Kabanata 1: Saksi sa Pagtataksil

Inisang lagok ko ang shot ng alak. Ramdam na ramdam ko ang paghaplos ng mapait na inumin sa'king lalamunan.

"Akala ko ba okay ka na, bakit parang hindi naman?"

Hindi ko pinansin si Luis sa harapan ko, imbis ay para bang nakapako na lamang ang aking paningin sa dalawang tao na animo'y magkasintahan. Magkalapit na magkalapit ang mga ito at maya-maya kung maghalikan.

"Sugurin at bugbugin na lang natin ano?"

Nang mailapag ko ang baso, kalmado kong dinukot ang panyo sa bulsa.

"Yes, let's do that," ani ni George na seryosong nakatitig kay Luis.

Si Luis Castillo ang boss- no, ang dati kong boss. He possess both Filipino and Indian blood, who owns a clothing business. Si George naman ay kaibigan ni Luis na sumama sa amin pauwing Pilipinas.

I worked as a manager, for almost 2 years, under Luis in Cambodia. However, I resigned 2 days ago to have a talk with Lejandro, my husband, and now here I am.

Wala sa sariling napatayo ako ng makita ko silang tumayo at lumabas. Hindi ko na napagtuunan ng pansin ang mga kasama ko.

"Xan?"

"Excuse me, I need to go to the powder room."

Kahit nahihilo ay dali-daling tinahak ko ang pintuan. Malakas ang kabog ng puso habang minamasdan sila sa malayo.

Hindi ko maiwasang mapangiti ng mapait ng makita silang pumunta sa receptionist ng hotel pakalabas ng club.

Even from a distance, I can see Lejandro with his arms wrapped around the lady. Paminsan-minsang bumaba ang kamay nito para pasimpleng pisilin ang pangupo ng kalaguyo.

I feel nauseous.

Maya-maya lang ay tumungo ang mga ito sa elevator, panay pa rin ang harutan at lambingan. Gusto kong sundan ang mga ito at komprontahin ngunit ayaw makinig ng mga binti ko. Para bang napakabigat iangat ng mga ito.

Halos dalawang taon na din kaming kasal ni Lejandro kasing tagal na ng pagtatrabaho ko sa India. Ikinasal kami isang araw bago ako kinailangang pumunta sa ibang bansa. Ni hindi namin nagawang magsalo sa ilalim ng kumot.

It was an emergency business trip for three days, but the days become weeks, months and eventually a year.

Hindi namin mai-reschedule ang aming kasal noon dahil sa iba't ibang reservation at paghahanda na nagawa na. Kaya wala kaming ibang pagpipilian kundi ituloy at madaliin ang buong kasal.

Wala sa loob na kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ito. Kitang kita ko kung pano nangunot ang noo ng lalaki, ibinaba ang ang tawag at nagtipa sa kanyang cellphone.

'Mahal, pasensya na hindi kita masagot may mahalagang meeting lang akong inaasikaso. Bawi na lang sa susunod. I love you.'

Tulalang napaka-higpit ang hawak ko sa telepono ng mabasa ang sunod-sunod na mensaheng pinadala niya. Hindi ko maiwasan ang panginginig ng kamay ko.

‘Please understand, this is for our future para hindi ka na mahirapan sa pagtatrabaho at ng makauwi ka na dito. Mahal kita.'

Siguro ay napagod na ito kakahintay.

‘Huwag kang magpapagod masyado ha? Mahal na mahal kita babe. Huwag kang papagutom diyan.’

He was always sweet. Kaya kahit nagi-guilty ako na hindi kami magkasama ay hindi ko kailanman pinaghinalaan na maghahanap siya ng iba.

Muling sumagi sa isip ko ang masayang ibinalita niya kaninang umaga.

"Babe bumili nga pala ako ng kotse para kapag umuwi ka pwede tayong mamasyal ng tayo lang. Alam mo na road trip. Miss na miss na kita misis ko."

Kilig na kilig pa naman ako sa walang palyang pagbati nito sa mga mahahalagang araw ng buhay ko. Napakatamis pa ng dila nito kung magsalita.

Kaya't labis ang pagkabalisa ko ng malaman kong may iba itong kinakasama, kung hindi pa ang matalik kong kaibigan ang nagsabi sa akin ay hindi ko ito paniniwalaan.

That's why I resigned and flew back immediately, without telling anyone not even my family or my bestfriend.

Hindi ko alam kung pano ako nakabalik sa mesa namin ng maayos.

Palihim na pinahid ko ang luhang nahulog sa pisngi ko bago ngumiti sa dalawa.

Their worried eyes makes me swallow my sorrow and create a strong facade.

"I'm okay, really. Let's go to another place, this time, my treat?"

Buti na lamang ay agad na pumayag si Luis at George. Dahil wala kaming kotseng dala kaya wala kaming ibang pagpipilian kundi magbook ng masasakyan.

Ilang minuto din kaming naghintay ng taxi marahil ay rush hour kaya medyo traffic.

Nang makarating kami sa bistro dumiretso kami sa ikalawang palapag habang nakasunod sa staff ng private bar.

"Just push the intercom, if you have any order or concern. Enjoy your night."

"Thank you."

Matapos ng ilang paalala ay umalis din ito agad. Pagkaalis na pagkaalis nito agad akong namili ng mga inumin, snacks at kung ano-anong dessert at pagkain na pampares sa mga ito.

We spent the night drinking to our hearts content.

Habang pinilit kong kalimutan ang sakit sa piling ng mga kaibigan ko.

...

For at least five days, we continued bar hopping. Enjoying each others company.

"Mauna na kami. Don't forget to keep in touch and heal. Kontakin mo ko kung gusto mo na ulit magtrabaho. I have a feeling I won't find such a good employee such as yourself."

Luis nagged making me smile.

"No thanks. Balak kong sulitin ang pagiging unemployed ko. Isa pa napakadami kayang nag-aabang na kunin ang trabahong yon kahit nakakapagod. Give my excellent disciple a chance."

Natatawang itinulak ko ito.

"Whatever."

"Anyway, salamat sa pagsama niyo sa akin pauwi."

I spread my arms and could not resist but give Luis a tight hug.

"I really appreciate it and don't feel responsible for my marriage, it's between us. Wala kang kasalanan."

I loosened my arms and smile at George.

"Thank you for tagging along. Travel safely."

"Don't mention it, I enjoy the company too."

Aalis na ang dalawa papuntang Palawan. Hinatid lamang talaga ako ni Luis sa Maynila kasama ang kaibigan nito.

Magbabakasyon lamang daw sila kasama ang iba pa nilang kaibigan at uuwi din pabalik ng Delhi kung nasaan ang kumpanya nila.

"Ayaw mo talagang sumama?" Tanong ulit ni Luis na kahapon niya pa inuulit-ulit.

"Just go. Take care."

Bago ito tuluyang umalis ay binigyan ulit niya ako ng mas mahigpit na yakap.

"While you are at it, get laid. Mas madali kang makaka-move on."

Naiiskandalong tinapik ko ito sa likod ng malakas.

"Huy!"

Ramdam ko ang pamumula ng aking mga pisngi sa tinuran nito.

"Bastos ng bibig mo."

"Keep in touch!"

Luis laugh out loud before striding inside the airport with George.

"Oo na ang kulit."

I know he's still worried that's why I forced myself to appear strong and nonchalant to assure him.

Sobrang nagpapasalamat talaga ako na nakilala ko siya dahil nagkaroon ako ng isa pang kapatid sa katauhan nito.

"Ingat!"

Napabuntong hininga na lamang ako ng mawala na sila sa aking paningin. Kahit papano ay nalimutan ko ang problema ko dahil sa kanilang dalawa.

Kung hindi nila ko kinaladkad nang mga nagdaang araw ay tiyak na nagmukmok lamang ako pagdating sa Maynila.

At least I feel a bit better now but still the pain is there.

I need time to think. Hindi ko alam kung anong dapat kong gawin sa sitwasyong ito.

Kaya ko bang patawarin ang asawa ko at kalimutan na lamang ang pagtataksil niya?