ชีวีอย่ามาร้าย

@ปีหนึ่ง

เสียงเพลงเสียงผู้คนพูดคุยกันดังไปทั่วบริเวณห้องโถงใหญ่ชั้นบนสุดตึกสูงของมหาวิทยาลัย นักศึกษาทั้งชายหญิงต่างเข้าร่วมกิจกรรมการประกวดทูตความดีหรือประกวดดาวเดือน

ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาปีหนึ่งน้องใหม่ที่เข้าร่วม หน้างานมีโต๊ะยาวสำหรับให้ลงทะเบียนเพื่อเก็บคะแนนกิจกรรม รวมทั้งเลือกซื้อดอกกุหลาบสีแดงสด สำหรับนำไปมอบให้ผู้เข้าประกวดที่ชื่นชอบและอยากลงคะแนนให้

“วีเดินเร็ว ๆ เดี๋ยวไม่ทัน”

ชีวิน แฝดพี่เคี่ยวเข็ญแฝดน้องที่มันออกทีหลังเขาเพียงห้านาทีให้เดินตามมาเร็ว ๆ ทั้งหันกลับไปมองชีวีที่ทำหน้ายุ่งยาก ปกติหน้ามันก็ดูไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งดูไม่ได้เข้าไปใหญ่ ยิ้มยากทั้งคู่แต่ยิ้มทีคนมองต้องมีชะงักค้างไปบ้าง

“ไม่อยากมาก็บอกอยู่”

“ไม่อยากมากับไม่ผ่านกิจกรรมเอาอันไหน อย่าเรื่องเยอะ ไอ้ธารเพื่อนรักมึงอยู่บนเวทีโน่น” 

“เพื่อนรักมึงดิ ใครใช้ให้มันลงประกวด”

“มันอยากลงที่ไหน รุ่นพี่มัดมือมัดเท้ามันลงทั้งนั้น” เสียงคนมาใหม่พูดขึ้นตามหลังเป็นพิทย์ที่เดินตามหลังสองแฝดมา

“ทำไมมาสาย”

“มันไปรับกูครับ” จู่ ๆ ไอ้เฮียบาร์ก็โผล่มาพร้อมยกมือพาดไหล่กอดคอชีวีไว้

“แล้วไอ้ตอง ?” ชีวินถามหาเพื่อนอีกคนในกลุ่มพวกเรา ธารไม่ต้องถามถึงเพราะอยู่บนเวทีที่พวกเขากำลังไปหา

“อยู่กับธาร พึ่งโทร.มาเร่งบอกให้รีบไปด่วน ๆ” ยังเป็นพิทย์ที่พูดบอกเพื่อนก่อนหน้ายอดตองโทร.มาเร่ง ทั้งทิ้งข้อความบอกในกลุ่มแชตแต่ไม่มีคนอ่าน

“รีบไปดูไอ้ธารเหรอ”

“รีบไปดูสาว ๆ เห็นบอกมีแต่คนสวย ๆ” บาร์พูดเสริมอย่างอารมณ์ดี เขามันหนุ่มเจ้าเสน่ห์ขี้เล่นเป็นนิตย์อยู่แล้ว

ทุกคนถึงได้ส่ายหัวให้กับประโยคเมื่อครู่ โดยเฉพาะชีวีที่บาร์ยังกอดคอเขาอยู่ทั้งเดินไปพร้อมกัน ไม่ใช่ไม่ชอบสาว ๆ คนสวยใครก็ชอบแค่เอือมระอาเพื่อน

เฮียบาร์มันโปรยเสน่ห์เก่งแต่ไม่เห็นคบใคร พวกเรารู้จักกันมาตั้งแต่เปิดเรียนก็ได้หลายเดือน สนิทสุดกันอยู่แค่นี้ ขนาดมีแค่นี้ก็ปวดหัวมาก

หลังจากทุกคนขึ้นมายังห้องโถงใหญ่สำหรับจัดงานกิจกรรม เห็นว่าตอนก่อนจะจบงานมีดนตรีนักร้องดังมาเปิดมินิคอนเสิร์ตด้วย รวมทั้งวงดนตรีของมหาวิทยาลัยจากชมรมดนตรี ชีวีก็อยู่ชมรมนี้แต่ปีนี้ไม่ได้ขึ้นเพราะพึ่งเข้าได้ไม่นาน เขาชอบร้องเพลงดีดกีตาร์ตั้งแต่มัธยมเลยเลือกเข้าชมรมนี้

แก๊งพวกเขาตกสาว ๆ ได้เพียบด้วยบุคลิกของแต่ละคนที่แตกต่างกัน ทั้งใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างสูงใหญ่เกินมาตรฐานชายหนุ่มทั่วไป ออกแนวนายแบบแต่ปัญญาอ่อนทั้งกลุ่มทุกคนมีมุมของตัวเอง

“เอาละค่ะ ต่อไปจะเป็นการมอบดอกกุหลาบ ให้กับผู้เข้าประกวดทั้งชายและหญิงนะคะ รักใคร ชอบใคร เชียร์ใครอยู่อย่าลืมเทใจให้กำลังใจคนนั้น เชิญน้อง ๆ พี่ ๆ เพื่อน ๆ นักศึกษาทุกคนมอบกุหลาบได้เลยค่ะ” 

สิ้นเสียงพิธีกร นักศึกษาทั้งชายหญิงพากันไปมอบดอกไม้ให้คนเข้าประกวดเต็มหน้าเวที เห็นไอ้ธารแวบ ๆ มันทำหน้าบอกบุญไม่รับสักนิด แต่สองมือยังพยายามทั้งรับทั้งหอบดอกกุหลาบเต็มอก ด้วยใบหน้าหล่อเหลารูปร่างสูงใหญ่เข้าตากรรมการสาว ๆ ทั้งหลายเหลือเกิน

พอคนให้กุหลาบเริ่มใกล้หมด กลุ่มเพื่อนชีวีที่ซื้อดอกกุหลาบคนละดอกเท่านั้น เพื่อให้ธารเพื่อนตัวเองเพราะไม่รู้จะให้สาวคนไหน ตั้งแต่เข้าเรียนมาเหมือนกลุ่มเขาจะติดเพื่อนมากกว่าติดสาว

ยังไม่มีใครออกลายให้เห็นมากนัก มีเห็นชัดคงเป็นยอดตองกับบาร์เท่านั้นที่ขี้เล่นจนสาวติด ไปไหนมาไหนส่วนมากเป็นเพื่อนกลุ่มพวกเขาไปกันเอง กิน นอน เที่ยวเล่น ก็มีแต่เพื่อนทั้งนั้น สาว ๆ พวกเขาก็สนใจของสวย ๆ งาม ๆ ใครจะไม่ชอบ คุยบ้างแต่ยังไม่มีจริงจัง

ชีวีเดินหน้ายุ่งยากไปตรงเวทีเพราะคนเยอะมาก บางคนยังเบียดเขาโดยเฉพาะผู้หญิง เข้าใจว่าคนเยอะแต่พื้นที่ข้างเธออีกฝั่งมันยังเหลือ เบียดทำไมนักเดี๋ยวเบียดคืน

เพราะมัวแต่ทรงตัว ดอกกุหลาบในมือที่ยื่นขึ้นไปบนเวทีหวังส่งให้ธารเพื่อนรัก แต่มันกลับไม่ได้อยู่ตรงหน้าเพื่อนดันไปอยู่ตรงหน้าอีกคน

ส่วนคนบนเวทีเห็นแบบนั้นถึงได้เดินมาหย่อนตัวนั่งยอง ๆ ลงเพื่อรับของที่อีกฝ่ายยื่นให้ เพราะใส่กระโปรงทรงเอนักศึกษาไม่สั้นมาก รวบดี ๆ ก็นั่งได้ ยังเบี่ยงขาชายกระโปรงไปด้านข้าง หันแค่ตัวกับหน้ายื่นมือรับดอกกุหลาบจากชายหนุ่มที่เอาแต่ก้ม ๆ เงย ๆ 

“ขอบคุณนะคะ”

คนยื่นดอกกุหลาบถึงกับชะงักเมื่อหูได้ยินเสียงขอบคุณ แต่ไอ้ธารไม่น่าจะลงท้ายด้วย ‘นะคะ’