พูด ไม่บอก ปล่อยให้คนรอบตัวคิดศึกษาเอาเองว่าควรไปต่อยังไง ถูกใจก็ถือว่าโชคหล่นทับ แต่หากเผลอขัดใจเข้า ก็คิดซะว่าชะตาตัวเองถึงคราวซวยก็แล้วกัน

.

.

มื้ออาหารจบลงด้วยดี สาวน้อยเลือกที่จะมองข้ามท่าทางปั้นปึ่งไม่พอใจของกำนันเข้ม ตักอาหาร ชวนพูดคุยเอาใจ ทั้งที่ในใจกำลังหมั่นไส้เขาเต็มทน

เก็บจานไปเก็บในครัวเสร็จนางฟ้าก็รีบเดินออกมาหน้าบ้าน เกรงใจพี่โชคที่จะไปส่งเธอที่มหาลัยว่าจะรอนาน อีกอย่างคือกลัวจะสายด้วย 

แต่ทว่า พอเดินออกมาหน้าบ้าน ก็ไม่เจอแม้แต่เงาของคุณพ่อลูกสองที่กำนันเข้มบอกจะให้ไปส่งเธอที่มหาลัยเลย มีแต่ร่างสูงกำยำของสามีที่ยืนสูบบุหรี่ทำหน้าเข้มอยู่ข้างกระบะคันใหญ่

"พี่โชคล่ะคะ" สาวน้อยรีบเดินเข้ามาหาคนตัวโต กวาดตามองรอบบริเวณพื้นที่หน้าบ้านหลังใหญ่ ขยับปากถามเจ้าของบ้านไปด้วย

"มันเป็นผัวเธอหรือไง ผัวยืนหัวโด่อยู่นี่ แต่กลับไปถามหาผู้ชายคนอื่น"

"..." ก็ไม่ใช่ว่าเขาบอกจะให้คนขับรถไปส่งหรือไง ไม่อย่างนั้นหล่อนจะถามหรือ!?

นางฟ้าสูดหายใจเอาความเย็นจากธรรมชาติเข้าเต็มอก หวังช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มจากโทสะที่กำลังก่อตัวเป็นเปลวเพลิงก้อนเล็กๆ ด้วยความร้อนใจว่าจะสาย

ท่องไว้ว่านี่ ผัว!

ผัว... ที่เลือกเองกับมือ

ผัว... ที่ยัดเยียดตัวให้เขาเองทั้งที่เขาไม่ต้องการด้วยซ้ำ

และเป็นผัวคนที่ช่วยล้างหนี้ให้ครอบครัว เป็นคนฉุดหนูท่อตัวเล็กๆ ขึ้นมาจากตม ล้างน้ำคราบสกปรกจนสะอาด สงสารจึงประเคนขึ้นมานอนด้วยบนเตียงเดียวกัน 

ถ้าไม่มีผัวคนนี้ ชีวิตน้อยๆ ของนางฟ้าตกสวรรค์อย่างเธอ คงได้ไปเป็นเมียเสี่ยอ้วนพุงย้วยหมูตอนอยู่ที่ไหนสักที่แล้ว

เขาเป็นคนเดียวที่ฉุดบัวใต้ตมให้ได้ออกมาเบ่งบานเหนือน้ำได้ สำนึกบุญคุณเทิดทูนผัวไว้เหนือหัวห้ามขัดใจเด็ดขาด

"ขึ้นรถสิ" เข้มดีดก้นบุหรี่ในมือลงถังขยะ คิ้วพาดขมวดคล้ายไม่ชอบใจ หันมาคว้าเรียวแขนนุ่มลากเดินไปขึ้นรถด้วยกัน

ไหนว่าไม่ใช่ลูกที่ต้องไปส่งโรงเรียนทุกเช้าไง แหงเป็นมาจูงแขนพาขึ้นรถจะไปส่งได้

นางฟ้าอยากถาม แต่พอเงยหน้าเห็นใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงแบบนิ่งๆ ไม่สมควรแก่การแหย่รังแตนเล่น จึงกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอ แล้วเดินตามการลากจูงอย่างว่าง่าย

ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก เพราะถามแล้วแต่สิ่งที่ได้รับกลับมา ยังคงเป็นความเงียบงันจนวังเวง

วันนี้เหมือนกำนันหนุ่มจะอารมณ์ไม่ค่อยดี อะไรผ่านตาก็ไม่เข้าหน้าสักอย่าง เห็นอะไรก็ขัดหูขัดตาไปซะหมด จนเมียแต่งที่ยังไม่จดทะเบียน และคิดว่าไม่น่าจะอยู่กันรอดยืนยาวเท่าไหร่จึงได้แต่เม้มปากเงียบกริบตลอดทาง 

...หลังถามแล้วไม่มีพลังงานสื่อสารตอบกลับ

"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ"

สาวน้อยหันมาประนมมือกลางอกขอบคุณผู้ใหญ่ที่เป็นธุระมาส่งเธอถึงที่หมาย ยิ้มหวานจนตาเป็นประกาย ทว่าร่างสูงหลังพวงมาลัยรถไม่แม้จะหันมามองสักวิหางตา

ถึงอย่างนั้น นางฟ้าก็ไม่คิดอะไรมาก มองข้ามความเย็นชาและท่าทีคล้ายไม่พอใจของสามีไป ยื่นหน้าขึ้นไปแตะจมูกโด่งและริมฝีปากนุ่มกับแก้มสากอย่างแผ่วเบา นิ่งค้างไว้ราวห้าวินาที ก่อนจะดึงตัวกลับ

ซึ่งทำให้คนโดนจู่โจมไม่ให้ตั้งตัวร้อนผ่าวไปทั้งพวงแก้ม อุณหภูมิสูงแล่นลงต่ำสู่หัวใจ เป็นผลให้จังหวะการเต้นของก้อนเนื้อข้างอกซ้าย เกิดความผิดปกติ รัวเร็วประหนึ่งมีคนเข้ามาตีกลองรัวๆ

"หนูต้องขอค่าขนมด้วยหรือเปล่าคะ" อมยิ้มมุมปาก เอียงคอเล็กน้อยเย้าหยอกอย่างนึกสนุก 

"...อยากได้เท่าไหร่" แต่ไม่คิดว่าคนรับมุกจะคิดจริงจัง ล้วงกระเป๋าตังค์ในชั้นเก็บของออกมาดึงธนบัตรสีเทาหลายฉบับยื่นให้หน้านิ่งๆ

เข้มเอี้ยวหน้ามอง เห็นเมียเด็กทำหน้าเลิ่กลั่กแล้วอดยื่นมือจับคางกรามนุ่มดึงมาจูบไม่ได้

มันเป็นการจูบโดยไม่มีการรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากอุ่น แต่แค่นี้ก็ทำเขาเกือบตบะแตกแล้ว!

"น.. หนูแค่พูดเล่น ไม่ได้จะขอจริง~" เสียงอ่อยสั่นเครือไม่มีความมั่นใจ ก่อนจะเม้มกลีบปากอิ่มเจ่อ กะพริบตาปริบ

หล่อนใจเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมาวิ่งเล่นนอกอกอยู่แล้ว เมื่อกี้มันเป็นสิ่งที่อยู่เหนือการควบคุมจริงๆ 

ทั้งที่แค่อยากหยอกแซวว่าเขาเหมือนพ่อที่มาส่งลูกสาวเรียนเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าคุณแด๊ดดี้ไม่จริงจะจริงจังควักค่าขนมให้จริงๆ

"หน้าฉันเหมือนคนตลกหรือไง เล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง"

"..." ไม่เลยสักนิด! หน้าเข้มๆ ตึงๆ แบบนี้จะเหมือนคนตลกขี้เล่นได้ยังไง

นางฟ้าส่ายหน้ารัวๆ ยื่นมือไปวางจับขาแกร่งอ้อนเบาๆ ให้คนเสียงดุเห็นใจ ซึ่งเขาเพียงหลุบตามองมือนุ่มเล็กน้อย แล้วดึงสายตากลับมาจ้องสบกับดวงตากลมสวยดังเดิม

"เป็นคนของกำนันเข้ม ไม่จำเป็นต้องลำบากออกไปหาเงินนอกบ้าน เธอจะได้เงินเดือนจากฉันทุกเดือนเหมือนแม่บ้านคนอื่นๆ แค่อย่าหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว และตามใจฉัน เข้าใจไหม"

"หนูจะไม่ดื้อค่ะ ตามใจพ่อกำนันทุกอย่างเลย~" อ้อนเสียงหวานพร้อมกับมุมปากที่แย้มยิ้มสวยน่ามอง

"เด็กดี"

เข้มยีผมนุ่มเบาๆ พูดเสียงเรียบ ก่อนสาวน้อยจะลงจากรถพร้อมกับค่าขนมอีกหลายพันบาทที่เขาให้ และทั้งสองก็แยกย้ายกันไปทำกิจธุระของตัวเองต่อ

.

.