LOGINLakad takbo ang ginawa namin marating lamang ang sasakyang sinasabi nito. Maingat ko naman itong ibinaba. Hindi naman nagtagal ay bumukas ang pinto ng sasakyan. Tumambad sa akin ang isang lalaking nakapiring ang mga mata. Nagtatakang napatingin ako sa batang babae na ngayon ay nasa pinakang back seat ng sasakyan kasama ng wari ko ay yaya nito. Nakangiting nakatingin ito sa akin.
"Miss. I think my daddy is having a hard time breathing." aniya Dahil sa sinabi nito ay hinawakan ko ang pulsuhan nito upang icheck ang heart beat ng pasyente. Normal naman ang tibok ng puso nito. Ngunit kailangan kong makasigurado kaya naman hinawakan ko rin ang ibaba ng kanyang tenga upang macheck ang kanyang heart beat. Normal din. Inilapit ko ang aking daliri sa kanyang nostrills at inilapat ang aking tenga sa dibdib nito. Parang ang ending tuloy ay nakayakap ako sa kanya. Normal din. Ako ba ay pinagloloko ng batang ito. Akmang aalis na sana ako ng biglang diinan nito ang pagkakadikit ng aking tenga sa dibdib nito. Gulat na napaangat ako ng tingin dito. "Stop!" turan ko dito. Ngunit ayaw tumigil ng taong ito. Dahil mas inilapit ako nito sa kanya. "Stoooooopppp!!!!" napahiyaw ako ng bigla akong buhatin dahilan kaya tuluyan akong napunta sa ibabaw nito. Mas lalo akong nagwala ng mahigpit ako nitong yakapin. Hindi pwede ito. Nababaliw na ba ang lalaking ito. Mas lalo akong hindi mapakali nang matamaan ko ang matigas na bagay na iyon na tumutusok ngayon sa aking pagkababae. Oh no. This can't be real! "Hey, kiddo! help me here!" hiyaw ko sa batang ngayon ay tumatawa. Parang natutuwa pa sa nakikita nitong eksena dito sa loob ng sasakyan. Masamang tingin ang ibinigay ko dito ngunit patuloy pa rin ito sa pagtawa. "Mr. Piring! stop touching me or else I will kill you!" Mariing anas ko dito. Ako ay nagpupuyos na sa inis at galit dahil nababastos na ako ng taong ito. "Daddy, let her go na. I think she doesn't like you" malungkot na anas ng babaeng kanina lamang ay tumatawa sa nasasaksihan nitong kaganapan. Ang bilis namang mashift ng mood nito. "Alexa, cover your eyes-" pagkasabi niyon ay gulat na gulat ako sa boses ng nagsalita. Kilalang kilala ko ang boses nito. Mas naging matured na nga lang ang boses niya pero nakakaakit pakinggan. Hindi ako maaaring magkamali at hindi ito maaari. Hindi sa ganitong paraan ko makikita ang taong ito. Mabilis na tumibok ang puso ko at mas lalo akong nagulat nang walang babala nitong kinabig ang ulo ko at hinalikan ang mga labi ko. Dahil sa gulat ko ay nagpumiglas ako dito ngunit ayaw nitong tantanan ang aking labi. This is my first kiss. Hindi ko maimagine na sa ganitong paraan ko mararanasan ang aking first kiss. I always imagine my first kiss to be romantic not the other way around. I was surprised and stunned when he finally removed his eye covering. Maang na napatitig ako sa mukha nito. Mas lalo yata itong naging gwapo sa aking paningin. Parang hindi tumatanda ang mukha nito. Napakabata pang tignan ng mukha nito at sadyang biniyayaan ng napaka gwapong mukha. Para lamang akong nakatingin sa isang modelo. "Done checking on me?" he said while smirking. I rolled my eyes and tried to escape from his arms but I still can't seem to leave this place because of his arms gripping my body. Nakaisip ako ng paraan upang makawala dito. Since ninakaw na niya ang aking first kiss ay lulubusin ko na. Mabilis kong pinaglapat ang aming mga labi. Naramdaman ko pa ang gulat nito ngunit di kalaunan ay tinugon niya ang aking halik. Hindi ako ganun karunong humalik pero madali ko lamang natutunan sa paraan ng paghalik nito sa akin. Nang lumalalim na ang halikan namin ay doon ako nakakuha ng pagkakataon upang umalis dito. Kinagat ko pa ang kanyang pang ibabang labi nago tuluyang nilisan ang sasakyang ito. Lakad at takbo ang aking ginawa. Hinabol pa nga ako ng ilan sa wari ko'y mga tauhan nito. Peste! Mabilis akong sumakay sa aking sasakyan at mabilis ko itong pinaharurot palayo. Hindi naman nagtagal ay nakarating ako agad sa aming tahanan. Nadatnan ko pa ngang busy sa panonood ng TV program ang aking nana. Mabilis akong lumapit dito at hinalikan ito sa kanyang pisngi. "How's your day nana? Kumain kana ba?" tanong ko dito. "Ako dapat ang nagtatanong sayo niyan. Kumain kana ba" malambing na tanong nito. "Nagluto na ako. Kumain ka muna" anas nito bago pumasok sa kusina upang ipaghanda ako ng pagkain. Masayang pinagmasdan ko ito. Isang buwan lang naman akong maglalagi sa Pinas. Dahil isang buwan lamang ang kontrata. Nakatitiyak akong mamimiss ko ito. "Nana, I'm going back to the Philippines tomorrow" "Ano! Bakit parang ambilis naman yata niyan. May bago kana naman bang misyon?" Gulat na tanong nito. Halos kamuntikan pa nga nitong mahulog ang pinggan mabuti na lamang at nakalapit ako agad dito at nasalo ko. "Kailangan e nana." malungkot kong anas dito. "Huwag kang mag-alala nana Marie, andito naman ako!" Gulat na napabaling kami sa taong nagsalita. Walang iba kundi si Angie. Ang bilis naman nitong makarating dito. "Nana marie, saan ang kwarto ko?" Walang prenong tanong nito. Pinanlakihan naman ako ng mata ng aking nana marie dahil hindi pa nito alam na dito muna pansamantalang maninirahan si Angie habang wala ako. "Oo nga pala nana, pansamantala dito muna tutuloy si Angie habang wala pa ako. Siya na rin muna ang mamamahala sa ating flower shop. Mabuti na rin yun para may nakakasama ka dito habang wala ako. Huwag kang mag-alala hindi ka kukulitin nitong si Angie, diba Angie?" "Ah...eh... Oo naman, best friend kaya kami niyan ni Nana Marie. Diba nana?" makulit na turan nito. "Che!" pabirong tugon ni nana Marie. sinenyasan naman ako nito na waring nagtatanong kung may alam ba ito sa tunay kong trabaho. Pasimple akomg umiling dito upang hindi makahalata si Angie na ngayon ay may pasak pasak na sandwich sa bunganga nito. "Nana ang sarap talaga ng sandwich mo!" halos mabulunan nang anas nito. Naiiling na iniwan ko na ang dalawa. Kapag talaga nagsama ang dalawa ay lagi silang nagbabangayan ngunit alam ko namang ganun ang way nila para mag usap. Magkasundo naman ang dalawa.Nagising ako sa init ng sikat ng araw na tumatama sa aking balat. Teka nasaan ako? At bakit parang dumuduyan ang kwartong ito. Napatingin ako sa paligid at gulat na gulat sa aking nakikita. Narito ako sa isang silid. Sa aking pagkakaalala ay nawalan ako ng malay matapos kong makaligtas sa pagsabog. Tama. Pagsabog. Teka! Anong araw na ngayon?!Dali dali akong tumayo mula sa aking kinahihigaan nang biglang bumukas ang pinto ng kwartong ito. Awang ang aking mga labi sa taong pumasok sa kwartong ito dahil nakatapis lamang ito ng tuwalya. Wari ko ay bagong paligo lamang ito. Ikiniling ko na lamang ang aking ulo at masamang tumingin dito. Galit pa rin ako dito. "Bakit ako nandito?!" galit na turan ko dito. Ngunit ang wala man lang itong reaksyon sa galit ko. Bagkus ay para pa itong estatwa na nakatayo lamang at nakatitig sa akin. "Iyan ba ang iyong paraan ng pasasalamat? ang bulyawan ako?" nakangising anas nito at dahan dahang naglakad palapit sa akin.Ako naman ay mabilis na umatra
Nagpalipas muna ako ng isang sandali. Tamang tama pasado alas tres na rin ng madaling araw. Ang ibang mga tauhan ay nagkanya kanya na ng gawain. Ang iba ay abala sa pagsusugal habang ang iba naman ay abala sa pagmamasid sa buong kapaligiran. Lahat sila ay armado. Ganun din ang underground. Ang bukana niyon ay napalilibutan ng mga armadong kalalakihan. "Boss! May problema." napakunot noo ako sa sinabi ng ang aking tauhan. Bigla rin akong kinabahan dito. "Boss. Nawawala ho ang inyong kapatid" Gulat na gulat ako sa ibinalita nito. Nanginginig rin ang aking mga kamay. "Paanong nawawala?! Hindi ba't protektado ang hospital na pagmamay-ari ni Diego?!" galit na galit kong turan dito. Ngunit hindi ako maaaring sumigaw dahil baka marinig ako ng mga kalaban. Gayong narito lamang sila sa ibaba ng puno kung saan ako nagkukubli. "Boss, mayroon hong traydor sa mga tauhan ni Lord Diego" "Kasalukuyan hong nakikipaglaban sina Lord Diego ngayon dito ho sa hospital. Sa aking pagkakaalam ay
ANABELLE's POVKuyom ang aking mga kamao sa aking narinig. Hindi ko mapapalampas ang sinabi nito. Inilibing niya ng buhay ang aking ina?? Ang aking ina? Ang sarili naming ina?"Tama ka ng iyong narinig, Anabelle. Ina mo lang. Dahil hindi tayo tunay na magkapatid" nakangising anas nito. Nag uunahan sa pagtaas baba ang aking dibdib. Kahit nahihirapan at nanghihina ay pinilit kong tumayo. Nararamdaman ko pa ang pagkahilo at pamamaga ng aking mga pisngi dahil sa mga sampal na natamo ko mula dito. Kahit nanlalabo ang aking paningin dahil sa mga luha ay naglakas loob akong lapitan ito. Isang malakas na sampal ang aking ipinakaloob dito. Waring hindi niya inasahan ang aking ginawa. "Walang hiya ka! Pagkatapos ka naming kupkupin ganito lamang ang gagawin mo sa amin! Wala kang silbi!Itong tandaan mo, AB. Kung hindi dahil sa amin wala ka sa posisyon mo ngayon! Hindi mo matatamasa ang karangyaan gamit ang pera ng mga De Guzman!" nanlilisik ang mga matang turan nito. Ang paraan ng pagtawa
ANABELLE's POV "Hindi mo ba alam na isa sa mga investors mo ay si Katrna De Guzman?" may galit sa tono nito. Gulat na gulat ako sa aking narinig nang sabihin nitong isa si Katrina De Guzman sa mga investors ko. Alam ko namang kinuha ko lamang ang mga negosyo nila dahil sa galit sa aking puso. "Wala ka talagang silbi! Nasa harap mo na hindi mo pa binihag!" halos mawalan ako ng hininga sa takot ko sa aking kapatid. Kilala ko kung paano ito magalit. Dahil minsan na rin naman akong nakatikim ng galit nito. Hindi ko malilimutan ang paglatay ng latigo sa aking likuran mula sa kanyang mga kamay. "P-patawad. Hin...hindi ko alam" nauutal na anas ko dito. "Hindi mo talaga malalaman dahil puro ka kalandian." mapang-uyam na anas nito. Hindi nakaligtas sa aking paningin ang kanyang kakaibang ngisi. "Tama na iyan!" galit na turan ng babae sa likod ng gold na maskara. Nakasuot ito ng itim na dress. Mahahalata na rin ang mga wrinkles sa kanyang balat. Tanda ng katandaan. Ngayon pa
Kuyom ang mga kamao ko sa aking narinig. Peste! Wala palang silbi ang aking pagpapanggap dahil kilala na pala ako ng hayop na Rico na yun. Masasabi kong mahusay siya sa kanyang pag acting. Ngunit hindi ako papayag na maisakatuparan niya ang kanyang mga plano. Sino kaya ang babaenh kausap ng lalaking iyon? Kailangan kong malaman iyon sa lalong madaling panahon. Nang maramdaman kong wala ng tao sa paligid ay agad na akong umalis sa aking pinagtataguan upang magtungo sa mga bata. Kailangan na nilang mai-alis sa lugar na ito bago pa sumabog ang bomba. Mabuti na lamang at nakapaglagay na ako ng time bomb habang papasok sa loob ng bahay. "Sino ka?!" galit na turan ng isang babae. Nararamdaman ko mula sa aking likuran ang hawak nitong baril. Kaya walang pagdadalawang isip na bumaling ako dito at mabilis na itinutok ang aking baril sa mismong ulo nito. "Si kamatayan!" sabay kalabit ng gatilyo ng aking baril. Sapul na sapul ito sa kanyang ulo. Ngunit hindi rin nakaligtas ang a
Inihinto ko ang aking ducati sa likuran ng malaking puno at agad na isinuot ang aking ninja suit ganun rin ang aking mask. Hindi nila ako maaring makilala dahil malaking gulo iyon kapag nagkataon. Tama nga ako ng hinala. Magkakasama at magkakakilala sina Rico at ang nakaengkwentro ko kanina. Malakas ang kutob kong may itinatagong kademonyohan ang lalaking iyon parehas sila ng kanyang kapatid. Medyo may kataasan ang pader na aakyatin ko. Mabuti na lamang at naensayo akong mabuti kung paano akyatin ang mga nagtataasang pader. Gamit ang aking grappling hook ay mabilis akong nakaakyat sa pader. Walang katunog tunog ang aking paang dumapo sa damuhan. Tama lamang ang aking binabaan dahil walang tao at madilim ang lugar. Sa tingin ko ito ang likuran ng kanilang bahay dahil puro mga halaman ang nandito. Marami rin akong nakikitang mga talbos ng kamote na naririto. Salamat na rin sa liwanag ng buwan kung kaya't nakikita ko pa rin ang aking dinadaanan. Dahan dahan akong naglakad patungo sa
"Ano? Bukas ka na agad-agad aalis?" Gulat na anas ni Angie. Nakilala ko si Angie dito sa UK noong freshman ko sa aming university. Parehas ko din itong hindi natapos sa medisina dahil kinapos sa budget. "ibaba mo muna kaya yung order ko bago mo ako usisain" anas ko dito. "ay oo nga pala,. Oh, her
Ilang taon na rin ang nakalilipas magmula nang mamalagi kami dito sa UK. Marami ng nagbago. Marami na akong ipinagbago. After 10 long years, masasabi kong, I'm living the life I wanted.Tuluyan ko na ring naibaon sa limot ang mga masasamang ala-ala ng kahapon. Kahit sobrang hirap ng pinagdaanan ko,
"Diego-" hindi ko natapos ang aking sasabihin sana dahil mas nagimbal ako nang makita ko ang ginagawa nila na tanging ginagawa lamang ng mag-asawa. "oh, shit!" malutong na mura nito nang makita akong nakatayo sa may pinto. Nakita ko pa kung papaano nitong itinulak ang babae kaya nahulog ito sa kam
"Katrina, ipapadala kita sa ibang bansa. I just can't look after you while I am managing the business. Alam mo naman siguro kung paano magpatakbo ng negosyo?" I looked at my brother in confusion. Bakit kailangan pa akong ipadala sa ibang bansa. Wala naman akong kakilala doon. Besides nandito naman







