Chapter 3

Elora

Matagal akong nakatayo sa gilid ng engrandeng ballroom, pilit na ngumingiti sa bawat bisitang lumalapit upang bumati. Hawak ko ang isang baso ng champagne na hindi ko naman magawang inumin. Ang aking matalik na kaibigang si Karla ay abala sa pakikipag-usap sa ilang kakilala, kaya naman naiwan akong mag-isa kasama ang aking nagwawalang mga isipin.

Nasaan na ba si Gabriel? Bakit ganoon na lamang ang reaksyon niya nang tawagin siya ng security guard? At ang pinakamasakit, iniwan niya akong mag-isa rito sa reception, na walang kasama at puno ng mga katanungan ang karamihan. Bawat segundo ng kaniyang pagkawala ay parang isang taon para sa akin, unti-unting dinudurog ang natitirang lakas ng aking loob.

“Elora.”

Napasinghap ako at mabilis na lumingon nang marinig ko ang pamilyar na baritono ng kaniyang boses. Si Gabriel Monteverde. Ang lalaking pinakasalan ko at asawa ko na.  

Bumalik siya sa reception area na parang walang nangyari. Ang kaniyang tindig ay tuwid, ang kaniyang tuxedo ay maayos, at may nakasabit pang banayad na ngiti sa kaniyang mga labi—isang ngiti na tila bago sa akin dahil hindi ko iyon nakita sa buong serye ng aming kasal sa altar. Nawala ang panginginig ng kaniyang mga kamay na napansin ko kanina. Kung titingnan siya ng kahit sinong bisita ngayon, iisipin nilang siya ang pinakamalayang lalaki sa buong mundo.

“Gabriel,” bulong ko. Mabilis na lumapit ako sa kaniya at hinawakan ang braso niya. “Saan ka nanggaling? Nag-alala ako nang husto. May problema ba sa hotel?”

Hinawakan niya ang aking kamay nang mahigpit. Ito ang unang pagkakataon ngayong gabi na gumawa siya ng hakbang para hawakan ako nang may tila lambing, ngunit may kakaibang lamig pa rin akong naramdaman sa kaniyang balat. “Walang problema, Elora. Pasensya na kung iniwan kita rito nang sandali. May kinausap lang akong mahalagang tao tungkol sa isang bagay. I’m totally fine.”

“Tungkol sa ano?” tanong ko, pilit na hinahanap ang kaniyang mga mata na tila umiiwas sa akin.

Humarap siya sa akin at hinawakan ang aking magkabilang balikat. “Gusto kong sumama ka sa akin. I have a surprise for you.”

Napakurap ako, biglang nakaramdam ng kaba na may halong pananabik. “Surprise? Ngayong gabi? Pero hindi pa nagsisimula ang reception, Gabriel. Hinahanap na tayo ng mga magulang natin para sa unang sayaw bilang mag-asawa.”

“Hayaan mo muna sila,” sagot niya, ang kaniyang boses ay kalmado ngunit may pilit na awtoridad. “Mas mahalaga ang sorpresang ito. Matagal ko itong pinaghandaan para sa atin. Halika na, bago pa tayo mapansin ng mga tao.”

Magtataka sana ako, ngunit dahil mahal na mahal ko si Gabriel, nagtiwala ako nang walang pag-aalinlangan. Inisip ko na baka ito na ang pagkakataon na magbago ang kaniyang pakikitungo sa akin. Marahil ang kaniyang sinabi kanina sa altar ay dala lamang ng matinding pressure mula sa aming mga pamilya, at ngayon ay gusto niyang bumawi sa akin sa isang pribadong paraan. Ang bulag kong pag-ibig sa kaniya ang naging mitsa upang isantabi ko ang lahat ng pulang bandila.

Tumango ako at ngumiti nang malawak. “Sige, saan ba tayo pupunta?”

Hindi sumagot si Gabriel. Sa halip, hinila niya ang aking kamay at mabilis kaming naglakad patungo sa nakatagong elevator sa likod ng ballroom. Walang ibang nakakita sa aming pag-alis maliban sa ilang staff ng hotel na tila ba binalaan na huwag kaming gambalain.

Habang umaakyat ang elevator, nakatitig lang ako sa profile niya. Walang sinasabi si Gabriel, walang inaamin tungkol sa kung ano ang naganap sa kaniyang pag-alis kanina, at nanatili siyang tahimik habang hawak ang kamay ko.

Excited na excited ako sa surprise ni Gabriel. Sa aking isipan, baka may inihanda siyang mamahaling alahas, o kaya naman ay isang pribadong hapunan para sa aming dalawa lamang bago harapin ang daan-daang bisita sa ibaba. Ang aking puso ay pumipintig sa labis na pananabik, ganap na walang kamalayan sa nakaambang panganib na naghihintay sa akin sa dulo ng aming destinasyon.

Nang tumunog ang elevator at bumukas ang mga p***o nito, sinalubong kami ng isang madilim na hallway patungo sa rooftop. Ramdam ko ang biglang pagbaba ng temperatura ng hangin. Lumabas kami sa bukas na espasyo, at doon ko napagtanto kung nasaan kami—sa malawak na helipad ng hotel.

Malakas ang buhos ng ulan na sumalubong sa amin. Sa isang iglap, ang aking mamahaling lace wedding gown ay nagsimulang mabasâ, at ang aking mahabang belo ay hinahampas ng malalakas na ihip ng hangin. Napaatras ako nang bahagya, pilit na tinatakpan ang aking mukha mula sa mga patak ng ulan na tila mga karayom na tumutusok sa aking balat.

“Gabriel! Bakit tayo narito sa helipad?” pasigaw kong tanong upang marinig niya ako sa gitna ng ingay ng hangin at ulan. Nagtahip ang kaba sa dibdib ko nang makita kong may isang itim at dambuhalang helicopter na nakaparada sa gitna ng helipad, umaandar na ang mga talim nito at lumilikha ng nakatutulig na ugong. “Anong ibig sabihin nito? Tatakas ba tayo sa reception? Aalis ba tayo para sa honeymoon natin ngayon?”

Inisip ko pa rin na ang lahat ay isang marangya at romantikong sorpresa. Akala ko gusto niya akong ilayo sa nakasasakal na mundo ng alta-siyudad para magsimula kami ng sarili naming buhay. Ngunit hindi sumagot si Gabriel. Binitawan niya ang aking kamay at dahan-dahang humakbang paatras, iniiwan akong nakatayo sa gitna ng bumubuhos na ulan, basang-basa at naguguluhan.

“Gabriel?” tawag ko sa kaniya, ngunit ang kaniyang mukha ay muling nabalot ng parehong blangkong emosyon na nakita ko sa altar. Walang bahid, walang pag-ibig, purong kawalan ng pakialam. Akma na sana akong maglakad palapit sa kaniya subalit natigilan ako nang may marinig akong isang boses.

“He won’t go with you, Elora Samonte.”

Isang malamig at baritonong boses ang biglang narinig ko mula sa likuran ni Gabriel, sapat na malakas upang mapatahimik ang ingay ng bagyo sa pandinig ko. Mabilis kong sinuri ang taong ito.

From the rooftop doorway, a man stood who radiated power with every step he took. I couldn’t make out his features clearly, and I had never seen him before—or perhaps I had, but simply couldn’t remember where. Three heavily built men dressed in black suits stood behind him, following closely at his heels.

Ang isa sa kaniyang mga tauhan ay maingat na pinapayungan siya, habang ang dalawa pa ay may hawak ding kaniya-kaniyang payong. Naka-suot ang lalaki ng isang charcoal-gray suit na tila hindi man lang tinatamaan ng ulan. Ang kaniyang mga mata ay parang yelo, matatalim at walang kahit anong bakas ng emosyon habang nakatitig sa akin.

Ito ang unang pagkakataon na makita ko siya nang malapitan. Napagtanto kong pamilyar ang lalaking ito at madalas ko siyang nakikita sa TV at magazine.

Si Kael Santander!

Bagamat naririnig ko ang kaniyang pangalan sa mga balita sa negosyo bilang isang bilyonaryo, gulat na gulat ako kung bakit narito siya, sa mismong sandali ng aking kasal, at sa pribadong helipad na ito.

“Kael Santander...” bulong ko kasabay ng panginginig ng aking mga labi. Sinulyapan ko si Gabriel, naghahanap ng proteksyon at ng mga katanungan. “Gabriel, bakit siya narito? Anong nangyayari?”

Hindi tumingin si Gabriel sa akin. Nanatili ang kaniyang tingin sa sahig, umiiwas sa bawat sulyap ko.

Hindi pinansin ni Kael ang aking mga tanong. Sa halip, sumenyas siya sa kaniyang mga tauhan at nagbigay ng maikli ngunit malamig na utos. “Take her to the helicopter. Don’t drag this out any longer.”

In that moment, my entire world seemed to crumble. I felt the two men roughly seize my arms, dragging me toward the waiting helicopter with its rotors already spinning. I was completely in shock. My mind refused to process what was happening.

Why were these strangers taking me?

Why wasn’t my husband doing anything to stop them?

The silence around me felt deafening, fueling my confusion and the audience’s suspense about what might happen next. I desperately wanted to understand the situation, but the uncertainty only deepened my fear.

“Let go of me! Ano ba! Gabriel, tulungan mo ako!” Nagsimula akong mag-histerikal. Ang aking mga paa ay pilit na pumipiglas sa madulas na sahig ng helipad. Ang mabigat kong wedding gown ay basang-basa na, humihila sa akin pababa, ngunit mas mabigat ang takot na lumalamon sa aking dibdib. “Gabriel! Bakit mo sila hinahayaang hawakan ako?! Sabihin mo sa kanila na bitawan ako! Asawa mo ako!”

Umiyak ako nang husto, ang aking mga luha ay humahalo sa malamig na patak ng ulan na walang awang humahampas sa aking mukha. Sumisigaw ako, nagmamakaawa, umaasang ang lalaking pinangarap ko mula noong pitong taong gulang pa lang ako ay sasaklolohan ako. Ngunit nanatili siyang nakatayo roon, walang kibo, parang isang estatwa na walang naririnig.

“Gabriel, pakiusap! Tulungan mo ako!” ang aking boses ay napaos na sa kasisigaw.

Sa wakas, nag-angat ng tingin si Gabriel. Inasahan ko ang pagsisisi, ang galit, o ang kahit anong emosyon na magpapakita na pinipilit lang siya. Ngunit ang kaniyang binitawang mga salita ang tuluyang pumatay sa natitirang piraso ng puso ko.

“Shut up, Elora!” sigaw ni Gabriel, ang kaniyang boses ay puno ng pait at pagkamuhi. “Hindi kita mahal! Kailanman ay hindi kita minahal! Akala mo ba pinakasalan kita dahil gusto kita? Ginamit lang kita para sa mga magulang ko, at ngayon... pambayad ka sa kaligtasan ko! Wala kang halaga sa akin, kaya mas mabuting ipagbili na lang kita sa kaniya!”

Napatitig ako sa kaniya, napatigil sa aking pagpiglas. Ang mga salita niya ay mas masakit pa sa bilyong patalim na yumuyurak sa aking dibdib. Ipinagbili niya ako? Ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng aking buhay at puso ay ginawa akong pambayad upang iligtas ang sarili niya.

Bago ko pa magawang magsalita muli, marahas akong binuhat ng mga tauhan ni Kael at sapilitang ipinasok sa loob ng helicopter. Sumunod na pumasok si Kael, maingat na umupo sa aking tapat habang ang kaniyang mga tauhan ay isinasara ang p***o ng chopper, tuluyang nilalagutan ang aking koneksyon sa mundong aking kinagisnan.

Habang unti-unting umaangat ang helicopter mula sa helipad sa gitna ng nagngangalit na bagyo, tinanaw ko si Gabriel sa ibaba sa pamamagitan ng salaming bintana. Nakatayo siya roon, lumiliit sa aking paningin, habang ang aking traje de boda ay basang-basa ng ulan at ng aking sariling mga luha ng pagkawasak. Lumingon ako kay Kael, na nakatitig sa akin nang walang kaunting awa sa kaniyang mga mata.

“Saan mo ako dadalhin?” tanong ko sa pagitan ng aking mga hikbi, ang aking buong pagkatao ay gumuho na sa kawalan ng pag-asa.

Isang madilim at misteryosong ngiti ang dahan-dahang gumuhit sa mga labi ni Kael habang inaayos niya ang kaniyang charcoal suit, at sa isang tinig na mas malamig pa sa bagyong nagaganap sa labas, binitawan niya ang huling mga salitang narinig ko bago tuluyang lamunin ng kadiliman ang aking malay.

“To a place where your family will pay for every sin they committed against me, Elora. And you will be the first victim.”