All Chapters of SOLD TO A COLD BILLLIONAIRE: MY EX-HUSBAND'S DOWNFALL: Chapter 1 - Chapter 10

Elora“Huminga ka nang malalim, Elora. Baka himatayin ka riyan, ako ang magbubuhat sa iyo pabalik ng hotel suite natin,” natatawang biro ni Karla habang maingat na inaayos ang mahabang belo ng aking lace-embroidered wedding gown.Hindi ko napigilang mapangiti habang nakatitig sa sarili ko sa malaking salamin ng five-star hotel dito sa Maynila. Puno ng luha ang aking mga mata, ngunit luha ito ng purong kaligayahan. “Karla, I can’t believe it, and it’s really happening. Gabriel is finally going to be my husband”“Alam ko, asawa mo na ang childhood crush mo mula noong pitong taong gulang ka pa lang,” sagot ni Karla, sabay yakap sa akin mula sa likod. Bakas sa kaniyang tinig ang saya para sa akin, ngunit may bahagyang pag-aalala sa kaniyang mga mata. “Sana lang talaga, Elora, sana talaga ay pahalagahan niya ang pagmamahal mo. Alam mo naman kung gaano siya kalamig nitong mga nakaraang buwan sa iyo.”“Magbabago rin siya, Karla. Kapag magkasama na kami sa iisang bubong, ipapadama ko sa kaniy

EloraMatagal akong nakatayo sa gilid ng engrandeng ballroom, pilit na ngumingiti sa bawat bisitang lumalapit upang bumati. Hawak ko ang isang baso ng champagne na hindi ko naman magawang inumin. Ang aking matalik na kaibigang si Karla ay abala sa pakikipag-usap sa ilang kakilala, kaya naman naiwan akong mag-isa kasama ang aking nagwawalang mga isipin.Nasaan na ba si Gabriel? Bakit ganoon na lamang ang reaksyon niya nang tawagin siya ng security guard? At ang pinakamasakit, iniwan niya akong mag-isa rito sa reception, na walang kasama at puno ng mga katanungan ang karamihan. Bawat segundo ng kaniyang pagkawala ay parang isang taon para sa akin, unti-unting dinudurog ang natitirang lakas ng aking loob.“Elora.”Napasinghap ako at mabilis na lumingon nang marinig ko ang pamilyar na baritono ng kaniyang boses. Si Gabriel Monteverde. Ang lalaking pinakasalan ko at asawa ko na. Bumalik siya sa reception area na parang walang nangyari. Ang kaniyang tindig ay tuwid, ang kaniyang tuxedo ay

EloraSa buong maghapon, hinarap ko ang mga mabibigat na gawaing-bahay. Mula sa pagpupunas ng malalaking kasangkapan sa malawak na sala hanggang sa pag-aayos ng mga gamit sa kusina.Ang mansyon ay napakalaki ngunit kahit gaano pa man ito kalaki ay hindi kami nagpang-abot ni Kael. Mukhang sinasadya ni Kael na hindi magpakita sa akin at tila masaya na lamang sa panonood sa mga CCTV’ng nakapalibot. Duwag! Bahag ang buntot!Wala akong nakakausap sa mga tauhan niya, maliban kay Aling Myrna, na mayordoma ng mansion na ito. Siya ang nagturo sa akin kung ano ang aking dapat gagawin, labag man sa loob ko ay kailangan ko siyang sundin. In our home in Manila, I was treated like a true princess. We had numerous housekeepers attending to our luxurious residence in Forbes Park. I never even had to wash the dishes or sweep my own room. Everything was left to the household staff because that was what we paid them for—to serve us.Dama ko na ang pagod sa aking katawan at mga kamay na hindi sanay sa g

KaelIpinako ko ang aking tingin sa bintana ng aking sasakyan habang binabaybay namin ang kahabaan ng EDSA. Maaga akong umalis sa mansyon kaninang madaling-araw. Pagkatapos ng nangyari kagabi, kailangan kong lumayo sandali. Kailangan kong bawiin ang kontrol sa sarili ko na tila ba unti-unting nadudurog dahil lang sa ilang patak ng dugo mula sa binti ng babaeng iyon.Huminto ang sasakyan sa tapat ng Santander Tower, ang pag-aari kong limampung palapag na building sa puso ng Makati. Ito ang sentro ng aking imperyo, kung saan naroon ang iba’t iba kong negosyo—mula sa shipping lines, real estate, hanggang sa mga kumpanyang humahawak ng pananalapi. Here, I am the one who makes the rules. There is no room for emotions in this place.“Good morning, Sir Kael,” bati ng aking sekretarya nang makapasok ako sa boardroom sa pinakatuktok na palapag.Tumango lang ako at naupo sa dulo ng mahabang mesa. Dalawang oras ng sunod-sunod na presentation tungkol sa mga kita at mga bagong investment. Seryoso

KaelAng bawat kilometro ng biyahe ko pabalik mula Maynila ay tila isang mabagal na parusa. Sa loob ng sasakyan, hindi ko magawang maupo nang maayos. Ang aking mga kamao ay nakakuyom sa ibabaw ng aking kandungan, at ang aking paningin ay nakapako sa madilim na daan habang ang ulan ay nagbabadya na namang bumuhos. Ang ulat ni Marco sa telepono ay patuloy na umuulit sa aking isipan tulad ng isang sirang plaka.Si Theo—ang walang kuwenta, iresponsable, at sakit sa ulo kong kapatid. Naroon siya sa mansyon ko, at alam kong walang mabuting maidudulot ang presensya niya. Ngunit nang makarating kami sa driveway at makita ko ang kaguluhan—si Aling Myrna na umiiyak habang inaalalayan ng ilang katulong, at ang balitang dinala ni Theo si Elora sa madilim na parang sa likod—doon na tuluyang sumabog ang natitira kong katinuan.Hindi ko na hinintay na payungan ako ng aking mga tauhan dahil unti-unti na rin pumapatak ang malalaking butil ng ulan. I ran toward the open stretch of the field, swallowed