Chapter 3

Kinumusta ko ang asawa ko nang magising siyang okay. Nakaupo ako sa gilid, sa tabi ng kama niya.

"Pinakakaba mo ako, e," nagkukunwari kong concern sa kaniya.

"My love, don't be. Kaya ko ito," sagot ni Rolando upang palakasin ang loob ko.

"Rolando, kumusta ka? May masakit ba sa 'yo? Okay ka na ba? Ano?" sunod-sunod namang tanong ni Camilla nang makapasok silang magkakapatid sa room.

Lihim akong napairap sa concern niya.

"I'm okay, Camilla. Don't worry about me."

"Ano na naman ba'ng pinakain sa 'yo ni Celestine at nagkagan'yan ka? Ni hindi ka man lang niya maalagaan nang maayos," bigla pa'ng hirit ng matandang 'to.

"Camilla, stop. Don't blame my wife," sabi ni Rolando kaya natigilan ang menopausal sister niya. "Pwede ba'ng... iwan niyo muna kaming dalawa? May dapat kaming pag-usapan ng misis ko."

"Kuya—"

"Camilla, please?"

"Hmm... fine."

Lumabas ang mga kapatid ni Rolando kaya't ni-lock ko naman ang gate. Mukhang seryoso ang pag-uusapan namin, ah? About na ba ito sa mamanahin ko?

"Ano'ng pag-uusapan natin, love?" tanong ko nang maupo ako sa tabi niya.

Hinawakan ni Rolando ang kamay ko at tinignan ako nang diretso sa mga mata.

"Ikaw na ang bahala sa lahat, ha?"

Nanginginig pa ang boses ni Rolando nang sabihin niya 'yon. Mukhang ito na 'yon!

"O-Oo naman. Bakit parang... namamaalam ka na?"

Nagkunwaring natatawa si Rolando, but I know na may gusto siyang ipaalam sa 'kin.

"I'm 65 years old already, my love. Death is waiting for me."

"S-So iiwan mo 'ko?" tanong ko pero hindi siya nakaimik. "Sinabi ng doctor na okay ka na—"

"I'm not okay," putol niya. "The death I'm talking about wasn't my age, it was a person."

Hindi ko maintindihan ang sinasabi ni Rolando.

"Ano? Pakilinaw mo naman."

"My love, Mr. Valezarte tries to kill me."

"Ano? Sino 'yang Mr. Valezarte? Magsumbong tayo sa—"

"Hindi tayo matutulungan ng pulis. He's different, my love. Hindi siya pangkaraniwang mamamatay-tao. I want you to protect yourself, okay?"

"Rolando, pinakakaba mo 'ko. Ano ka ba?"

"I'm not lying, my love. Mag-iingat ka kay Roman. Roman Valezarte."

LIHIM AKONG nakipagkita kay Jasper habang kasama ni Rolando ang mga kapatid niya sa ospital.

"Baby?" tanong niya nang mapansin niyang tila tulala ako. "What's wrong?"

"Wala..." sagot ko lang sa kaniya.

"Kanina ka pa tulala, e. Iniisip mo ba ang asawa mo?" tila nagseselos na tanong ni Jasper kaya't sinamaan ko siya ng tingin.

"H'wag mo nga akong artehan d'yan. Nanganganib na nga ang buhay namin, gan'yan ka pa," inis kong sabi bago ko siya inirapan.

"Ano'ng nanganganib? Bakit? May gustong gumalaw sa 'yo? Pumatay?" sunod-sunod na tanong ni Jasper.

"I-Iyon ang sinabi ni Rolando sa 'kin kanina. May taong gustong pumatay sa kaniya, nagngangalang Roman Valezarte."

"Sino naman 'yan? Ano'ng atraso niyo sa taong 'yon?"

"Hindi ko alam," sagot ko at naupo sa kama dahil hindi ako mapakali. "Hindi ko alam kung bakit. Kinakabahan ako, Jasper."

Naupo si Jasper sa likod ko at hinaplos ito upang pakalmahin ako.

"Baby, stop over thinking. Baka mamaya, sinasabi lang 'yon ni Rolando para mahuli ka niya. Don't mind him. Nandito naman ako at handa kang protektahan."

Hinalikan ako sa ulo ni Jasper at niyakap matapos niya 'yong sabihin.

Nag-stay ako kay Jasper ng isang oras at saka ako bumalik sa ospital. Papalapit na ako sa room ni Rolando nang makita ko ang paglabas ng doktor at ng mga kapatid ng asawa ko.

Nagtataka ako kung bakit umiiyak si Camilla habang pinakakalma siya ng mga kapatid niya.

"Doctor, a-ano po'ng nangyari sa asawa ko?" tanong ko kaagad sa doktor nang makalapit ako sa gawi niya.

"I'm sorry, Mrs. Javier, but your husband is dead."

Gusto ko sanang matuwa at tumalon sa galak, ngunit nang mapagtanto kong kaharap ko ang mga kapatid ng asawa ko ay nagkunwari akong nasaktan, durog na durog.

"N-No. Hindi pwede..." tanging sambit ko habang nakatingin sa gawi ko ang mga kapatid ni Rolando.

"Kasalanan mo 'to! Bwiset ka! Nagkanda-utang utang ang kapatid namin ng dahil sa 'yo!"

"Camilla... calm down."

"Why would I calm down? No!"

"Ma'am, kumalma po kayo."

"Ate Camilla, dito na lang tayo..."

Umiiyak ang magkakapatid na Javier dahil sa paghihinagpis at galit sa 'kin. Expect ko na mas lalong hindi magiging maganda ang samahan namin ngayo't wala na si Rolando.

AFTER 7 DAYS...

Nakatingin ako sa harapan kung saan tinatabunan ng lupa ang kabaong ni Rolando. Wala akong emosyon. Umalis na ang mga nakiramay at hindi ko na sila ginawa pa'ng kausapin.

Nanatili ako dahil kailangan ko pa rin'g magpanggap. Alam kong mamaya o bukas lang ay pwede ko ng makuha ang mga yaman niya na nararapat sa 'kin.

Pero mukhang bigo ang plano ko.

I didn't expect na baon na baon sa utang si Rolando. Ang company, hindi na siya ang nagmamay-ari. Yung ibang properties, ipinambayad. Malaki rin ang nawalang pera sa bangko.

"Bakit mo naman ginawa sa 'kin 'to? I thought you're gonna give me everything I want?" seryoso kong tanong sa harapan ng libingan niya.

I told Jasper about this and he was so mad. Kung alam lang daw niya, sa una pa lang, tinapos na niya si Rolando.

I was busy thinking about my regrets when my phone rang. Kinuha ko 'yon sa bag at bumungad sa 'kin ang unknown number sa call.

"Hello?" tanong ko. Naghe-hesitate pa akong sagutin 'to pero sinagot ko na rin ang tawag.

"Have you read the contract?"

Nagtataka ako dahil malalim na boses ng lalaki ang nagsalita sa kabilang linya.

"Who is this?" tanong ko.

"Go to the location address I sent you. I'll be waiting for you in 15 minutes."

Matapos no'n sabihin ng lalaki ay saka niya binaba ang tawag. Kinakabahan ako at ayokong sundin ang sinasabi niya.

But I think, hindi magiging maganda ang kahihinatnan ko kung hindi ko susundin 'yon.

Dahil dito ay sumakay ako ng kotse at tinungo ang address na m-in-essage sa 'kin ng mystery caller. Ilang minuto lang ay napunta ako sa isang candy shop.

"Go inside the candy shop and tell you'll have a meeting with the CEO," basa ko sa message. "Sinong CEO?" tanong ko pa sa sarili sa pagtataka.