Novel-novel oleh คุณบีพีโอนี่

หลังกลับจากงานเลี้ยงวินเซนต์รีบเปิดอ่านจดหมายทันทีนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอติดต่อกลับมาถึง พี่วิน ยินดีด้วยนะคะว่าที่ประธานคนใหม่ยินดีกับการประสบความสำเร็จอีกขั้นข้าวเรียนหนักมากช่วงแรก ๆ ต้องปรับการใช้ชีวิตและอ่านหนังสือเท่าตัวเพราะไม่ค่อยเก่งภาษาเท่าไหร่ สบายดีไหมคะ? ข้าวสบายดีนะ ไม่รู้ว่าอยากรู้ไหมแต่ข้าวอยากบอก ข้าวคิดว่าพี่วินคงไม่ค่อยชอบอ่านจดหมายเท่าไหร่ ปล. รออยู่หน้าประตูนะคะจาก ข้าวหอมเมื่ออ่านประโยคสุดท้ายจบวินเซนต์ฉีกยิ้มกว้างทั้งน้ำตาก่อนรีบวิ่งออกไปเปิดประตู ข้าวหอมยืนถือดอกไม้ด้วยใบหน้ารอยยิ้มหวานน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาต่อหน้าเธอ มันไม่ใช่ความฝันแต่เป็นเธอจริง ๆ “ยินดีด้วยนะคะคนเก่ง” ใบหน้ายิ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น วินเซนต์ดึงแขนคนน้องให้เข้าห้องทันทีก่อนใช้เท้าปิดประตู มือแกร่งแย่งดอกไม้มือถือไว้ร่างสูงสวมกอดเธอแน่นราวกับว่ากลัวเธอจะหายไปอีก ใบหน้าคมซุกเข้าซอกคอเธอก่อนจะปล่อยเสียงสะอื้นออกมา ข้าวหอมยกมือขึ้นลูบหลังเขาหลายนาทีผ่านไปวินเซนต์ผละใบหน้าออกแขนแกร่งช้อนร่างเธอไว้ในอ้อมกอดเดินตรงมาที่โซฟาวินเซนต์ทิ้งตัวนั่งลงโดยที่ให้เธอนั่งอยู่บนตักนิ้วแกร่

@ คอนโดวินเซนต์ หลังจากวันนั้นที่เธอเอ่ยปากกว่าเรื่องของเราเป็นไปไม่ได้เขากลับห้องมาเอาแต่กกตัวอยู่ในห้องจมอยู่กับความรู้สึกพลาดพลั้งของตัวเองจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปกี่วันกี่เดือน ตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาทุกอย่างในชีวิตมันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเป็นเขาเองที่หลงผิดทำร้ายจิตใจเธอสารพัด ไม่แปลกที่ข้าวหอมจะตั้งกำแพงในใจไว้สูงอีกทั้งรอยแผลเป็นที่ข้อมือบางมันตอกย้ำเขามากขึ้น “นึกว่าตายห่าแล้ว” วิคเตอร์เดินเข้ามาดูสภาพน้องชายตัวเอง ผมเผ้ายุ่งเหยิงหนวดเคราเต็มหน้า “ออกไป กูอยากอยู่คนเดียว” วินเซนต์พูดขึ้น สายตาเหม่อมองข้างนอก “พรุ่งนี้เปิดเทอม ตั้งใจเรียนให้จบ” “จบแล้วข้าวกลับมาไหมวะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนคนจะร้องไห้ ก่อนส่ายหัวสมเพชความโง่เขลาของตัวเอง “อาจจะกลับมากับผัวใหม่” “แม่งเอ้ย!!!” กำปั้นหนาต่อยลงพื้นห้องอย่างแรงจนเลือดซึม“มึงพลาดเองไอ่วินนี่คือบทเรียนที่มึงต้องยอมรับถ้าไม่อยากแพ้ผู้ชายที่จะเข้ามาจีบน้องในอนาคต ก็รีบทำตัวให้ดีขึ้นสะ” “กูจะทำตัวให้ดีขึ้นให้พร้อมที่จะยืนเคียงข้างน้อง” เขาหันมาบอกแฝดที่ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและแววตาที่เชื่อมั่น “ดีที่คิดได้ อีกอย่า

เพี๊ยะ!!! เสียงฝ่ามือของข้าวหอมตบเข้าแก้มขวาของแองจี้ มือเธอหนักมากจนปากแองจี้มีเลือดไหลออกมาเธอไม่ได้โกรธเรื่องสร้างสถานการณ์เท่าไหร่แต่โกรธที่จะจ้างคนมาลวนลามเธอเป็นผู้หญิงด้วยกันแท้ ๆ กลับมีความคิดที่ต่ำทราม “โอ๊ย!!!” ข้าวหอมกระชากผมของแองจี้ ลากเธอตามแรงเดิน “จี้!!!” “หยุดอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวพี่จะเป็นรายต่อไป” วินเซนต์เห็นอย่างนั้นจะวิ่งเข้าไปห้ามแต่ถูกคนน้องถลึงตาใส่พร้อมชี้นิ้วใส่หน้าเขาอย่างแรงร่างสูงกลืนน้ำลายลงคอดังอึก ขาที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้าเขาเลือกถอยออกมาหลบอยู่หลังวิคเตอร์ ทุกคนต่างกลั้นขำ “ทำแบบนี้ทำไม? ” “ต้องการได้วินคืนจากแกไงฉันคบกับวินมาก่อนด้วยซ้ำแต่เป็นแกที่พาเขาไปจากฉัน” เพี๊ยะ!!! ฝ่ามือข้าวหอมตบเข้าแก้มแองจี้อีกครั้ง “โง่ซ้ำโง่ซ้อน ไปเรียนไกลถึงต่างประเทศมันไม่ช่วยให้ความคิดดีขึ้นบ้างเลยหรือไง ลืมไปว่าแทบจะไม่เข้าเรียนมัวแต่เสพยามั่วผู้ชาย” “อีข้าวหอม!!!” เพี๊ยะ!!! และเป็นอีกครั้งที่ข้าวหอมตบเธอ “วินอย่าไปเชื่อนะ มันใส่ร้ายจี้ จี้รักแค่วินไม่มีทางทำแบบนั้น” “รักหรอหึ ได้ข่าวว่าหลังจากเรื่องที่ผับวันนั้นพี่วินปล่อยให้มึงนอนคนเดียวไม่ใช่ห

2 วันต่อมา…สัปดาห์แห่งการสอบปลายภาคเรียนของนักศึกษามหาวิทยาลัยฟาโรห์เวลได้มาถึงแล้ว บรรยากาศทุกสถานที่ในรั้วมหาลัยต่างคึกคักเหล่านักศึกษาต่างรวมกลุ่มกันติวหนังสืออย่างเคร่งเครียด@ ลานนั่งคณะบริหารสามสาวนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เดิมที่ประจำของพวกเธอ ข้าวหอมตั้งใจอ่านวิชานี้มากเพราะเธอเรียนไม่ค่อยรู้เรื่องแต่เพื่อนทั้งสองกลับมองหน้ากันเหมือนมีอะไรอยู่ในใจ มินมินและอิงโกะสะกิดกันไปมาจนข้าวหอมเริ่มรู้สึกรำคาญ “ถามมา” “คืนนั้นพี่วินลากแกกลับแล้วแกก็หายไปเลยทักมาบอกฉันตอนเช้า” “ไม่มีอะไร” เธอยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจแล้วก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ “สายตาเขาดูรู้สึกผิดนะ แววตาเศร้าหมอง สังเกตดี ๆ เหมือนผอมลง” อิงโกะพูดแทรกขึ้นเธอไม่ได้มีเจตนาโน้มน้าวให้เพื่อนเปลี่ยนใจแต่อย่างใดเพียงแค่ได้ยินมาจากวาโย “พี่วาโยบอกว่าพี่วินตามดูแกที่คณะกับหน้าหอทุกวันไม่ยอมกินข้าวกินแต่เหล้าแถมนอนห้องพี่วาโยอีก” “สร้างภาพหรือเปล่า อาจจะเสียใจปลอม ๆ ” ข้าวหอมเหม่อนึกถึงแผลที่ข้อมือเขาไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้างจนเวลาล่วงเลยมาถึงวันสอบวันสุดท้าย วินเซนต์ทำตามที่เธอบอกไว้ว่าห้ามไปให้เห็นแต่วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้า

เวลาล่วงเลยไปจนร้านใกล้ปิด ทุกคนเริ่มมึนเมากับรสแอลกอฮอล์เว้นแต่วินเซนต์ที่เริ่มกรึ่ม ๆ เขาดื่มไม่เยอะมากเพราะเอาแต่จ้องมองเธอไม่วางตาข้าวหอมขอแยกตัวออกมาข้าวห้องน้ำ ผ่านไปสักพักหญิงสาวใช้มือเท้ากำแพงเดินโซเซออกมาแทบจะทรงตัวไม่อยู่จังหวะที่จะล้มนั้นกลับมีแขนแกร่งประคองร่างเธอไว้ ข้าวหอมเงยหน้าช้อนตาขึ้นมองพบว่าคือ วินเซนต์ “เมายัง” “มะ..ไม่อึก” เธอส่ายหัว “เดินแทบจะไม่ไหวแล้ว มาให้พี่อุ้ม” แขนแกร่งกำลังจะช้อนร่างบางแต่ถูกเธอผลักออกแถมยังตะโกนใส่หน้าอีก “อย่ามาแตะตัวกูนะ ไสหัวออกไป” “ข้าวหอม!!! ใครสอนให้พูดคำหยาบกับผู้ใหญ่” ริมฝีปากหนากัดฟันแน่นเมื่อประยคคำหยาบออกมาจากปากคนน้องตั้งแต่รู้จักกันมา ข้าวหอมไม่เคยขึ้นกูมึงกับเขาเลยสักครั้ง “ฉันไม่ได้นับถือคุณ” หญิงสาวมองเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย “พี่รู้ว่าพี่ผิด พี่ขอโทษ” ร่างสูงพูดด้วยเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “เออขอโทษแล้วก็หลีกไป” “พูดดี ๆ หน่อยครับ” “ต้องพูดดีกับคนที่มันทำร้ายฉันขนาดนี้หรอวะ เหอะ ตลกฉิบหาย” ฤทธิ์แอลกอฮอล์ในร่างกายทำให้เธอกล้าพูดมากขึ้น “หนูข้าว…” “อย่าเรียกชื่อนี้ ฉันเกลียดชื่อนี้ที่สุดแล้วก็เกลียดสวะอย่

@ คอนโดแองจี้วินเซนต์พาตัวเองมาหยุดอยู่หน้าคอนโดที่เขาเลี่ยงหลายวัน ขาแกร่งเดินขึ้นไปยังห้องแฟนสาวเรื่องทั้งหมดมันเกิดเพราะเขาก็ควรจบเพราะเขาวินเซนต์ไขกุญแจเข้าไปพบแองจี้ยืนมัดผมอยู่หน้ากระจก “ว่างเจอจี้ได้แล้วหรอคะ” แองจี้หันมองบุคคลที่มาใหม่ “…” “มีอะไรหรือเปล่า? ” “วินขอคุยด้วยหน่อยสิ” เขาพูดจบเตรียมหันหลังเดินออกไปรอห้องนั่งเล่นแต่เท้าชะงักเมื่อเสียงข้างหลังดังขึ้นตาม “เรื่องเด็กข้าวหอมคนนั้นหรือเปล่า” “จี้รู้” “จี้คบกับวินมานานทำไมจี้จะไม่รู้ว่าแฟนจี้คนนี้เปลี่ยนใจไปแล้ว” “วินขอโทษ” วินเซนต์หลุบตาต่ำมองพื้นอย่างรู้สึกผิด “ขอกอดครั้งสุดท้ายได้ไหม” หญิงสาวอ้าแขนรอทั้งน้ำตาแม้วินจะไม่อยากเดินเข้าไปแต่มันเป็นสิ่งที่เขาควรทำตามที่เธอขอครั้งสุดท้ายเหมือนกัน บางทีกอดนี้อาจจะเป็นการเริ่มต้นใหม่สำหรับคำว่าเพื่อนก็ได้ “เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะ วินจะดูแลจี้เหมือนเพื่อนสนิทคนหนึ่ง” “ขอบคุณนะ” “วินไปก่อนนะครับ” “ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ” แองจี้โบกมือลาด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา จนแน่ใจว่าเขาออกไปแล้ว สายตากลับเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉยพร้อมกดโทรศัพท์หาปลายสาย “ยัยฟิน ฉันมีเรื่องให้แกช่

ตอนที่ 9 จังหวะนรก หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป@ คอนโดของเมเบล (เบลลูก เทอมหน้าน้องอัยจะไปเรียนภาคฤดูร้อนที่ออสเตรเลีย) (พูดมาเถอะค่ะ) (หนูหาเงินจ่ายค่าเทอมเองไปก่อนนะ พ่อต้องเก็บเงินไว้ให้น้อง) ร่างบางของเจ้าของห้องนอนแผ่นอยู่บนพื้น แขนแกร่งก่ายหน้าผากอย่างคิดไม่ตก เธอเอาแต่นึกถึงคำพูดของคนเป็นพ่อที่โทรมาเมื่อตอนเช้าคำว่าน้องที่เขาพูดถึงคือลูกติดเมียใหม่ มันสำคัญกว่าลูกแท้ ๆ แบบเธอไปได้ยังไงกันแม้จะน้อยใจยังไงแต่ก็ไม่อาจที่จะตัดขาดกับพ่อได้เพราะบ้านหลังนั้นเป็นบ้านของแม่และเป็นที่ที่เธอควรอยู่ครอบครองเป็นเจ้าของเพียงคนเดียวเท่านั้น “เหลือไม่ถึงแสนจะพอถึงปีสี่ไหมเนี่ย” ดวงตากลมจ้องมองตัวเลขในบัญชีที่มีเงินเก็บทั้งหมดแค่หลักหมื่นยังไงก็คงไม่พอต่อค่าเทอมอีกหลายเทอมเป็นแน่เพราะตอนนี้เธอไม่มีรายได้จากไหนเลยหลังจากเกิดเรื่องวันนั้นเมเบลก็ไม่ได้ติดต่อวิคเตอร์อีกเลยเพราะเขาจำกัดข้อความเธอทุกช่องทางเงินที่เขาเคยให้แลกค่าทำความสะอาดห้องรายวันก็ไม่ได้มาเป็นอาทิตย์แล้วแถมความสัมพันธ์ดูใกล้จะจบสิ้นดี เห็นอย่างนั้นเธอรีบค้นหางานในโทรศัพท์ทันที@ BOOMPUBเมเบลเดินมาหยุดอยู่หน้าผับแห่งหนึ่งซึ่งมั

ตอนที่ 8 รู้ว่าเจ็บแต่ไม่ปล่อย@ คอนโดขิม เมเบลแบกร่างเดินโซซัดโซเซขึ้นมายังหน้าห้องของขิมเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รู้ทุกแทบจะทุกเรื่องในชีวิตของเธอยกเว้นเรื่องของวิคเตอร์มือเล็กเคาะประตูสองสามที ประตูถูกเปิดแต่คนที่เปิดนั้นไม่ใช่ขิมเพื่อนเธอแต่อย่างใดเขาคืออัคคีเพื่อนในกลุ่มและหนึ่งในสมาชิกนิลกาฬร่างสูงอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบนดูก็รู้ว่าพวกมันคงมานั่งทำโปรเจ็คห้องขิมอีกเช่นเคย “เอ้า! ไอ่เบล มาไงวะ” อัคคีเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจเวลานี้ เมเบลควรจะอยู่ห้องเพราะปกติเธอแทบจะไม่ออกไปไหนเลย “ขอเข้าไปหน่อย” เธอเอ่ยเสียงเบาก่อนเดินแทรกตัวเข้าห้อง “ไงเบล หายตัวไปเลยนะคนสวย” “จริง เจ้านายมึงใช้งานหนักขนาดนั้นเลยหรอวะ? ” “ขิมล่ะ? ” เมเบลไม่ได้ตอบคำถามธันวาแต่เธอกลับสำรวจรอบห้องเพื่อมองหาขิม “มันเก็บของอยู่ในห้อง” ภีมชี้ไปทางประตูห้องนอน ขิมไม่ตอบเดินเปิดประตูเข้าไปทันที พร้อมกดล็อกประตูไม่ให้ใครเข้า ขิมที่นั่งเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้เธอเพียงได้ยินเสียงเปิดประตูไม่ได้หันมองคนที่มาใหม่ว่าเป็นใคร “กูบอกว่าจะเก็บของ อย่ากวน” “บะ…เบลเอง” เบลเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น “เบล” ขิมหันไปมองต้นเสียง เธ

ตอนที่ 7 นอกใจเหมือนกันเมเบลเดินลงมายังหน้าประตูทางเชื่อมเข้าตัวสนามสายตาหวานกวาดมองบรรยากาศรอบ ๆ โดยที่ไม่รู้ว่ามีลูกน้องของวิคเตอร์เดินตามอยู่ไม่ห่างวิคเตอร์กับวินเซนต์เก่งมากที่อายุแค่นี้แต่บริหารสนามได้จนติดอันดับของประเทศ ในขณะที่กำลังเชยชมวิคเตอร์อยู่นั้นสายตาดันสะดุดเข้ากับร่างชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังนัวเนียกันอยู่ข้างกำแพงมองแวบแรกเมเบลจำแผ่นหลังที่คุ้นเคยนั้นได้เป็นอย่างดี มือของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าแฟนกำลังลูบไล้เอวบางของคนอื่นเมเบลเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนคนจะร้องไห้ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เธอเคยเจอที่คอนโดเขา “พะ…พี่ต้าร์กับผู้หญิงคนนั้น” ขาเรียวไม่มีแม้แต่แรงที่จะก้าว เธอได้แต่ยืนมองอยู่ตรงนั้นทั้งน้ำตาฝ่ามือหนาของใครสักคนเอื้อมมาบังตาไม่ให้เธอเห็นอะไรมากกว่านี้ “ถ้าเห็นแล้วเจ็บก็อย่ามอง” วิคเตอร์อุ้มเมเบลขึ้นมาบนห้องพักส่วนตัวของเขาแม้ในใจเขาจะรู้สึกดีใจที่เมเบลได้รู้ความจริงสักทีแต่ก็ไม่สบายใจที่เห็นเธอนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นน้ำแข็ง ไร้รอยยิ้มบนใบหน้าสิ่งที่น่าแปลกคือเมเบลยืนนิ่งน้ำตาไหลเพียงเท่านั้น ไม่มีเสียง

ตอนที่ 6 คำถามของวินเซนต์@ สนามแข่งรถ VV สนามแข่งรถแห่งใหญ่ในระดับเบอร์ต้นของประเทศ ซึ่งวันนี้ผู้คนค่อนข้าง คึกคักกว่าปกติ เนื่องจากมีเดิมพันนัดสำคัญ กับของเดิมพันที่มีมูลค่ามหาศาลจะมีเพียงแค่นักแข่งกับทีมของบริหารของเจ้าของสนามเท่านั้นที่จะรู้ว่าของเดิมพันข้างในคืออะไร เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกตรวจสอบจากพวกตำรวจรับจ้างฝั่งสีเทาที่ตั้งแง่จะกวาดล้างสนามคู่แข่งให้สิ้นซากเพื่อดันตัวเองขึ้นอันดับหนึ่งของประเทศตลอดทางวิคเตอร์จับมือเมเบลไว้แน่นเพราะเธอสวมหมวกปิดหน้าไม่พอยังก้มหน้าเดินอีก จะกลัวใครเห็นนักหนา อารมณ์เขาค้างตั้งแต่เมื่อกี้ไม่พอยิ่งเห็นเธอทำแบบนี้แล้วยิ่งหงุดหงิดสองเท้าก้าวเดินเข้าห้องสี่เหลี่ยมชั้นบนสุดของสนามที่ไม่มีใครสามารถเข้าได้นอกจากแฝดนรกเพราะเขาทำระบบป้องกันสแกนนิ้วอย่างแน่นหนาไว้ แม้แต่เพื่อนจะเข้ามาต้องรอเขาอนุญาตก่อน “สวัสดีครับคนสวย” วาโยเอ่ยทักทายสาวคนข้างกายวิคเตอร์ “สวัสดีค่ะ” เมเบลโค้งหัวทักทายวาโยอย่างสุภาพอาจเพราะเจอกันครั้งแรกเลยทำตัวไม่ถูกก่อนหันมายกมือให้วินเซนต์ “ไง วินเซนต์” “ไง เมเบลคนสวยของวิน” “มึงรู้จักเมียกูตอนไหนวะ” วิคเตอร์มั่นใจว่าเขาไม่เ

ตอนที่ 5 เช็คของ Ncทั้งสองสบตากันอยู่นาน วิคเตอร์เห็นถึงสายตาที่ลังเลของเมเบลทำให้เขารู้สึกได้ว่าเธออาจจะเริ่มมีใจ เพียงแค่ไม่รู้ตัวเอง “วิคจะรู้ได้ยังไงว่าที่เบลพูดมาทั้งหมดคือความจริง” วิคเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง มือหนาเกลี่ยปรอยผมที่ปรกอยู่ตามกรอบหน้าเธอ เมเบลเห็นอย่างนั้นเธอเริ่มคลายความกลัวออกจากใจปรับเปลี่ยนสายตายั่วยวนคนตรงหน้า “ลองเช็คดูสิ ว่ามันยังแน่นเหมือนเดิมหรือเปล่า” ไม่พูดเปล่า เธอจับมือของเขาแตะเนินช่วงล่างของตัวเอง มืออีกข้างเกลี่ยบนแผงอกแกร่ง “ก็ต้องแน่นอยู่แล้วเพราะของวิคใหญ่กว่าของมันแน่นอน” วิคเตอร์ไม่ยอมเหมือนกัน เขาจับมือที่แตะแผงอกลดลงมาลูบแก่นกายยักษ์ที่กำลังเริ่มผงาดแข็งตัวขึ้นผ่านใต้กางเกง “ใหญ่สู้ปากเบลได้หรอ? ” เมเบลเขย่งเท้าให้ตัวสูงพอที่จะกระซิบข้างหูของเขาได้ ประโยคท้าทายที่ออกจากปากของเธอทำเขาแทบบ้าความอดทนอดกลั้นขาดลงในชั่วพริบตา “แม่งเอ้ย!!!” พลั่ก! วิคเตอร์ผลักเมเบลลงบนโซฟาตัวโปรดก่อนร่างสูงโดดขึ้นคร่อมตัวเธอไว้ แขนแกร่งเท้าพนักโซฟากักตัวเธอไว้ไม่ให้หนี “อื้อ จุก แต่อยากจุกมากกว่านี้อ่ะ” เมเบลไม่เกรงกลัวเลยสักนิด เธอกัดริมฝีปากตัวเอง

ตอนที่ 4 เก็บความสงสัยไว้ “รอยนี้หรอ ไม่มีอะไร แมวไอ่เคนมันข่วนพี่อ่ะ” มือหนาชี้เข้าหัวไหล่ตัวเองก่อนเอ่ยบอกคนบนตักด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เมเบลหรี่ตามองอย่างจับผิด “หรอคะ? ” “หนูไม่เชื่อพี่หรอ” “ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อค่ะ พี่ต้าร์หนูไว้ใจพี่นะคะ” เธอจับมือของเขาสอดนิ้วประสานกุมไว้แน่นบนตักตัวเอง “อย่าคิดมากเลย พี่รักหนูคนเดียว” คำพูดหว่านล้อมดวงตาสื่อความจริงใจการแสดงทั้งเพของต้าร์ล้วนทำให้เมเบลเชื่อได้ในพริบตา “ปากหวานจัง” ใบหน้าวานเอียงคอมองแฟนหนุ่ม “รู้ได้ยังไงครับ เด็กแถวนี้ยังไม่เคยชิมเลยนะ” มือหนาลูบแก้มบางของเธอก่อนมองแฟนสาวด้วยสายตาเสือร้ายที่จ้องตะครุบเหยื่อตรงหน้า “ก็…อื้อส์” ไม่ทันที่เมเบลจะตอบ ต้าร์คว้าคอเธอโน้มใกล้ใบหน้าเขาฉกจูบอันแสนหวาน นี่คงเป็นครั้งแรกตั้งแต่คบกันมาที่เขาได้ใกล้ชิดเธอมากขนาดนี้ เมเบลที่ตอนแรกเหมือนจะขัดขืนพอเริ่มปรับตัวได้เธอเคลิ้มตามเขาแต่กลับมีภาพใบหน้าของวิคเตอร์ฉายเข้ามาในหัวซะก่อน เธอจึงรีบผละตัวออก “นะ…หนูยังไม่พร้อม” “เราคบกันเข้าปีที่สามแล้วนะ” ต้าร์แสดงท่าทีอาการหัวเสียเล็กน้อย “รออีกหน่อยได้ไหมคะ? ” “โอเคครับพี่รอได้เพ

" อย่าพูดคำนั้นออกมากนะ ไม่งั้นพี่ร้องไห้แน่ " ธาราเอ่ยแทรกทันทีเขาไม่อยากได้ยินประโยคที่ไม่ไพเราะต่อหู มือหนาเอื้อมไปจับมือบางแน่นต่อหน้าผู้ใหญ่เรื่องอะไรยอมได้หมดแต่เรื่องนี้ยอมไม่ได้ " เกรงใจกูกับพ่อด้วย ไอ่น้องเวร " " ขอโทษครับพ่อตา ขอโทษครับพี่เขย " ธาราหันมายกมือไหว้ทั้งสอง" ฝั่งบ้านเจ้าธารายื่นข้อเสนอมาว่าถ้าลูกยอมตกลงหมั้นจะต้องเปลี่ยนไปใช้นามสกุลของพี่เขาทันที " พ่อไออุ่นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง" เอาแต่ใจ " หญิงสาวพึมพำในลำคอ" พ่อไม่บังคับ ตามใจลูก ไออุ่นของพ่อโตพอที่จะตัดสินใจเองได้แล้ว "" หนูตกลงค่ะ ดีเหมือนกันจะได้ขโมยเงินพี่ธาให้หมด " ไออุ่นพยักหน้าลงแม้ว่าการหมั้นครั้งนี้จะเร็วเกินไป แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะยังไงวันนี้ต้องมาถึงอยู่ดีอีกทั้งครุ่นคิดว่าได้ตกถังข้าวสารสบายๆ ไม่ต้องออกไปหางานทำเพิ่ม" พี่ยกทุกอย่างให้เลยครับ " ธาราพูดจริงและทำจริง เธออาจไม่รู้ว่าเขาแอบทำพินัยกรรมให้ตัวเองไว้ตั้งแต่ที่เธอจากไปหากเขาเป็นอะไรไปทุกอย่างตกเป็นของไออุ่นทั้งหมดโดยไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ หลังจากจบเรื่องทุกอย่างแล้วพ่อและพี่ชายของไออุ่นต้องรีบบินกลับก่อนเนื่องจากมีประชุม

วันนี้เป็นอีกวันที่ธารารู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ เขาแอบบินมาขอนแก่นเพื่อพบเจอพี่ชายของไออุ่นโดยโกหกแฟนสาวว่าพ่อเรียกให้ไปประชุมแทนที่สาขาย่อยต่างจังหวัดจึงไม่ว่างและให้ลูกน้องไปส่งเธอที่มหาลัยแทนร่างสูงเลือกซื้อตั๋วบินเช้าเย็นกลับเพราะไม่ได้นอนกอดน้อง คงขาดใจตายแน่ @ วงค์วาส จำกัด ร่างสูงยืนสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง สายตาคมกริบกวาดมองตึกใหญ่ตรงหน้าครอบครัวพ่อไออุ่นถือว่ามีฐานะในระดับหนึ่งแต่ก็รองเขาอยู่ดี แบบนี้ค่อยหาทางบีบได้ง่ายหน่อย (ถ้าไม่ยอมปล่อยไออุ่นให้) ธาราพาตัวเองขึ้นมายังชั้นบนสุดของตึกเพื่อพบ อินทรีรองประธานบริษัท" สวัสดีครับ ผมธารา " ธารายกมือไหว้ด้วยความสุภาพ" มีอะไร ถึงเสนอหน้ามาถึงขอนแก่น " อินทรีพูดขึ้น เขายังเคืองที่มันทำตัวแสบร้องไห้อยู่ ไม่จำเป็นต้องพูดดีด้วย" ผมคบกับไออุ่นครับ "" เลิกซะ " เสียงประกาศกร้าวของพี่ชายเธอดังลั่นห้อง" ไม่ครับ " ธาราไม่เกรงกลัวสักนิดเขามองหน้าตอบอย่างไม่ยอมแพ้จากที่เริ่มหวั่นใจคราแรกตอนนี้กลับเกิดไฟลุกขึ้นกลางอกด้วยประโยคที่สั่งให้เลิกกว่าจะได้กลับมาเจอกันได้ตกลงคบมันยากเย็น ใครมันจะยอมง่าย ๆ " วันนั้นยังต่อว่าน้องกูจนยัยแสบต้อ

" พี่ติดกอดเบ๊บ ไม่ได้นอนกอดพี่คงตายแน่ " น้ำเสียงออดอ้อนของคนตัวโตทำไออุ่นยกยิ้มอย่างเอ็นดู นี่ใช่ธาราวันแรกที่เจอกันหรือเปล่า ธาราเห็นคนน้องเอาแต่ยิ้มไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ริมฝีปากหนาจึงรีบเอ่ยเสนอทางเลือกให้น้องพลางกะพริบตาปริบ ๆ ให้เธอเห็นใจ" เก็บห้องนี้ไว้ก่อนก็ได้ แต่ตอนนี้เบ๊บต้องเก็บของไปอยู่กับพี่ ห้องพี่กว้าง มากต้องการเมียอยู่ด้วย " " เมื่อยตัวจัง " ไออุ่นไม่ตอบคำถามของเขาแต่เลือกที่จะพูดประโยคลอยให้เขารู้ตัวเองว่าควรทำยังไงต่อไป ร่างบางแสร้งบีบนวดแขนตัวเอง แทนที่ธาราจะนวดให้ เขากลับทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิด" พี่จะเก็บทุกอย่างให้หมด คอยดู " ร่างสูงรีบลุกขึ้นจัดการรูดผ้าทั้งราวจนหมดพับใส่กระเป๋าเดินทางสองใบใหญ่ แล้วเดินทั่วห้องเธอหาของสำคัญไปด้วยไออุ่นนอมองการกระทำของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนกันหมาดๆ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้จนเผลอหลับไปในที่สุด" เฮ้อ! เหนื่อยจังแฮะ ของเบ๊บเยอะขนาดนี้พี่คงต้อง…หลับซะละ "" เบ๊บตื่นได้แล้วครับ ไปนอนต่อห้องพี่กัน " เมื่อธาราออกแรงเขย่าไหล่เธอให้รู้สึกตัว ไออุ่นขมวดคิ้วมีอาการงอแงเล็ก น้อยความฝันที่เคลิบเคลิ้มหายไปในพริบตา ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเ

ย้อนกลับไปเหตุการณ์ในอดีต" แม่คะ เทอมหน้าหนูได้ย้ายขึ้นมาอยู่ห้องหนึ่งด้วยแหละ " ไออุ่นชูเอกสารการย้ายห้องให้แม่ตัวเองดู เธอดีใจมากแต่แม่กลับนิ่งเฉย" … "" ทำไมเงียบคะ ไม่ดีใจกับหนูหรอ? "" แม่จะขายบ้าน " ประโยคที่ฟังแล้วหัวใจชาวาบ " ขะ…ขายบ้าน แล้วเราจะไปอยู่ไหนกันคะ? " " แม่จะให้หนูไปอยู่กับพ่อนะ " เสียงหญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้น ไออุ่นมีคำถามในใจมากมายทำไมเลือกจะส่งเธอให้ครอบครัวนั้นทั้งที่รู้ว่าทุกคนเกลียดต่างเกลียดเธอที่เป็นลูกเมียน้อย" คุณย่าเกลียดหนู "" แม่กำลังจะแต่งงานใหม่ แล้วย้ายไปอยู่ออส หากพาหนูไปด้วย… " แม่ของเธอหลบตามองพื้นเหมือนมีอะไรในใจ" เลยเลือกทิ้งหนูไว้? " ไออุ่นเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง" เปล่า พ่อไม่ยอมให้หนูไปกับแม่ "" แล้วแม่อยู่บ้านหลังนี้ไม่ได้หรอคะ ให้เขาคนนั้นมาอยู่ด้วยหนูจะไม่ดื้อ "" อย่าพยายามเลย ผู้ใหญ่เขาคุยกันแล้ว " แม่ของเธอส่ายหน้า ก่อนหน้านี้ได้คุยเรื่องพาเธอไปด้วยแล้วแต่ทางนั้นไม่ยอมให้ไออุ่นไปอยู่ไกลหูไกลตาและไม่ไว้ใจแฟนใหม่ของเธอสักเท่าไหร่ เหตุผลว่ากลัวลูกสาวจะถูกลวนลาม" คุยกันแล้ว หนูไม่ใช่สิ่งของที่จะจับโยนไปไหนก็ได้นะคะ แม่จะไปก็ไปเถอะหนูจะอยู

" วิธีบ้าบออะ…อุ๊บ! " ธาราโน้มตัวปิดปากคนน้องทันที เขารู้ว่าเธอจะพูดว่าอะไรไม่พ้นด่าเขาอีกเหมือนเดิมลิ้นหนาเข้าสอดแทรกเข้ากวาดชิมความหวานผสมรสแอลกฮอล์ในโพรงปากไออุ่นยกมือดันอกของเขาแต่ไม่เป็นผลแรงเท่ามดยังไงก็สู้ไม่ได้หรอกสู้ยอมเสียจะดีกว่าจนในที่สุดแรงดันกลับกลายเปลี่ยนเป็นแรงกอดรัดแทนไออุ่นเริ่มเคลิ้มตามรสจูบที่เขามอบให้เธอเขย่งตัวขึ้นจูบเขาตอบ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ มือหนาลูบไล้เอวบางก่อนเลื่อนขึ้นบีบเต้าคู่งามผ่านเสื้อยืดตัวโคร่ง ไออุ่นได้สติลืมตาขึ้นผละเขาออกทันที" แอลกอฮอล์นี่ช่วยให้คนมีอารมณ์พลุ่งพล่านจริง " " ถ้าพี่ทำอุ่นจะลบคะแนนพี่ " ไออุ่นยกนิ้วชี้หน้า ร่างสูงดูไม่เกรงกลัวสักนิดแถมยังเดินเข้ามาใกล้เธออีก" ถึงขนาดนี้แล้วคิดว่าพี่จะสนคะแนนติดลบนั่นอยู่หรอครับ "" จีบ ขอเป็นแฟนก่อนสิคะ " เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จะเสียซิงครั้งแรกมันต้องมาจากสถานะแฟนสิ ไม่ใช่สถานะคลุมเคือแบบนี้" พี่รักอุ่นจริง ๆ นะ ตอนนี้พี่ทนไม่ไหวแล้ว อยากครอบครองอยากมีสิทธิ์ทุกอย่างพี่เกลียดคำว่าพี่ชายข้างบ้านมันทำให้พี่ยืนอยู่ได้แค่เส้นนั้น พี่ขอโอกาสอีกครั้ง คบกับพี่นะครับ " ธาราเอื้อมจับมือของเธอสายตาและ

@ BEBPUB ธาราพาคนน้องเดินเข้ามาในผับแขนแกร่งโอบเอวเล็กไว้ไม่ห่างแสดงความเป็นเจ้าของชัดเจน ใครมองเธอเขาพร้อมพุ่งชนหมดแม้แต่สายรหัสก็ไม่เว้น" กว่าจะมาได้นะมึง พวกกูรอจนไอ่พี่เป้จะไปกับสาวแม่งละ " เสียงของเป้สายรหัสชั้นปีที่สี่เอ่ยทักธาราในมือของเขาถือแก้วเหล้าชั้นดีรออยู่แล้ว " สวัสดีค่ะ " ไออุ่นยกมือไว้บุคคลที่นั่งอยู่สองคน เธอกำลังจะนั่งลงข้างผู้หญิงอีกคนกลับถูกแขนแกร่งคว้างไว้ ธาราสะบัดหน้าให้เป้อย่างรู้กันเขาลุกขึ้นย้ายที่นั่งข้างสายรหัสอีกคนทันทีใบหน้าคมส่ายหน้าให้กับหลานรหัสตัวดีตกลงนี่กูพี่หรือน้องมันกันแน่วะ " พี่ชื่อเป้ อยู่ปีสี่ " เป้เอ่ยแนะนำตัว" พี่ชื่อแพนอยู่ปีสาม หน้าตาน่ารักนะเราเนี้ย " แพนเอ่ยขึ้นเช่นกันไออุ่นจ้องมองผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามเธอตัดผมสั้นเท่าติ่งหูย้อมสีเทาแถมสไตล์การแต่งตัวดู ห้าวและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน โคตรจะมีเสน่ห์" จ้องมันนานไปละ " เสียงของธาราทำเธอหลุดจากภวังค์ความคิดก่อนหันมองตาขวางใส่คนพี่แล้วหันมาขอบคุณแพนที่เอ่ยชมเธอเมื่อสักครู่นี้" ขอบคุณค่ะ หนูไออุ่น เรียกไอเฉยๆ ก็ได้ค่ะ "" หลานรหัสคนสวย มีแฟนยัง? " เป้ถามขึ้นทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ได้ต้องการอะ