บังคับ

หลังจากปรับความเข้าใจแบบจำยอมวินเซนต์พาข้าวหอมลงมายังห้องพักของแก๊งซึ่งมีเพื่อนของเธอนั่งอยู่ด้วยแล้ว สงสัยเขาคงให้คนไปตามพวกเธอมาแน่ๆ หญิงสาวทักทายเพื่อน ๆ ของเขาก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้างมินมินโดยที่มีคนหน้ามึนนั่งตามติดไม่ห่าง

วิคเตอร์สังเกตใบหน้าหวานดวงตาแดงก่ำเหมือนคนพึ่งร้องไห้มาถ้าให้เดาแฝดน้องคงไปขู่อะไรเธออีก

“น้องข้าวเอาเหมือนเดิมนะครับ” วิคเตอร์จงใจถามเสียงดังฟังชัดเพื่อให้แฝดน้องได้ยินชัดเจนจากนั้นมือหนาจัดการเทเหล้าลงในแก้วอย่างไม่สนใจรังสีจากแฝดน้องที่มองมา

“เดี๋ยว…” เสียงทรงพลังเอ่ยขึ้นท่ามกลางวงเหล้าทำเอาทุกคนชะงักและมองตามกัน

“เหมือนเดิมคืออะไร? ” วินเซนต์เอ่ยถามแฝดพี่ด้วยเสียงแข็ง สองคนนี้ไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่

“วันนั้นกูไปลองร้านใหม่แล้วบังเอิญเจอน้องข้าวเลยนั่งดื่มด้วยกันแต่ไม่ได้อยู่สองคนนะเว้ย มีพวก…”

“พี่สาวข้าวเองค่ะ” ไม่ทันทีวิคเตอร์จะพูดจบ ข้าวหอมชิงพูดขึ้นก่อน

“ใช่ค่ะ มินกับอิงก็อยู่ด้วยแต่แฟนพี่วิคสวยมากเลยนะคะเสียดายที่เรียนมหาลัยอื่น” ประโยดสุดท้ายของมินมิน วิคเตอร์กำลังยกแก้วดื่ม น้ำสีอำพันแทบพุ่งออกจากปากเขา มือหนารีบหยิบทิชชู่ขึ้นมาเช็ดปากอย่างไว

“มินพูดอะไรผิดหรือเปล่าคะ?”

“ไม่ผิดครับ….เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า”

ทุกคนในห้องต่างคุยเกี่ยวกับเรื่องเรียนกันอย่างสนุกสนานโดยเฉพาะเรื่องนินทาอาจารย์ข้าวหอมตอนแรกอาจจะดูเกร็งบ้างแต่พอเหล้าเข้าปากแล้วเธอก็เริ่มพูดเยอะขึ้น วินเซนต์เอามือพาดตรงพนักพิงโซฟาโอบเธอไว้นิ้วแกร่งม้วนเล่นปลายผมสวยส่วนมืออีกข้างยกแก้วดื่มอยู่ตลอด

ข้าวหอมเป็นคนที่พูดแล้วดูมีเสน่ห์เป็นที่จับตามองของคนในห้องแต่ทุกคนจ้องนานไม่ได้เพราะมีสายตาอาฆาตอยู่ข้าง ๆ

“สวยขนาดนั้นเลยหรอครับ สงสัยหน้าหนาวพี่ต้องพาครอบครัวไปเที่ยวบ้างแล้วแหละ”

“ยินดีต้อนรับทุกคนเลยนะคะยกเว้น ….” เธอปรายตามองคนข้าง ๆ ก่อนจะหันหน้ามาย่นจมูกใส่ วินเซนต์ที่กำลังจะอ้าปากแต่กลับต้องยิ้มกับความน่ารักของคนน้อง

“กูเห็นคนแพ้มาแต่ไกลละ มึงว่าปะ” วาโยหันมาซุบซิบกับวิคเตอร์

“อืม แพ้ตั้งแต่มันเลือกจะหลอกแล้ว เตือนไม่ฟังรอสมน้ำหน้าพอ”

เวลาล่วงเลยไปจนเกือบตี 3 โชคดีที่พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์เลยกลับดึกได้แต่ความสงบสุขของเธอก็หายไปเพราะคนข้าง ๆ ดึงดันที่จะไปส่งที่ห้องแถมยังบังคับให้เพื่อนเขาตามไปส่งเพื่อนเธออีกด้วย

“ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อย” วินเซนต์มองคนข้าง ๆ ที่นั่งกอดอกมองไปทางอื่น ตั้งแต่ขึ้นรถมาเธอไม่ยอมพูดสักคนมัวแต่ทำหน้าบึ้งตึง

“ก็ไม่ได้เต็มใจกลับกับพี่”

“ข้าวหอม”

“ชิ!” เธอจิ๊ปากอย่างขัดใจและมองออกไปนอกหน้าต่างอีกเช่นเคย ความเย็นของแอร์ทำเปลือกตาของเธอค่อย ๆ หลับลง

วินเซนต์ส่ายหัวมองคนข้าง ๆ เธอหลับไปแล้วแถมยังกอดตัวเองแน่นสงสัยคงหนาวเพราะเสื้อคลุมของเธอยังอยู่ที่สนามแข่งรถร่างสูงตบไฟเลี้ยวเปลี่ยนเส้นทางรถไปทางคอนโดทันที หากรอให้ถึงหอพักเธอคงหนาวตายพอดี

วินเซนต์อุ้มเธอเข้ามายังในห้อง เท้าซ้ายดันปิดประตูเงียบ ๆ เดินตรงไปยังเตียงนอนแล้วค่อยวางเธอลงอย่างเบามือกลัวคนในอ้อมกอดจะตื่นเขาจัดการดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเธอจนถึงหน้าอก

ร่างสูงโน้มตัวขยับเข้าหาเธอ ดวงตาคมมองสำรวจความงดงามบนใบหน้าสวยที่หลับตาพริ้ม ใบหน้ากลมน่ารัก จมูกเล็กเชิดสวย ริมฝีปากสีชมพูอ่อน หางตาเรียวยาวดั่งหงส์แถมผมสีน้ำตาลอ่อนประกายส้มมันช่างขับสีผิวเธอให้สว่างขึ้น

ริมฝีปากหนาจูบลงบนหน้าผากมนไล่ลงมาจมูกและจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวล

วินเซนต์กระตุกตัวเหมือนได้สติรีบผละออกทันทีหัวใจเกือบถลำลึก ได้แต่บอกตัวเองว่าเธอเป็นแค่เหยื่ออย่าคิดเกินเลยอีกอย่างเขามีแองจี้แล้วแองจี้คือแฟนสาวที่เขารักมากที่สุด ไม่มีใครมาแทนได้

เขารีบเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำและพาตัวเองกลับมายังเตียงนอน ร่างหนาสอดแทรกตัวเองใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเธอข้าวหอมพลิกตัวหันหน้าเข้าหาเขา

ใบหน้าเรียวซุกเข้าที่อกแกร่งแถมแขนเล็กยังกอดเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป วินเซนต์ชะงักครู่หนึ่งก่อนจะสอดแขนผ่านท้ายทอยให้เธอนอนหนุนแทนและโอบกอดเธอไว้ เปลือกตาค่อย ๆ หลับลงในที่สุด

เช้าวันต่อมา…

แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องลอดใต้ผ้าม่านผืนใหญ่กระทบลงบนพื้นห้อง สะท้อนขึ้นปลายเตียง สองร่างกอดกันใต้ผ่าห่มอย่างอบอุ่นราวกับคู่รัก

ข้าวหอมลืมตาขึ้นแต่ว่ากลับขยับไม่ได้เธอมองต่ำลงพบว่ามีแขนแกร่งกอดรัดเธอไว้อยู่ มือบางจับแขนของเขาออกแต่คนตัวสูงกอดรัดแน่นกว่าเดิม

เธอจึงหยิกเข้าที่แขนเขา

“โอ๊ย! เจ็บนะ” เขาลูบแขนตัวเองเบา ๆ

“เจ็บก็ปล่อยค่ะ ข้าวจะกลับ” เธอกระชากผ้าห่มที่คลุมตัวออกและเตรียมจะลุกแต่ไม่ทันแขนแกร่งคว้าเธอเข้ากอดภาพตอนนี้คือเธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียงโดยที่เขานอนกอดแถมยังเอาหน้าซุกเข้าที่หน้าท้องเธอ

“รีบไปไหน มีธุระหรอ? ”

“ไม่มีค่ะแต่จะกลับ”

“ดี งั้นอยู่นี่แหละ”

วินเซนต์ไม่พูดเปล่าเขาหลับตาลง มือหนาดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดแล้วห่มผ้าขึ้นมาคลุมตัวเธออีกครั้ง

“เฮ๊ย!”

“ถ้าไม่หลับพี่จูบเรา”

วินเซนต์ยกมือขึ้นมาปิดปากเธอ ใบหน้าหล่อโน้มเข้าใกล้หูกระซิบประโยคที่ทำเธอขนลุกซู่หากเขาจะทำจริงเขาทำได้แน่นนอนเธอรีบหลับตาลงทันที

ร่างสูงมองคนในอ้อมกอดที่หลับตาแต่ตัวยังสั่นเหมือนลูกนกสงสัยคงจะกลัวจริง ๆ

2 ชั่วโมงผ่านไป

ข้าวหอมรู้สึกตัวขึ้นมาพบกับความว่างเปล่าไร้เงาของคนข้าง ๆ เธอลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจสองสามครั้ง ขาเรียวหย่อนลงพื้นห้องที่เย็นเฉียบก่อนจะก้าวสำรวจรอบห้อง การตกแต่งคล้าย ๆ กับที่สนามแข่งรถแต่ของใช้ที่คอนโดนี้จะมีครบครันมากกว่า สายตาหวานสะดุดเข้ากับกรอบรูปที่คว่ำหน้าลงอยู่บนชั้นวางของ

เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้ มือบางกำลังจะหยิบรูปหงายขึ้นแต่ไวกว่าดันมีมือแกร่งมาหยิบตัดหน้าเธอไปสะก่อน

“พะ…พี่หายไปไหนมา”

เธอเอ่ยถามอย่างเสียงสั่น

“ซื้อข้าวให้เด็ก” มือหนาชูถุงข้าวต้มขึ้น

“ที่จริงไม่ต้องลำบากพี่ก็ได้นะเดี๋ยวข้าวก็กลับแล้ว” ประโยคสุดท้ายจบข้าวหอมเตรียมจะก้าวขาแต่กลับต้องชะงักกับประโยคที่ฟังไม่เข้าหูเธอ

“พี่บอกหรอว่าจะไปส่ง”

“แล้วจะให้ข้าวอยู่ทำไม” เธอหันมาถามคนตรงหน้า

“ไม่มีเหตุผล”

“พี่วิน!”

“ครับน้องข้าว”

“ข้าวอยากกลับห้อง อยากกลับ ๆ ” เธอเท้าเอวย่ำเท้าอยู่กับที่อย่างไม่พอใจวินเซนต์อย่างนั้นจึงงัดไม้แข็งออกมา แววตาเขาเปลี่ยนทันที

“ไปอาบน้ำ อย่าให้ต้องพูดซ้ำ” เธอถอนหายใจใส่เขากระทืบเท้าคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างกระฟัดกระเฟียด

ประตูห้องน้ำปิดลง วินเซนต์ยกมือขึ้นลูบหน้าอกอย่างใจหายเกือบไปแล้ว เขาหงายกรอบรูปขึ้น รูปนี้เป็นรูปคู่เขาและแองจี้ โชคดีที่เข้ามาทันเวลาพอดีไม่งั้นข้าวหอมรู้ความจริงเป็นแน่

ช่วงที่แองจี้ไปเรียนต่างประเทศ เราคุยกันน้อยลงแฟนสาวจะบอกเสมอว่าหากเขาคิดถึงเธอมากให้หยิบรูปคู่นี้ขึ้นมามองเพราะเป็นรูปแรกที่เราถ่ายด้วยกัน

เห็นทีไรก็อดยิ้มไม่ได้ทุกทีแต่ตอนนี้เขากลับมองด้วยสายตาว่างเปล่า

เกิดอะไรขึ้นกับความรู้สึกเขากันแน่นะ