Chapter 4- Memories in the past

Natampal ni Calvin ang noo pagkapasok niya sa kuwarto niya.

Kailan pa? Kailan pa siya naging hayok na hayok sa laman na kahit sino na na lang papatusin niya?

Walong taon. Walong taong hindi siya nagkasiyota. Ginugol niya ang mga panahong iyon para palawakin ang negosyo ng kanyang Tito na pinamana sa kanya.

Yong babaeng nagsayaw kanina, parang kilalang-kilala niya? Ang amoy ng kanyang buhok at kanyang katawan, pamilyar sa kanya.

Damn! Nababaliw na siya? Kahit ang pag tawag nito sa pangalan niya ay parang musika sa kanyang pandinig.

Hindi puwede at imposible na si Ara ang babaeng yon.

Pinindot niya ang intercom para tawagin ang kanyang secretary. Pumasok naman ito maya-maya.

"Jana, nasaan na yong babaeng dinala nina Arkin kanina?" tanong niya sa kanyang secretary.

"Sir, umuwi na po. Pinara ko po ng taxi kasi ayaw po niyang magpahatid."

"Sige, salamat. Did you give her the amount that I told you?"

"Yes, sir. Binigyan ko po siya ng cheque amounting to 500,000. Naiyak nga po eh."

"Good. Salamat Jana. "Paalis na si Jana nang may tinanong ulit siya. "Jana, what is her name then?"

Kailangan niyang makompirma ang hinala niya.

"Arabella Fuentes." tanging sagot ni Jana bago umalis.

Parang dumaan ang malamig na hangin pagkatapos malaman ni Calvin kung sino ang babaeng kasayaw kanina. Muntik na niya itong angkinin kung hindi lang siya nagpigil.

Tama nga ang hinala niya. Si Ara ang babaeng yon. Kaya pala pamilyar sa kanya ang lahat kahit nakmaskara ang babae.

His heart knows her better than anyone else. She was her everything before. She was the apple of her eyes, the love of her life. The only woman she vowed to love and to bring the altar to become his wife.

Hanggang sa di niya napigilan ang pagdaloy ng mga alaala.

FLASHBACK

"I love you, Ara." bulong niya sa babae habang nakaupo at nakatalikod ito sa kanya. Niyayapos din niya ito.

Sabay silang umuuwii Ara sa galing paaralan at dumaan muna sila sa plaza para may time naman sila sa isa't-isa.

Nasa 2nd year college pa lang sila ni Ara sa kursong Business Management. Pareho silang self-supporting kasi hindi sila kayang pag-aralin ng kanilang mga magulang.

Humarap si Ara sa kanya at hinaplos ang kanyang mukha. "I love you too, Calvin."

Yon na ang naging hudyat. Medyo madilim na nung oras na yon at madalang ang tao sa kinaroroonan nila.

Yumuko siya para abutin ang labi ng babae at banayad itong hinalikan. Hindi naman ito yong una nilang halik pero light kisses lang ang binibigay niya sa babae lagi.

Ayaw niyang biglain ang nobya ay baka matakot ito sa kanya o kaya ay hiwalayan siya. Masyado pa silang bata para magpadalos-dalos. Marami pang pangarap na aabutin para sa magandang hinaharap.

Sapat na sa kanya na makasama niya sa pagbuo ng pangarap si Ara. Ngunit sa tuwing magkadikit ang kanilang balat parang ilang libong boltahe ng kuryente ang laging mananalaytay sa ugat niya.

Pinipigil lagi niya ang kanyang sarili na hindi lumampas sa limitasyon.

Pero nabigla siya ng kagatin ni Ara ang kanyang labi at ito na mismo ang nagbuka ng kanyang labi. Parang may biglang sumabog sa kaibuturan ni Calvin.

Pinalalim niya ang halik na mas lalong nagpapabaliw sa kanya sa babae. Buong puso naman itong tinugon ni Ara na napakapit pa sa batok niya.

Hanggang hindi niya namalayang napadapo ang kamay niya sa maumbok na dibdib nito. Tatanggalin sana niya ang kamay para pinigilan siya ni Ara.

Dahil doon, natukso si Calvin na i-masahe ang dibdib ng babae habang Hindi pa rin pinuputol ang halik.

"Calvin." daing ng babae dahil sa ginagawa niya kaya napatigil ang halikan nila. Napapaliyad din ito. Kaya napatingin si Calvin at baka may mga tao sa paligid. Pero wala talaga at kahit mayroon, madilim naman na.

Pinagbutihan niya ang ginagawa ng biglang bumuhos ang malakas na ulan. Dali-dali silang napatakbo ni Ara para maghanap ng masisilungan.

Sa ilalim ng slide sila sumilong. Wala naman kasing ibang lugar na puwedeng pagtaguan. Hindi pa sila makakauwi sa sobrang lakas ng ulan.

"Nilalamig ka ba?" tanong niya Kay Ara. Medyo nabasa kasi ang damit nito at niyayakap ang sarili.

Lumapit siya at niyakap ang babae mula sa likuran. Napasiksik naman si Ara sa kanya na masyado niyang kinatuwa.

Hanggang sa pinasok ni Ara ang kanyang kamay sa loob ng t-shirt niya at nilaro-laro pa nito ang kanyang tiyan.

Nang tingnan niya ay ngumiti lang ito.

"Ang lamig kasi." inosenteng sabi nito.

Sa ikalawang pagkakataon ay hinila niya ang babae palapit sa kanya at muli niyang hinalikan. Mas malalim, mas mapusok at nagbabaga sa apoy dahil sa lamig na dulot ng ulan.

Habang ang kamay niya ay napasok na rin sa umbok ng babae at nilaro-laro ito.

"Ara," daing niyang hindi alam ang gagawin.

"Calvin," tugon ng babae at napasinghap pa ito ng bahagya niyang pinasok ang kanyang kamay sa ilalim ng palda ni Ara.

"Mali ito. Ginagalang kita, Ara. Hindi pa ito ang tamang panahon-"

Naputol ang sasabihin niya ng si Ara na mismo ang humalik sa kanya habang siya ay pinapasok ang daliri sa kaibuturan ng babae.

Nadadarang man at muntik ng madala sa mga ginagawa nila, tumigil pa rin si Calvin. Tumigil siya habang kaya pa niya.

Niyakap na lang niya si Ara pagkatapos at walang ni isang nagsalita sa kanila. Nang medyo tumila na Ang ulan ay hinatid niya si Ara.

"Arabella!"

Biglang napabitiw si Ara sa pagkakahawak sa kamay niya ng makita ang tatay nito. Mukhang galit na galit at inaabangan sila sa kanto papasok sa kanilang bahay.

"Tay, magandang gabi po." anito na magmamano sana sa tatay niya.

"Magandang gabi po." segunda ni Calvin.

Tiningnan siyang mabuti ng tatay ni Ara. Mula ulo hanggang paa.

"Tay, si Calvin po pala. Nobyo ko," sabi ni Ara.

Nanlaki ang mata ni Calvin ng hinablot si Ara ng tatay niya.

"Nobyo? Pipili ka pala ng nobyo bakit sa pipitsugin pa at sa mahirap na tulad natin? Gusto mo bang magdildil ng asin hanggang pagtanda mo?" galit na sumbat ng tatay niya na nakatingin Kay Calvin.

Napayuko si Calvin. Nahahalo-halo ang emosyon na kanyang maramdaman. Hiya, sakit at pangmamaliit. Wala siyang naitugon sa sinabi ng tatay ni Ara.

"Kung sino ka man, tandaan mo ang sasabihin ko. Ito na ang huli niyong pagkikita ng anak ko. Hindi ako papayag na sa'yo lang mapunta ang anak ko. Kaya layuan mo siya."

"Sir, wag po. Wag po ninyong ilalayo sa akin si Ara. Mahal na mahal ko po siya. Pangako po. Magsisikap po akong mabuti. Ara...."

Hindi napigilan ni Calvin ang napaiyak. Iispin pa lang niya na mawawala si Ara ay hindi niya kakayanin.

Bago pa makapagsalita si Ara ay hinila na ito ng tatay niya paalis doon at palayo sa kanya. Paminsan-minsan pa itong tumitingin sa kanya.

"Ara...!" sigaw niya.

Kinabukasan ay hindi pumasok si Ara. Ilang araw din ang hinintay niya kung papasok pa ba ito. Hanggang sa may nag-abot sa kanya ng sulat galing daw Kay Ara.

Calvin,

Huwag mo na akong hanapin o hintayin. Mahal na mahal kita, pero tama si tatay hindi nakakain ang pagmamahal. Sana mahanap mo ang pagmamahal na para sa'yo at maabot mo ang mga pangarap mo. Siguro nagmahal tayo sa maling panahon o baka naman nadala lang tayo ng ating kapusukan.

Paalam, Calvin. Sana mapatawad mo ako kahit hindi man ngayon. Mag-iingat ka.

Hindi napigil ni Calvin ang pagpatak ng luha. Habang hawak-hawak ang sulat na binigay ni Ara walong taon ang lumipas. Napakatagal na pero buhay pa ang sulat at buhay pa ang sakit na dulot nito.

Klaro pa sa kanyang ala-ala na tinalikuran siya ni Ara dahil mahirap lang siya noon.