Partager

สนามแข่งรถ

last update Date de publication: 2026-04-05 21:08:22

@ สนาม VV

วันนี้แก๊งเดมอนดีมเปลี่ยนบรรยากาศจากผับมานั่งอยู่ที่สนามแข่งรถของ วิคเตอร์และวินเซนต์

สนามนี้พวกเขาสร้างขึ้นมาจากเงินเก็บของตัวเองและเปิดภายใต้ชื่อว่าVV (อ่านว่า ดับบลิว เขียนตัวอักษร V 2 ตัวติดกันย่อมากจากตัวนำหน้าชื่อเล่น) เปิดมานานกว่า 2 ปีแล้ว

ผู้คนเข้ามาใช้บริการแทบทุกวันแถมยังมีการนัดแข่งเดิมพันอีกตั้งมากมายทำให้สนามนี้ถูกยอมรับว่าเป็นสนามที่ดีที่สุดในประเทศและน้อยคนจะรู้ว่าพวกเขาเป็นเจ้าของเพราะจดทะเบียนในนามชื่อพ่อของเขา

“เป็นห่าอะไรของมึงทำหน้าอย่างกับเมียหาย” วาโยกอดอกมองเพื่อน ตั้งแต่เข้ามามันคิ้วขมวดเป็นปมเอาแต่จ้องหน้าจอโทรศัพท์

“เมียคนไหนวะ? ” แฟร้งแหย่ถาม

“พวกมึงเจอข้าวหอมบ้างปะ” วินเซนต์เงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่ก่อนจะเอ่ยถาม หลังจากวันนั้นนี่ก็ผ่านมาสองอาทิตย์แล้ว วินเซนต์ไม่เจอข้าวหอมอีกเลยเพราะอะไรนะหรือเธอเอาแต่หลบหน้าไปหาที่คณะไม่่เจอดักรอใต้หอก็ไม่เจอ แถมให้คนตามหาที่อยู่ของเพื่อนทั้งสองก็ไม่มีวี่แววหญิงสาวเลยสักนิดไม่รู้ว่าเธอหนีไปอยู่ไหนกันนะ เขายกมือลูบหน้าตัวเองข้าวหอมทำเขาแทบบ้าอย่าให้เจอแม่งจะจับขังจนลืมเลยคอยดู

“เจอสิ” วิคเตอร์

“เมื่อไหร่วะ? ” ท่าทางร้อนรนของแฝดน้องทำเอาวิคเตอร์กระตุกยิ้ม

“นั่นไง” นิ้วแกร่งชี้ไปทางอัฒจันทร์ สายตาหลายคู่หันมองตามพบว่าข้าวหอมเดินยิ้มคุยกับเพื่อนอย่างสนุกสนานต่างจากอีกคนที่กระวนกระวายใจ

“แต่งตัวเท่สัส”

วันนี้ข้าวหอมสวมเสื้อครอบสีดำสวมเสื้อคลุมทับกางเกงยีนเอวต่ำขากระบอกใหญ่ผมถูกปล่อยยาวใส่หมวกคลุมสวมเครื่องประดับสีเงินทั้งตัวแถมยังใส่จิวที่สะดืออีก เธอจะรู้ไหมว่ามันเด่นจนคนแถวนั้นมองแต่หน้าท้องเธอ ยัยเด็กบ้า

ข้าวหอมและเพื่อนนั่งลงแถวที่สามของอัฒจันทร์สายตามองรถแข่งที่แล่นอยู่ในสนามอย่างไม่วางตา เธอชอบดูการแข่งรถมากแต่ป๊าไม่ชอบให้เธอไปสถานที่แบบนี้ เพราะมันอันตรายแต่ก็พอเข้าใจได้ว่ามีลูกสาวคนเดียวคงหวงเป็นธรรมดาลูกสาวคนเดียวดันดื้อสะด้วยสิ ยิ่งห้ามยิ่งอยากไป

นานเท่าไหร่ไม่รู้ข้าวหอมรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจ้องเธออยู่พอหันซ้ายขวามองก็ไม่พบความผิดปกติสงสัยเธอจะคิดไปเอง ร่างบางจึงขอแยกตัวออกมาเข้าห้องน้ำล้างหน้าให้สดชื่นเผื่อจะได้มีสติ

เสียงก็อกน้ำไหลเป็นทางข้าวหอมยืนเหม่อมองตัวเองอยู่หน้ากระจกอยู่นานนับนาที เงาสะท้อนรูปร่างสูงใหญ่กำยำใกล้เข้ามาหาแต่หญิงสาวไม่รู้ตัวสักนิด

มือหนาวางบนไหล่เล็กข้าวหอมสะดุ้งตัวโยน เธอยืนมองคนข้างหลังผ่านกระจกใบหน้าคมของคนที่เธอหนีมาตลอดสองอาทิตย์

“พะ…พี่วิน”

ทั้งสองจ้องกันในกระจกอยู่นาน วินเซนต์เปิดบทสนทนาขึ้นก่อน

“หลบหน้าพี่ทำไมครับ? ”

“ข้าวไม่ได้หลบค่ะแค่…ไม่อยากเจอ” เธอหลุบตามองลงพื้นห้องน้ำ

วินเซนต์กำหมัดแน่น มือหนาคว้าแขนเธอเดินออกห้องน้ำทันที

“จะพาข้าวไปไหน? ” หญิงสาวพยายามขัดขืนแต่สู้แรงไม่ไหวเพียงแค่เขากระตุกมือนิดเดียวก็ดึงทั้งตัวเธอให้เข้าใกล้ได้แล้ว

“…”

“พี่วินปล่อยนะ!”

“เงียบแล้วเดินตามมา” เสียงเรียบเอ่ยขึ้น ข้าวหอมใจหล่นหายวูบเขาไม่เคยใช้น้ำเสียงนี้กับเธอเลยสักครั้ง

วินเซนต์พาเธอขึ้นมายังชั้นบนของตึกกลางเขาดึงเธอเข้ามาในห้องที่เขียนว่าห้ามเข้า ตลอดทางเดินชายชุดดำโค้งตัวให้เขาอยู่ตลอด นี่เขาเป็นใครกันแน่

แกร็ก มือหนาเปิดประตูเข้าห้อง หญิงสาวกวาดสายตามองรอบ ๆ นี่คือห้องนอนเปล่าแต่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีดำเทาไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลยนอกเสียจากเตียงขนาดคิงไซส์กับโต๊ะโคมไฟ

ขาเรียวก้าวไปยังหน้าต่างวิวตรงนี้เห็นรถกำลังแล่นในสนามอย่างรวดเร็วจังหวะคันสีแดงดริฟท์โค้งวงในนั้นสวยมาก ต้องระดับมืออาชีพขับถึงจะทำได้

ขณะที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ เธอรู้สึกถึงแรงสวมกอดจากข้างหลังและความหนักหน่วงบริเวณไหล่ขวาเพราะคนตัวสูงเอาคางเกยไหล่เธอไว้

ข้าวหอมขี้เกียจคุยเพราะเธออยากดูให้จบก่อนส่วนวินเซนต์รู้ว่าน้องชอบดูแข่งรถจึงยืนซ้อนหลังเงียบ ๆ ทั้งสองยืนทอดมองการแข่งขันจนจบโดยที่เขากอดเธอไว้อยู่อย่างนั้น

“พร้อมคุยหรือยัง? ”

“มีอะไรต้องคุยกันอีกคะ? ” เธอไม่ตอบแต่เลือกที่จะย้อนถามเขากลับ

“มีสิ…พี่เคลียร์เรื่องผู้หญิงแล้วนะ อีกอย่างพี่ยังไม่ได้ขอจีบเด็กแถวนี้เลยขอจีบได้ไหมครับ”

“เสียเวลาค่ะ ไปหาคนอื่นเถอะ” เธอยังคงยืนยันคำเดิม

“ไม่เป็นไรพี่มีเวลาทั้งชีวิต” วินเซนต์เอ่ยขึ้น สายตาเขานัยบอกว่าไม่ได้ล้อเล่นเหมือนกัน

“แต่ข้าวไม่มีค่ะ”

“เรื่องของข้าวสิ พี่ไม่สนยังไงพี่ก็จะจีบ” เขาเอามือล้วงกระเป๋าไหวไหล่อย่างไม่สนใจ

“เฮ้อ! ดื้อด้านจังเลยค่ะ ถามจริง ๆ จีบเพราะต้องการแค่เซ็กส์หรือเปล่าถ้าใช่ก็ทำมันตอนนี้เลยแล้วเลิกยุ่งกันสะ” เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะถอดเสื้อคลุมออกปล่อยลงพื้น

“อย่าพูดลดคุณค่าตัวเองแบบนี้” ใบหน้าคมเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำ เขากัดฟันข่มอารมณ์ตัวเองเอาไว้

“หรือพี่ไม่ได้คิดแบบนั้น มองตาข้าวสิคะ” มือเล็กจับใบหน้าเขาให้เข้าใกล้ตัวเองมากขึ้น

“…”

“ไม่กล้าล่ะสิเพราะสันดานมักมากของพวกเจ้าชู้มันจะต้องการอะไรจากผู้หญิงอีกนอกจากหลอกฟัน” เธอรวบรวมแรงที่มีผลักเขาออกอย่างแรง

“ข้าวหอม!”

มือหนาคว้าต้นแขนเธอแล้วตะคอกใส่อย่างลืมตัว เขากัดฟันกรอดจนเห็นกรอบสันกรามสายตาจ้องหญิงสาวอย่างเดือดดาล ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้เลยสักคน

“จะ…เจ็บ อึก”

เธอยืนสั่นเทิ้มด้วยความกลัว น้ำตาเอ่อคลอดวงตาอย่างสุดกลั้น

“เจ็บก็ดีจะได้จำว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด” เขาเหวี่ยงเธอนั่งลงที่ปลายเตียง ไม่แรงมากนัก

“พี่เป็นคนแบบนี้เองสินะ…ฮึก” ข้าวหอมหันมามองทั้งน้ำตาความผิดหวังกัดกินหัวใจและยังคงกอดตัวเองแน่นด้วยความกลัว

“พี่ใจร้ายได้มากกว่านี้อีกถ้าเรายังไม่หยุดพูดด้อยค่าตัวเองแบบนี้” มือหนาเชยคางเธอขึ้น ข้าวหอมสะบัดหน้าหนีทันที

“ทำไมต้องเป็นข้าว”

“ไม่มีเหตุผล อะไรที่พี่อยากได้ก็ต้องได้”

ข้าวหอมยังคงก้มหน้าสะอื้นไม่หยุดวินเซนต์พอได้สติก็ย่อตัวคุกเข่าตรงหน้าเธอสายตาเขากลับมาเป็นคนเดิมแล้ว

“พี่ขอโทษนะครับถ้าข้าวยอมฟังพี่ พี่จะใจดีกับข้าวเหมือนเดิม”

“จะ…จริงนะ

“จริงครับ สัญญา”

เขายกนิ้วก้อยขึ้น เธอเห็นอย่างนั้นจึงค่อย ๆ ยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวสัญญากับเขา ไม่รู้ว่าเขาจะทำได้อย่างที่พูดหรือเปล่าแต่ตอนนี้เธอไม่ควรขัดใจเขา

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • SINTWiN | วินเซนต์ลวงรัก   ฝันที่เป็นจริง

    หลังกลับจากงานเลี้ยงวินเซนต์รีบเปิดอ่านจดหมายทันทีนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอติดต่อกลับมาถึง พี่วิน ยินดีด้วยนะคะว่าที่ประธานคนใหม่ยินดีกับการประสบความสำเร็จอีกขั้นข้าวเรียนหนักมากช่วงแรก ๆ ต้องปรับการใช้ชีวิตและอ่านหนังสือเท่าตัวเพราะไม่ค่อยเก่งภาษาเท่าไหร่ สบายดีไหมคะ? ข้าวสบายดีนะ ไม่รู้ว่าอยากรู้ไหมแต่ข้าวอยากบอก ข้าวคิดว่าพี่วินคงไม่ค่อยชอบอ่านจดหมายเท่าไหร่ ปล. รออยู่หน้าประตูนะคะจาก ข้าวหอมเมื่ออ่านประโยคสุดท้ายจบวินเซนต์ฉีกยิ้มกว้างทั้งน้ำตาก่อนรีบวิ่งออกไปเปิดประตู ข้าวหอมยืนถือดอกไม้ด้วยใบหน้ารอยยิ้มหวานน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาต่อหน้าเธอ มันไม่ใช่ความฝันแต่เป็นเธอจริง ๆ “ยินดีด้วยนะคะคนเก่ง” ใบหน้ายิ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น วินเซนต์ดึงแขนคนน้องให้เข้าห้องทันทีก่อนใช้เท้าปิดประตู มือแกร่งแย่งดอกไม้มือถือไว้ร่างสูงสวมกอดเธอแน่นราวกับว่ากลัวเธอจะหายไปอีก ใบหน้าคมซุกเข้าซอกคอเธอก่อนจะปล่อยเสียงสะอื้นออกมา ข้าวหอมยกมือขึ้นลูบหลังเขาหลายนาทีผ่านไปวินเซนต์ผละใบหน้าออกแขนแกร่งช้อนร่างเธอไว้ในอ้อมกอดเดินตรงมาที่โซฟาวินเซนต์ทิ้งตัวนั่งลงโดยที่ให้เธอนั่งอยู่บนตักนิ้วแกร่

  • SINTWiN | วินเซนต์ลวงรัก   ดีขึ้นเพื่อเธอ

    @ คอนโดวินเซนต์ หลังจากวันนั้นที่เธอเอ่ยปากกว่าเรื่องของเราเป็นไปไม่ได้เขากลับห้องมาเอาแต่กกตัวอยู่ในห้องจมอยู่กับความรู้สึกพลาดพลั้งของตัวเองจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปกี่วันกี่เดือน ตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาทุกอย่างในชีวิตมันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเป็นเขาเองที่หลงผิดทำร้ายจิตใจเธอสารพัด ไม่แปลกที่ข้าวหอมจะตั้งกำแพงในใจไว้สูงอีกทั้งรอยแผลเป็นที่ข้อมือบางมันตอกย้ำเขามากขึ้น “นึกว่าตายห่าแล้ว” วิคเตอร์เดินเข้ามาดูสภาพน้องชายตัวเอง ผมเผ้ายุ่งเหยิงหนวดเคราเต็มหน้า “ออกไป กูอยากอยู่คนเดียว” วินเซนต์พูดขึ้น สายตาเหม่อมองข้างนอก “พรุ่งนี้เปิดเทอม ตั้งใจเรียนให้จบ” “จบแล้วข้าวกลับมาไหมวะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนคนจะร้องไห้ ก่อนส่ายหัวสมเพชความโง่เขลาของตัวเอง “อาจจะกลับมากับผัวใหม่” “แม่งเอ้ย!!!” กำปั้นหนาต่อยลงพื้นห้องอย่างแรงจนเลือดซึม“มึงพลาดเองไอ่วินนี่คือบทเรียนที่มึงต้องยอมรับถ้าไม่อยากแพ้ผู้ชายที่จะเข้ามาจีบน้องในอนาคต ก็รีบทำตัวให้ดีขึ้นสะ” “กูจะทำตัวให้ดีขึ้นให้พร้อมที่จะยืนเคียงข้างน้อง” เขาหันมาบอกแฝดที่ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและแววตาที่เชื่อมั่น “ดีที่คิดได้ อีกอย่า

  • SINTWiN | วินเซนต์ลวงรัก   เขาเลือกเธอแต่เธอเลือกทำตามฝัน

    เพี๊ยะ!!! เสียงฝ่ามือของข้าวหอมตบเข้าแก้มขวาของแองจี้ มือเธอหนักมากจนปากแองจี้มีเลือดไหลออกมาเธอไม่ได้โกรธเรื่องสร้างสถานการณ์เท่าไหร่แต่โกรธที่จะจ้างคนมาลวนลามเธอเป็นผู้หญิงด้วยกันแท้ ๆ กลับมีความคิดที่ต่ำทราม “โอ๊ย!!!” ข้าวหอมกระชากผมของแองจี้ ลากเธอตามแรงเดิน “จี้!!!” “หยุดอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวพี่จะเป็นรายต่อไป” วินเซนต์เห็นอย่างนั้นจะวิ่งเข้าไปห้ามแต่ถูกคนน้องถลึงตาใส่พร้อมชี้นิ้วใส่หน้าเขาอย่างแรงร่างสูงกลืนน้ำลายลงคอดังอึก ขาที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้าเขาเลือกถอยออกมาหลบอยู่หลังวิคเตอร์ ทุกคนต่างกลั้นขำ “ทำแบบนี้ทำไม? ” “ต้องการได้วินคืนจากแกไงฉันคบกับวินมาก่อนด้วยซ้ำแต่เป็นแกที่พาเขาไปจากฉัน” เพี๊ยะ!!! ฝ่ามือข้าวหอมตบเข้าแก้มแองจี้อีกครั้ง “โง่ซ้ำโง่ซ้อน ไปเรียนไกลถึงต่างประเทศมันไม่ช่วยให้ความคิดดีขึ้นบ้างเลยหรือไง ลืมไปว่าแทบจะไม่เข้าเรียนมัวแต่เสพยามั่วผู้ชาย” “อีข้าวหอม!!!” เพี๊ยะ!!! และเป็นอีกครั้งที่ข้าวหอมตบเธอ “วินอย่าไปเชื่อนะ มันใส่ร้ายจี้ จี้รักแค่วินไม่มีทางทำแบบนั้น” “รักหรอหึ ได้ข่าวว่าหลังจากเรื่องที่ผับวันนั้นพี่วินปล่อยให้มึงนอนคนเดียวไม่ใช่ห

  • SINTWiN | วินเซนต์ลวงรัก   ละครซ้อนละคร

    2 วันต่อมา…สัปดาห์แห่งการสอบปลายภาคเรียนของนักศึกษามหาวิทยาลัยฟาโรห์เวลได้มาถึงแล้ว บรรยากาศทุกสถานที่ในรั้วมหาลัยต่างคึกคักเหล่านักศึกษาต่างรวมกลุ่มกันติวหนังสืออย่างเคร่งเครียด@ ลานนั่งคณะบริหารสามสาวนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เดิมที่ประจำของพวกเธอ ข้าวหอมตั้งใจอ่านวิชานี้มากเพราะเธอเรียนไม่ค่อยรู้เรื่องแต่เพื่อนทั้งสองกลับมองหน้ากันเหมือนมีอะไรอยู่ในใจ มินมินและอิงโกะสะกิดกันไปมาจนข้าวหอมเริ่มรู้สึกรำคาญ “ถามมา” “คืนนั้นพี่วินลากแกกลับแล้วแกก็หายไปเลยทักมาบอกฉันตอนเช้า” “ไม่มีอะไร” เธอยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจแล้วก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ “สายตาเขาดูรู้สึกผิดนะ แววตาเศร้าหมอง สังเกตดี ๆ เหมือนผอมลง” อิงโกะพูดแทรกขึ้นเธอไม่ได้มีเจตนาโน้มน้าวให้เพื่อนเปลี่ยนใจแต่อย่างใดเพียงแค่ได้ยินมาจากวาโย “พี่วาโยบอกว่าพี่วินตามดูแกที่คณะกับหน้าหอทุกวันไม่ยอมกินข้าวกินแต่เหล้าแถมนอนห้องพี่วาโยอีก” “สร้างภาพหรือเปล่า อาจจะเสียใจปลอม ๆ ” ข้าวหอมเหม่อนึกถึงแผลที่ข้อมือเขาไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้างจนเวลาล่วงเลยมาถึงวันสอบวันสุดท้าย วินเซนต์ทำตามที่เธอบอกไว้ว่าห้ามไปให้เห็นแต่วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้า

  • SINTWiN | วินเซนต์ลวงรัก   รอยแผลเหมือนกัน

    เวลาล่วงเลยไปจนร้านใกล้ปิด ทุกคนเริ่มมึนเมากับรสแอลกอฮอล์เว้นแต่วินเซนต์ที่เริ่มกรึ่ม ๆ เขาดื่มไม่เยอะมากเพราะเอาแต่จ้องมองเธอไม่วางตาข้าวหอมขอแยกตัวออกมาข้าวห้องน้ำ ผ่านไปสักพักหญิงสาวใช้มือเท้ากำแพงเดินโซเซออกมาแทบจะทรงตัวไม่อยู่จังหวะที่จะล้มนั้นกลับมีแขนแกร่งประคองร่างเธอไว้ ข้าวหอมเงยหน้าช้อนตาขึ้นมองพบว่าคือ วินเซนต์ “เมายัง” “มะ..ไม่อึก” เธอส่ายหัว “เดินแทบจะไม่ไหวแล้ว มาให้พี่อุ้ม” แขนแกร่งกำลังจะช้อนร่างบางแต่ถูกเธอผลักออกแถมยังตะโกนใส่หน้าอีก “อย่ามาแตะตัวกูนะ ไสหัวออกไป” “ข้าวหอม!!! ใครสอนให้พูดคำหยาบกับผู้ใหญ่” ริมฝีปากหนากัดฟันแน่นเมื่อประยคคำหยาบออกมาจากปากคนน้องตั้งแต่รู้จักกันมา ข้าวหอมไม่เคยขึ้นกูมึงกับเขาเลยสักครั้ง “ฉันไม่ได้นับถือคุณ” หญิงสาวมองเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย “พี่รู้ว่าพี่ผิด พี่ขอโทษ” ร่างสูงพูดด้วยเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “เออขอโทษแล้วก็หลีกไป” “พูดดี ๆ หน่อยครับ” “ต้องพูดดีกับคนที่มันทำร้ายฉันขนาดนี้หรอวะ เหอะ ตลกฉิบหาย” ฤทธิ์แอลกอฮอล์ในร่างกายทำให้เธอกล้าพูดมากขึ้น “หนูข้าว…” “อย่าเรียกชื่อนี้ ฉันเกลียดชื่อนี้ที่สุดแล้วก็เกลียดสวะอย่

  • SINTWiN | วินเซนต์ลวงรัก   มันกำลังจะดี...

    @ คอนโดแองจี้วินเซนต์พาตัวเองมาหยุดอยู่หน้าคอนโดที่เขาเลี่ยงหลายวัน ขาแกร่งเดินขึ้นไปยังห้องแฟนสาวเรื่องทั้งหมดมันเกิดเพราะเขาก็ควรจบเพราะเขาวินเซนต์ไขกุญแจเข้าไปพบแองจี้ยืนมัดผมอยู่หน้ากระจก “ว่างเจอจี้ได้แล้วหรอคะ” แองจี้หันมองบุคคลที่มาใหม่ “…” “มีอะไรหรือเปล่า? ” “วินขอคุยด้วยหน่อยสิ” เขาพูดจบเตรียมหันหลังเดินออกไปรอห้องนั่งเล่นแต่เท้าชะงักเมื่อเสียงข้างหลังดังขึ้นตาม “เรื่องเด็กข้าวหอมคนนั้นหรือเปล่า” “จี้รู้” “จี้คบกับวินมานานทำไมจี้จะไม่รู้ว่าแฟนจี้คนนี้เปลี่ยนใจไปแล้ว” “วินขอโทษ” วินเซนต์หลุบตาต่ำมองพื้นอย่างรู้สึกผิด “ขอกอดครั้งสุดท้ายได้ไหม” หญิงสาวอ้าแขนรอทั้งน้ำตาแม้วินจะไม่อยากเดินเข้าไปแต่มันเป็นสิ่งที่เขาควรทำตามที่เธอขอครั้งสุดท้ายเหมือนกัน บางทีกอดนี้อาจจะเป็นการเริ่มต้นใหม่สำหรับคำว่าเพื่อนก็ได้ “เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะ วินจะดูแลจี้เหมือนเพื่อนสนิทคนหนึ่ง” “ขอบคุณนะ” “วินไปก่อนนะครับ” “ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ” แองจี้โบกมือลาด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา จนแน่ใจว่าเขาออกไปแล้ว สายตากลับเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉยพร้อมกดโทรศัพท์หาปลายสาย “ยัยฟิน ฉันมีเรื่องให้แกช่

  • SINTWiN | วินเซนต์ลวงรัก   ความสัมพันธ์ไบโพลาร์

    @ ดาดฟ้าคณะบริหารหลังจากวันนั้นวินเซนต์ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าเธอผู้ถูกกระทำนั้นไม่สามารถลบภาพเหตุการณ์เลวร้ายออกจากใจได้สักทีเป็นความรู้สึกตอกย้ำความไร้ค่าของตัวเองรู้ว่ามันเจ็บแต่เลือกทนอยู่ไม่ใช่ความรักแต่เป็นเพราะถูกเขากักขังไว้ข้าวหอมยืนหลับตาเงยหน้ารับลมก่อนจะลืมตากวาดมองวิวทิวทัศน

  • SINTWiN | วินเซนต์ลวงรัก   ย้ายห้อง

    “ย้ายมาอยู่กับพี่สิข้าวจะได้สิทธิ์นั้นทันที” ไวกว่าความคิด ริมฝีปากหนาโพล่งขึ้นจนลืมตัว เป็นอีกครั้งที่เขาเผลอพูดประโยคเดิมกับอีกคนข้าวหอมนิ่งค้าง ความสับสนผุดขึ้นในหัว ไม่รู้ว่าพูดออกมาจากใจจริงหรือหลอกให้ดีใจกันแน่ “พะ…พี่พูดจริงหรือแค่…” “ทุกคำที่ออกมาจากปากพี่ล้วนเป็นสิ่งที่พี่ไตร่ตรองดีแ

  • SINTWiN | วินเซนต์ลวงรัก   สวรรค์มีตา

    @ ริมชายหาดยามเย็นแสงอาทิตย์สีส้มลาลับฟ้าสาดส่องกระทบบนผิวน้ำทะเลที่พลิ้วไหวเสียงคลื่นประทบฝั่งแผ่วเบาช่วงเวลาที่ใครต่างก็พากันมานั่งมองบรรยากาศโดยรอบรวมถึงนักศึกษาที่ต่างมากันมาเดินเล่นแถวริมชายหาดเดมอนดีมก็เป็นหนึ่งในนั้น พวกเขามาตั้งแต่บ่ายแก่เพื่อนั่งดูสาว ๆ แต่งชุดบิกินี่วาบหวิว วินเซนต์สอ

  • SINTWiN | วินเซนต์ลวงรัก   บทนำ

    สถานที่นัดพบในค่ำคืนศุกร์หรรษาที่หลายคนรอคอยได้มาถึงแล้ว สถานบันเทิงย่านมหาวิทยาลัย ต่างเป็นศูนย์รวมหนุ่มสาวทุกเพศทุกวัยมาเยือนสังสรรค์ดื่มด่ำรสชาติแอลกอฮอล์พร้อมกับความมืดสลัวไฟเลเซอร์หลากสีทั่วทุกมุมร้านกับเสียงดนตรีบีทหนัก ๆ ให้เข้าจังหวะ โต๊ะถูกจัดแบ่งเป็นสัดเป็นส่วนร้านนี้พิเศษตรงที่โซนวีไอพี

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status