ห้องวินเซนต์

วินเซนต์พาตัวเองมายังห้องครัวตัวแอลขนาดกลางมีตู้ลอยสูงจรดเพดานเคาท์เตอร์ครัวทำจากหินควอทซ์ลายสีดำให้เข้ากับการตกแต่งห้อง

ร่างสูงจัดการเทข้าวต้มใส่ถ้วย มือหนายกมาวางไว้บนโต๊ะอาหารแล้วเดินมานั่งพิงโซฟา เขากดเปิดโทรทัศน์ดูฆ่าเวลารอคนน้องอาบน้ำ

30 นาทีผ่านไป

“พี่วิน มีเสื้อตัวอื่นอีกไหมคะ? ”

ร่างสูงได้ยินต้นเสียงหวานตะโกนออกมาจากข้างในห้อง จังหวะที่เขาหันไปมองเป็นหวังหวะเดียวกันกับที่ร่างบางเดินออกมาพอดี

เธอสวมเสื้อยืดสีดำคอกว้างไหล่ตกชายเสื้อเลยเข่าขึ้นมาเล็กน้อย ผมสวยยังพันด้วยผ้าเช็ดตัวของเขา นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นหน้าสดของเธอจริง ๆ ใบหน้าสวยไร้ที่ติแถมยังดูอ่อนเยาว์ราวกับเด็กมัธยม

“ได้ยินที่ถามไหมคะ? ” เธอเห็นเขาจ้องจนตาค้างจึงยกมือเสมอใบหน้าเขาแล้วส่ายไปมาจนวินเซนต์สะดุ้งตัวโหยงกระพริบตาไปทีนึง

“หะ…ข้าวถามพี่ว่าอะไรนะ”

“เสื้อตัวนี้มันคอกว้างไปค่ะ พี่พอจะมีตัวอื่นไหม? ” นิ้วเรียวชี้เข้าที่หัวไหล่ขาวเนียนของตัวเอง

“ใส่ตัวนี้แหละ พี่หิวแล้วกินข้าวกัน” วินเซนต์หยัดตัวลุกขึ้นเดินไปคว้าแขนเธอให้เดินตามไปยังโต๊ะอาหาร

“เอ้า!”

ข้าวหอมหย่อนตัวนั่งลงเก้าอี้ มือเล็กตักข้าวต้มเข้าปากคำแรกถึงกับตาโตรสชาติกลมกล่อมหอมพริกไทย หมูก้อนมีรสชาติพอดีไม่จืดหรือเค็มมากไป

“อร่อยไหม? นี่ร้านประจำพี่เลยนะกินบ่อยจนป้าเขาจำได้ว่าพี่จะสั่งอะไร” วินเซนต์นั่งมองคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู ริมฝีปากเผลอยกยิ้มขึ้น

“อร่อยค่ะ วันไหนอยากจะสั่งไปกินที่ห้อง” ข้าวหอมพยักหน้าหงึก ๆ ตอบเขาทั้งที่ข้าวยังอยู่เต็มปากแก้มสองข้างเหมือนอมลูกชิ้นไว้

“มากินพี่ที่ห้องก็ได้” ประโยคกำกวมทำเอาข้าวหอมที่กำลังตักข้าวต้มถึงกับชะงักชั่วขณะ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา

“แปลก ๆ นะคะคำนี้” ข้าวหอมเลิ่กคิ้วพูด

“ไม่แปลก ตั้งใจพูด”

“เบื่อคนเจ้าชู้” เธอกลอกตามองบน

“หึ เด็กน้อย กินเยอะๆ จะได้โตเร็ว ๆ ” วินเซนต์ตักข้าวต้มเข้าปาก สายตาเหลือบมองคนน้องเป็นระยะ

ผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยพาไปเดทมักจะเลือกร้านอาหารหรู ทานคำเล็ก ๆ ดูสุภาพแต่มันทำให้บรรยากาศดูน่าอึดอัด ต่างจากคนตรงหน้าสิ้นเชิงเธอทานอะไรง่าย ๆ ตักข้าวพูนเต็มช้อนมีความสุขกับการกินมากและที่สำคัญเธอไม่ห่วงภาพลักษณ์เลยสักนิด

“ข้าวโตแล้วเหอะ” เธอแยกเขี้ยวใส่เขา

“โตอะไรกินยังเลอะปาก” มือหนาหยิบทิชชู่ก่อนจะลุกขึ้นโน้มตัวเช็ดมุมปากคนตรงหน้า เธอกลังจะถอยหนีกลับต้องหยุดเมื่อเสียงทรงพลังเอ่ยขึ้น

“อยู่นิ่ง ๆ จะเช็ดให้”

เธอนั่งนิ่งมองการกระทำของเขา

พลันทั้งสองเผลอสบตากันโดยบังเอิญ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะ ร่างสูงค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าใกล้เธอจนริมฝีปากทั้งสองเกือบจะประชิดกันแต่กลับต้องชะงัก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูจากหน้าห้อง ทั้งสองละสายตาจากกัน วินเซนต์เผลอกำหมัดแน่นอย่างขัดใจ ส่วนข้าวหอมเอาแต่ก้มหน้ามองถ้วยข้าวต้มกลบเกลื่อนความเขินอาย

เขาเดินไปเปิดประตูด้วยความหงุดหงิดพลางคิดในหัวว่าใครกันที่มาขัดจังหวะแม่งจะซัดให้ร่วง

“มาทำเหี้ยอะไรตอนนี้วะ !”

เขาเอื้อมมือเปิดประตูก็เจอเข้ากับวิคเตอร์แฝดพี่ยืนกอดอกอยู่หน้าห้องในสภาพที่เหมือนไปฟัดกับหมา ใบหน้าคมมีรอยช้ำตรงหนกแก้มมุมปากยังมีเลือดซิบ ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนร้องไห้

สายตาหงุดหงิดก่อนหน้านี้ได้เปลี่ยนเป็นสายตาโกรธเคืองทันที

“ใครทำ” น้ำเสียงนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วง

“ผัวเขา”

“หึ สมน้ำหน้าเสือกอยากเป็นชู้” วินเซนต์แค่นหัวเราะเบา ๆ แค่ผู้หญิงคนเดียวถึงกับยอมเป็นชู้ไม่รู้มันเอาสมองส่วนไหนคิด

“เออรู้ตัวแต่ทำแผลให้กูก่อน”

“เข้าไม่ได้” วินเซนต์ยกมือกั้นประตู

“ทำไมไม่ได้ มึงซ่อนใครไว้หรือน้องข้าวอยู่ในห้อง? ”

วิคเตอร์หรี่ตามองแฝดน้องอย่างจับผิดเพราะปกติเขาสามารถเข้าห้องมันได้ตลอดมีเพียงแต่ห้องนอนแค่นั้นที่มันไม่ยอมให้ใครเข้า

“ไม่มีแต่กูไม่ว่าง จะไปข้างนอก”

“นอกพ่อมึงไอ่ควายกูคิดไว้แล้วว่าเมื่อคืนมึงคงไม่ไปส่งน้องตามที่พูด” วิคเตอร์ไม่สนใจ เขาเดินไหล่ชนแฝดน้องเขาห้องอย่างหน้าตาเฉย

“มึงนี่มัน” มือหนาชี้ขึ้นตามหลัง

เป็นไปตามที่เขาคิดวิคเตอร์เท้าเอวมองแผ่นหลังบางยืนล้างจานอยู่ในครัว มุมปากยกยิ้มขึ้น พลางหันมองวินเซนต์ปากบอกแค่เหยื่อแต่ให้พื้นที่เขาเท่ากับเมีย

“น้องข้าว” เขาเอ่ยเรียกเธอ

“พะ…พี่วิคเตอร์สวัสดีค่ะ” ข้าวหอมเบิกตากว้างก่อนจะหันมาทักทายด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“ครับคนสวย”

“หน้าพี่ไปโดนอะไรมาคะ” เธอเคียงคอมอง

“โอ๊ย! เจ็บจัง ทำแผลให้พี่หน่อยได้ไหมครับ” วินเซนต์มองแฝดพี่ที่ เสแสร้งแกล้งเจ็บทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังยืนเฉียงกับเขาฉอดๆ

“อะ…เออ ก็ได้ค่ะ”

“ไม่ต้อง ข้าวอยู่เฉยๆ พี่ทำให้มันเอง”

“มือมึงหนักจะตาย” เขาหันมาหาแฝดน้อง

“หนักแล้วเสนอหน้ามาหากูทำไม มึงไม่ไปโรงพยาบาลล่ะ ไอ่สัส” เธอทนดูสองพี่น้องทะเลาะกันไม่ไหวร่างบางส่ายหัวเบา ๆ แล้วพูดขึ้นว่า

“อย่าทะเลากันค่ะเดี๋ยวข้าวทำแผลให้ ว่าแต่กล่องยาอยู่ไหนคะ? ”

“…”

“พี่วินได้ยินที่ข้าวถามไหมคะ”

“เฮ้อ! อยู่บนตู้เดี๋ยวพี่ไปหยิบมาให้” เขาถอนหายใจและเดินเข้าห้องไปไม่รอให้เธอได้พูดขอบคุณก่อน

ผ่านไปสักพักวินเซนต์เดินออกมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาลสายตาคมจ้องข้าวหอมและวิคเตอร์ที่นั่งรอบนโซฟา เขาไม่รอช้าวางกล่องไว้บนโต๊ะ ทิ้งตัวลงข้าง ๆ เธอ มือหนายกตัวเธอขึ้นนั่งทับบนตักเขาแขนแกร่งกอดรัดเอวเธอไว้แน่น

ข้าวหอมสบตากับวิคเตอร์ ทั้งสองรับรู้ถึงอาหารหึงหวงของเขาดี

มือเล็กหยิบสำลีชุบน้ำเกลือบรรจงเช็ดบริเวณริมฝีปากหนา เธอค่อยทำอย่างประณีตเพื่อให้คนตรงหน้าเจ็บน้อยที่สุด

“เจ็บไหมคะ? ” เสียงหวานเอ่ยถาม

“ไม่เจ็บครับ มือน้องข้าวเบามากทำให้พี่บ่อย ๆ สิ” เขาพูดจริงแทบจะไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ

“อะแฮ่ม!” วินเซนต์ที่นั่งซ้อนหลังทำกระแอมขึ้น

“ส้นตีนติดคอ? ” แฝดพี่เอ่ยถามอย่างยียวน

“ค ว ย” แฝดน้องพูดคำหยาบไร้เสียง ข้าวหอมจดจ่ออยู่กับแผลจึงไม่ได้สนใจกิริยาของทั้งคู่มากนัก

“แฟนพี่สาวคนนั้นทำใช่ไหมคะ? ” เธอเอ่ยถามเพราะรู้จักพี่สาวคนนั้นผ่าน ๆ จากพี่สาวของเธออีกที

“ครับแต่อย่าบอกให้พี่เลิกชอบอีกนะเพราะพี่ทำไม่ได้” วิคเตอร์เอ่ยดักทางไว้ก่อน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ข้าวหอมเตือน การเลิกชอบมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมกับผู้หญิงคนอื่นเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

อีกอย่างเธอกับแฟนดูไม่ได้รักกันขนาดนั้นแต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่ยอมเลิก

“ความรักนี่มันซับซ้อนจังเลยนะคะ” เธอพูดขึ้นอย่างไม่ได้คิดอะไร

“ถ้าวันหนึ่งมีคนมาจีบแต่เรามารู้ทีหลังว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว น้องข้าวจะทำยังไงหรอครับ? ”

วิคเตอร์ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาไม่สนสายตาอาฆาตข้างหลังเธอด้วยซ้ำแค่อยากให้น้องข้าวพูดในมุมตัวเองเผื่อคำพูดของน้องจะได้เตือนสติมันให้ยับยั้งแผนเหี้ย ๆ ที่จะทำ