Chapter 4

Pumasok at nagsabi ako sa cashier gaya ng nasa message. Marahang tumango paibaba ang cashier at saka niya ako sinenyasang sundan siya.

Pumasok kami sa employee's room sa likod at binuksan ang nasa sahig through digital password. Hindi ako makapaniwalang may hidden club party.

"T-Thanks," sabi ko sa empleyado bago ako nagsimulang bumaba.

Lumalakas ang tugtugan, hiyawan at kung ano-ano'ng mga ingay na nakakabingi.

"S-Saan dito ang CEO?" tanong ko sa lalaking maskulado at may markang kulay pula sa pisngi.

"Sumunod ka," sabi nito kaya't sinundan ko naman siya.

Yung totoo, ano'ng klaseng lugar 'to? Bakit may ganito?

Ilang sandali lamang ay binuksan ng maskuladong lalaki ang pinto. Pumasok ako at nakita ang mga nakapalibot na lalaki sa mesa. Nang marinig nilang may pumasok ay tinignan nila ang gawi ko.

Nakakatakot. Napakaseryoso ng tingin nila sa 'kin. Punong puno rin ng tattoo ang mga matitipuno nilang katawan.

"S-Sino rito ang—"

"It's good to see you here, Mrs. Javier."

Umalis ang mga lalaki sa palibot ng mesa nang magsalita ang malalim na boses na 'yon. Nakita ko ang nakatalikod na swivel chair habang may usok na nagmumula rito.

Napapalunok ako ng laway sa takot at kaba. Bakit pa ba ako nagpunta sa lugar na 'to?

Hinarap ng lalaking 'yon ang kinauupuan niya sa direksyon ko. Laking-gulat ko nang makita na naman ang lalaking nakita ko sa gathering nitong nakaraang linggo ng gabi.

Seryoso at matalim na nakatingin sa mga mata ko ang kulay asul niyang mga mata.

"I-Ikaw?" hindi makapaniwalang tanong ko. "A-Ano'ng kailangan mo sa 'kin? B-Bakit mo 'ko tinawagan? A-Ano'ng klaseng lugar 'to?"

"Leave us alone," utos niya sa mga lalaki at agad namang nagsipagsunod ang mga ito. "Have you read the contract?"

"Ano ba'ng contract ang pinagsasasabi mo?" naiinis kong tanong sa kabila ng takot ko.

"Your husband's debt and his promised to pay it all."

Nagpantig ang mga tainga ko sa sinabi ng lalaking 'to. Ibig sabihin...

"I-Ikaw si—"

"Roman. Roman Valezarte."

Mas lalo akong kinain ng takot at matinding kaba dahil kaharap ko mismo ang taong pumatay sa asawa ko.

"Kinailangan kong patayin ang asawa mo dahil sobra-sobra na ang utang niya sa 'kin," walang emosyon niyang sabi bago humith*t ng sigarilyo at binuga ang usok nito.

"S-Sinasabi mong p-papatayin mo rin ako?" kinakabahan kong tanong. Imbis na sagutin niya ako ay tumayo siya at dahan-dahang nagpunta sa harapan ko.

Napaatras pa ako nang marahan dahil sa takot sa kaniya.

"Hindi mo pa nga nababasa ang kontrata," sabi niya sa 'kin. "Kasama ka sa pagbabayad niya ng utang."

"A-Ano?!" hindi makapaniwalang tanong ko. "Hindi ako bagay na binibigay lang! Pinagbayaran na ng asawa ko ang utang niya kaya't wala na kaming utang sa 'yo!"

"H'wag mo 'kong sinisigawan sa teritoryo ko," kalmado niyang saad ngunit may halong pagbabanta. "Sa ayaw at sa gusto mo, magiging akin ka."

"Hindi! H-Hindi ako papayag!" sabi ko at tumalikod sa kaniya. Akma kong bubuksan ang pinto ngunit mabilis niya akong hinarap sa kaniya at tinulak sa pinto. Napalakas ang pagsandal ko bago niya ako ikulong sa magkabilang maskulado niyang bisig.

Masyadong malapit ang mukha at katawan niya habang nakatitig sa mga mata ko. Ramdam ko ang init at sikip sa  lapit namin sa isa't isa.

"Ayoko ng bastos kapag kinakausap," warning pa niya sa 'kin. "If you think you can escape this situation, you're wrong, woman. I'll make sure you'll face death if you defy me."

Sunod-sunod ang paglunok ko ng laway sa banta niyang 'yon. Pilit kong nagmamatapang pero kusa akong kinakain ng kaba at takot ko. Ayoko pa'ng mamatay.

Gusto kong maiyak. Gusto kong humingi ng tulong pero siguradong walang tutulong sa 'kin dito.

"P-Pakiusap... p-pakawalan mo 'ko. H-Handa kong gawin ang lahat ng ipag-uutos mo, a-ayoko lang na makulong sa ganitong sitwasyon. A-Ayoko pa'ng mamatay," daan ko sa pakiusap kay Roman. Hindi siya umimik at tanging malamig na titig lang ang binato niya sa 'kin.

"Hindi lahat pwedeng idaan sa pakiusap. May mga bagay na dapat din'g pagbayaran... lalo na kung matinding utang, 'di ba?" tanong niya na tila may pinupunto sa 'kin.

Umalis siya sa harapan ko at tinungo muli ang table niya at naupo.

"Kung aalis ka, asahan mong wala ka ng buhay bago ka pa man makalabas ng candy shop. Kung mananatili ka, susundin mo ang lahat ng utos ko sa ayaw at sa gusto mo. Tatagal din ang buhay mo," pagbibigay niya sa 'kin ng options.

Hindi ako makapagsalita. Kahit ni isa sa mga sinabi niya, ayokong mangyari sa 'kin.

MAGKATABI kami sa van niya pauwi sa kaniyang mansion. Hindi ko siya magawang tignan dahil sa presensya pa lang niya ay ramdam na ramdam ko na ang tindi ng kaba.

Nag-stay ako sa hidden office niya ng buong araw matapos kong um-agree na sumama sa kaniya.

Ilang minuto lang ang dumaan ay bumaba na kami ng kotse. Bumungad sa 'kin ang mga gwardyang hindi naman naka-uniform. May mga hawak na mahahabang baril ang bawat isa habang minamasid nang mabuti ang bawat paligid.

"Welcome to your new home," saad sa 'kin ni Roman na walang kaemo-emosyon. Sinundan ko lang siya hanggang sa pumasok siya sa loob ng mansion, habang ang mga alipores naman niya ay nakatingin sa gawi ko.

"I want you to get yourself ready upstairs. Go to my room. It's the fifth door from the right. Wait for me. Are we clear?"

"O-Oo... oo," nanginginig sa kaba kong sagot. Marahan din siyang tumango pataas na tila ibig sabihin ay gawin ko na ang sinasabi niya.

Nagtungo ako sa taas at pumasok sa ikalimang pinto mula sa kanan. Bumungad sa 'kin ang simple ngunit maluwag at magandang kwarto ni Roman. Dahan-dahan kong tinungo ang sofa na naroroon upang hintayin ang pag-akyat niya.

Ano'ng gagawin namin dito?

Are we going to have sex tonight?

Ilang minuto kong hinintay si Roman at sa wakas ay nakarating siya. Napansin ko na lang din ang hawak niyang itim na cotton cushioned folder at inabot sa 'kin.

"A-Ano 'to?"

"Sign this. From now on, you'll be my bed warmer wife, Celestine Roselli."