Chapter 2

Sa pagpasok namin sa mansion ay bumungad sa 'min ang napakaraming bisita. Lahat sila ay kakilala namin ng asawa ko.

"Mrs. Javier," sabi ni Mr. Damon Hussin. Ngumiti ako sa gawi niya at bineso siya.

Kung wala lang akong asawa, pinatulan ko na rin 'to. Napakagwapong bilyonaryo! 

"Good to see you here, Mr. Hussin. How are you?" tanong ko.

"I'm good..." Hindi ko na napakinggan pa ang mga sumunod na sinabi ni Mr. Hussin dahil napukaw kusa ng mga mata ko ang dumaang lalaki sa likod niya.

He's directly looking at me, seriously.

Nakakatakot ang titig niyang 'yon sa kabila ng maayos niyang porma. He has slicked-back long wet hairstyle na hanggang balikat. Boxed bearded. Halata ang pagiging maskulado kahit na nakapormal siyang suot.

And he also has blue eyes.

"Mrs. Javier?"

Bumalik ako sa ulirat nang tawagin ako ni Mr. Hussin. Hindi ko napansing natulala na pala ako dahil sa lalaking dumaan sa likod niya.

"H-Huh? U-Uhmm... I'm sorry. What was that again?" tanong ko.

"Ang sabi ko, mukhang hinahanap ka na ni Mr. Javier," sabi ni Mr. Hussin habang nakatingin sa likuran ko. Sa paglingon ko ay nakita ko si Rolando na nakatingin sa direksyon ko at nakangiti. Marahan din siyang tumango paibaba, ibig sabihin ay inaaya na niya ako.

"Oh? I'm sorry, Mr. Hussin. Mauuna na ako," paalam ko sa kaniya bago ako nagtungo sa asawa ko.

"Sorry to interrupt you pero we need to go sa table natin."

"No worries, my love. Let's go."

Naglakad kami ni Rolando upang puntahan ang magiging pwesto namin. Sa pagparoon namin ay nakaupo na ang mga kasama namin sa table na kaibigan niya.

"Kumpadre," tawag ng isang congressman sa asawa ko bago sila nag-usap na dalawa.

Medyo awkward din kapag ganitong lugar. Ang palagi kasing pinag-uusapan ay negosyo tapos buhay-buhay. Hindi naman ako makasabay minsan dahil sila-sila lang ang magkaka-vibes.

"She's your wife? Talaga? Ang bata, ah?" tanong ng kausap ng asawa ko. Nangiti na lang ako sa kaniya.

Hindi ba siya makapaniwala? Tsk!

Dapat pala, gumawa na lang ako ng dahilan kay Rolando. Sana hanggang ngayon, magkasama pa rin kami ni Jasper.

Habang nakaupo't tahimik sa tabi ng asawa ko, hindi ako mapakali. Gusto kong tumayo at maglibot-libot dahil nabuburyong din ako kapag ganito ang eksena.

"Love, saglit lang ako, ha?" paalam ko sa asawa ko.

"Okay. Sige."

Tumayo na ako nang sabihin 'yon ni Rolando. Mas mabuti pa'ng maglakad-lakad na lang ako sa labas para makalanghap ng hangin.

Nasu-suffocate ako rito sa loob.

Dumaan ako sa likod dahil papunta 'yon sa malawak na garden. Mag-isa kong tinahak ang lugar na 'yon dahil hindi masyadong ma-tao.

Kumusta na kaya si Jasper?

Kinuha ko ang phone ko sa bag at sinubukang tawagan si Jasper. Ilang beses lang na nag-ring ang phone niya pero hindi niya sinasagot.

"Bwiset 'tong lalaking 'to!" inis kong sabi sa sarili ko.

"You seem mad."

Halos mapatalon ako sa gulat sa lalim ng boses ng lalaking nagsalita sa likod ko.

Hindi ko inaasahan na ang lalaking nakita ko kaninang dumaan sa likod ni Mr. Hussin ay ang lalaking 'to.

"Bakit ka nandito? Sinusundan mo ba ako?" nagtataka na naiinis kong tanong.

"Everyone is allowed to go here, miss," sagot naman niya. He's cold and emotionless. Tao ba 'tong kausap ko o robot?

Inirapan ko ang lalaking 'to na tila sinasarkastiko pa ako.

"Well, yeah, pero hindi in the same spot. Marami kang pwedeng puntahan sa malaking garden na 'to," sagot ko naman sa kaniya. "Baka sinusundan mo 'ko?"

Hindi niya ako sinagot, sa halip ay tinitigan niya lang ako sa mga mata na parang sinasabi niya kung ano ba ang dapat na sagot sa tanong ko.

Tsk!

Muli ko siyang Inirapan at nilagpasan para bumalik na lang sa loob ng venue. Nakakailang hakbang pa lang ako nang marinig ko ang sinabi niya.

"Time's getting up."

Nailing na lang ako sa baliw na seryosong lalaking 'to at mas pinili kong pumasok sa loob.

It took us three hours bago sa party bago kami nauwi ni Rolando. Antok na antok na siya at gusto na niyang magpahinga.

Nakatalikod ako mula kay Rolando habang yakap-yakap ang malambot na unan. Hindi ako makatulog. Hindi ko alam kung bakit nananatili pa rin sa utak ko ang lalaking 'yon kanina.

Yung tingin niya sa 'kin, at tsaka yung sinabi niya.

"Time's getting up."

Ako ba ang sinabihan niya ng gano'n kanina o sarili niya?

Sa abala ko sa pag-iisip ay hindi ko inaasahan ang biglang pag-ungol ni Rolando. Sa bigla ay napalingon agad ako sa gawi niya at nakitang parang nahihirapan siya.

"Rolando? Rolando. Rolando, gumising ka. Rolando," kinakabahan kong tawag sa kaniya habang inuuga siya. "Yaya! Yaya! Come here!"

Nilakasan ko ang boses ko kaya may mga kasambahay na nagtungo sa kwarto namin.

"Call an ambulance! Now!"

"O-Opo, ma'am."

Dali-dali nitong tinungo ang telepono habang ang ilang kasambahay ay tinutulungan ako.

Jusko naman, Rolando, bakit ngayon pa?

NAGHIHINTAY ako sa stainless waiting chair ng hospital para malaman kung ano ang nangyari kay Rolando.

Habang nakaupo ay nakita ko ang naglalakad na apat na kapatid ni Rolando. Bakas sa mga mukha nila ang pag-aalala, at galit naman nang makita nila ako.

"Ano'ng ginawa mo sa kapatid namin?!" tanong ni Camilla at agad akong sinaktan pero pinipigilan siya ng mga kapatid niya. "Ikaw ang may pakana nito!"

"H'wag mo 'kong pagbibintangan dahil wala akong kinalaman dito, Camilla!" sagot ko naman sa kaniya. Halos naging atensyon kami ng lahat.

"Sinungaling! You're a gold digger woman kaya walang maniniwala sa 'yo!"

"Ma'am, itigil niyo na po 'yan. Ma'am..." awat ng guard sa matandang menopause habang hinihila palayo.

Alam kong ako ang sisisihin nila-lalo na ng Camilla na 'yan.

"Doc, kumusta po ang asawa ko?" tanong ko nang lumabas ang doctor.

"He's fine as of now. Bumigat ang paghinga niya dahil sa heart disease niya. His heart is weak, so his blood backed up into his lungs. This causes fluid to build up, making it harder for his lungs to take in oxygen. That’s why he felt like he's breathing heavily or struggling to catch his breath."

Medyo nainis ako dahil ang akala ko ay mamamatay na siya.