สนามแข่งรถ

@ สนาม VV

วันนี้แก๊งเดมอนดีมเปลี่ยนบรรยากาศจากผับมานั่งอยู่ที่สนามแข่งรถของ วิคเตอร์และวินเซนต์

สนามนี้พวกเขาสร้างขึ้นมาจากเงินเก็บของตัวเองและเปิดภายใต้ชื่อว่าVV (อ่านว่า ดับบลิว เขียนตัวอักษร V 2 ตัวติดกันย่อมากจากตัวนำหน้าชื่อเล่น) เปิดมานานกว่า 2 ปีแล้ว

ผู้คนเข้ามาใช้บริการแทบทุกวันแถมยังมีการนัดแข่งเดิมพันอีกตั้งมากมายทำให้สนามนี้ถูกยอมรับว่าเป็นสนามที่ดีที่สุดในประเทศและน้อยคนจะรู้ว่าพวกเขาเป็นเจ้าของเพราะจดทะเบียนในนามชื่อพ่อของเขา

“เป็นห่าอะไรของมึงทำหน้าอย่างกับเมียหาย” วาโยกอดอกมองเพื่อน ตั้งแต่เข้ามามันคิ้วขมวดเป็นปมเอาแต่จ้องหน้าจอโทรศัพท์

“เมียคนไหนวะ? ” แฟร้งแหย่ถาม

“พวกมึงเจอข้าวหอมบ้างปะ” วินเซนต์เงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่ก่อนจะเอ่ยถาม หลังจากวันนั้นนี่ก็ผ่านมาสองอาทิตย์แล้ว วินเซนต์ไม่เจอข้าวหอมอีกเลยเพราะอะไรนะหรือเธอเอาแต่หลบหน้าไปหาที่คณะไม่่เจอดักรอใต้หอก็ไม่เจอ แถมให้คนตามหาที่อยู่ของเพื่อนทั้งสองก็ไม่มีวี่แววหญิงสาวเลยสักนิดไม่รู้ว่าเธอหนีไปอยู่ไหนกันนะ เขายกมือลูบหน้าตัวเองข้าวหอมทำเขาแทบบ้าอย่าให้เจอแม่งจะจับขังจนลืมเลยคอยดู

“เจอสิ” วิคเตอร์

“เมื่อไหร่วะ? ” ท่าทางร้อนรนของแฝดน้องทำเอาวิคเตอร์กระตุกยิ้ม

“นั่นไง” นิ้วแกร่งชี้ไปทางอัฒจันทร์ สายตาหลายคู่หันมองตามพบว่าข้าวหอมเดินยิ้มคุยกับเพื่อนอย่างสนุกสนานต่างจากอีกคนที่กระวนกระวายใจ

“แต่งตัวเท่สัส”

วันนี้ข้าวหอมสวมเสื้อครอบสีดำสวมเสื้อคลุมทับกางเกงยีนเอวต่ำขากระบอกใหญ่ผมถูกปล่อยยาวใส่หมวกคลุมสวมเครื่องประดับสีเงินทั้งตัวแถมยังใส่จิวที่สะดืออีก เธอจะรู้ไหมว่ามันเด่นจนคนแถวนั้นมองแต่หน้าท้องเธอ ยัยเด็กบ้า

ข้าวหอมและเพื่อนนั่งลงแถวที่สามของอัฒจันทร์สายตามองรถแข่งที่แล่นอยู่ในสนามอย่างไม่วางตา เธอชอบดูการแข่งรถมากแต่ป๊าไม่ชอบให้เธอไปสถานที่แบบนี้ เพราะมันอันตรายแต่ก็พอเข้าใจได้ว่ามีลูกสาวคนเดียวคงหวงเป็นธรรมดาลูกสาวคนเดียวดันดื้อสะด้วยสิ ยิ่งห้ามยิ่งอยากไป

นานเท่าไหร่ไม่รู้ข้าวหอมรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจ้องเธออยู่พอหันซ้ายขวามองก็ไม่พบความผิดปกติสงสัยเธอจะคิดไปเอง ร่างบางจึงขอแยกตัวออกมาเข้าห้องน้ำล้างหน้าให้สดชื่นเผื่อจะได้มีสติ

เสียงก็อกน้ำไหลเป็นทางข้าวหอมยืนเหม่อมองตัวเองอยู่หน้ากระจกอยู่นานนับนาที เงาสะท้อนรูปร่างสูงใหญ่กำยำใกล้เข้ามาหาแต่หญิงสาวไม่รู้ตัวสักนิด

มือหนาวางบนไหล่เล็กข้าวหอมสะดุ้งตัวโยน เธอยืนมองคนข้างหลังผ่านกระจกใบหน้าคมของคนที่เธอหนีมาตลอดสองอาทิตย์

“พะ…พี่วิน”

ทั้งสองจ้องกันในกระจกอยู่นาน วินเซนต์เปิดบทสนทนาขึ้นก่อน

“หลบหน้าพี่ทำไมครับ? ”

“ข้าวไม่ได้หลบค่ะแค่…ไม่อยากเจอ” เธอหลุบตามองลงพื้นห้องน้ำ

วินเซนต์กำหมัดแน่น มือหนาคว้าแขนเธอเดินออกห้องน้ำทันที

“จะพาข้าวไปไหน? ” หญิงสาวพยายามขัดขืนแต่สู้แรงไม่ไหวเพียงแค่เขากระตุกมือนิดเดียวก็ดึงทั้งตัวเธอให้เข้าใกล้ได้แล้ว

“…”

“พี่วินปล่อยนะ!”

“เงียบแล้วเดินตามมา” เสียงเรียบเอ่ยขึ้น ข้าวหอมใจหล่นหายวูบเขาไม่เคยใช้น้ำเสียงนี้กับเธอเลยสักครั้ง

วินเซนต์พาเธอขึ้นมายังชั้นบนของตึกกลางเขาดึงเธอเข้ามาในห้องที่เขียนว่าห้ามเข้า ตลอดทางเดินชายชุดดำโค้งตัวให้เขาอยู่ตลอด นี่เขาเป็นใครกันแน่

แกร็ก มือหนาเปิดประตูเข้าห้อง หญิงสาวกวาดสายตามองรอบ ๆ นี่คือห้องนอนเปล่าแต่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีดำเทาไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลยนอกเสียจากเตียงขนาดคิงไซส์กับโต๊ะโคมไฟ

ขาเรียวก้าวไปยังหน้าต่างวิวตรงนี้เห็นรถกำลังแล่นในสนามอย่างรวดเร็วจังหวะคันสีแดงดริฟท์โค้งวงในนั้นสวยมาก ต้องระดับมืออาชีพขับถึงจะทำได้

ขณะที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ เธอรู้สึกถึงแรงสวมกอดจากข้างหลังและความหนักหน่วงบริเวณไหล่ขวาเพราะคนตัวสูงเอาคางเกยไหล่เธอไว้

ข้าวหอมขี้เกียจคุยเพราะเธออยากดูให้จบก่อนส่วนวินเซนต์รู้ว่าน้องชอบดูแข่งรถจึงยืนซ้อนหลังเงียบ ๆ ทั้งสองยืนทอดมองการแข่งขันจนจบโดยที่เขากอดเธอไว้อยู่อย่างนั้น

“พร้อมคุยหรือยัง? ”

“มีอะไรต้องคุยกันอีกคะ? ” เธอไม่ตอบแต่เลือกที่จะย้อนถามเขากลับ

“มีสิ…พี่เคลียร์เรื่องผู้หญิงแล้วนะ อีกอย่างพี่ยังไม่ได้ขอจีบเด็กแถวนี้เลยขอจีบได้ไหมครับ”

“เสียเวลาค่ะ ไปหาคนอื่นเถอะ” เธอยังคงยืนยันคำเดิม

“ไม่เป็นไรพี่มีเวลาทั้งชีวิต” วินเซนต์เอ่ยขึ้น สายตาเขานัยบอกว่าไม่ได้ล้อเล่นเหมือนกัน

“แต่ข้าวไม่มีค่ะ”

“เรื่องของข้าวสิ พี่ไม่สนยังไงพี่ก็จะจีบ” เขาเอามือล้วงกระเป๋าไหวไหล่อย่างไม่สนใจ

“เฮ้อ! ดื้อด้านจังเลยค่ะ ถามจริง ๆ จีบเพราะต้องการแค่เซ็กส์หรือเปล่าถ้าใช่ก็ทำมันตอนนี้เลยแล้วเลิกยุ่งกันสะ” เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะถอดเสื้อคลุมออกปล่อยลงพื้น

“อย่าพูดลดคุณค่าตัวเองแบบนี้” ใบหน้าคมเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำ เขากัดฟันข่มอารมณ์ตัวเองเอาไว้

“หรือพี่ไม่ได้คิดแบบนั้น มองตาข้าวสิคะ” มือเล็กจับใบหน้าเขาให้เข้าใกล้ตัวเองมากขึ้น

“…”

“ไม่กล้าล่ะสิเพราะสันดานมักมากของพวกเจ้าชู้มันจะต้องการอะไรจากผู้หญิงอีกนอกจากหลอกฟัน” เธอรวบรวมแรงที่มีผลักเขาออกอย่างแรง

“ข้าวหอม!”

มือหนาคว้าต้นแขนเธอแล้วตะคอกใส่อย่างลืมตัว เขากัดฟันกรอดจนเห็นกรอบสันกรามสายตาจ้องหญิงสาวอย่างเดือดดาล ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้เลยสักคน

“จะ…เจ็บ อึก”

เธอยืนสั่นเทิ้มด้วยความกลัว น้ำตาเอ่อคลอดวงตาอย่างสุดกลั้น

“เจ็บก็ดีจะได้จำว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด” เขาเหวี่ยงเธอนั่งลงที่ปลายเตียง ไม่แรงมากนัก

“พี่เป็นคนแบบนี้เองสินะ…ฮึก” ข้าวหอมหันมามองทั้งน้ำตาความผิดหวังกัดกินหัวใจและยังคงกอดตัวเองแน่นด้วยความกลัว

“พี่ใจร้ายได้มากกว่านี้อีกถ้าเรายังไม่หยุดพูดด้อยค่าตัวเองแบบนี้” มือหนาเชยคางเธอขึ้น ข้าวหอมสะบัดหน้าหนีทันที

“ทำไมต้องเป็นข้าว”

“ไม่มีเหตุผล อะไรที่พี่อยากได้ก็ต้องได้”

ข้าวหอมยังคงก้มหน้าสะอื้นไม่หยุดวินเซนต์พอได้สติก็ย่อตัวคุกเข่าตรงหน้าเธอสายตาเขากลับมาเป็นคนเดิมแล้ว

“พี่ขอโทษนะครับถ้าข้าวยอมฟังพี่ พี่จะใจดีกับข้าวเหมือนเดิม”

“จะ…จริงนะ

“จริงครับ สัญญา”

เขายกนิ้วก้อยขึ้น เธอเห็นอย่างนั้นจึงค่อย ๆ ยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวสัญญากับเขา ไม่รู้ว่าเขาจะทำได้อย่างที่พูดหรือเปล่าแต่ตอนนี้เธอไม่ควรขัดใจเขา