Chapter 5- Job Offer

Si Ara ang nagbabantay sa tatay niya sa ospital. Pinagpahinga muna niya ang nanay niya. Ilang araw na kasi itong walang tulog.

Dahil sa perang binigay ni Calvin, natuloy ang operasyon ng tatay niya pero hindi pa rin ito gumigising. Pero sabi naman ng doktor ay medyo okay na ang tatay niya.

Hinihintay na lang nila na magising ito. Napakalupit maningil ng tadhana. Sino ang mag-aakala na ng taong minaliit ng tatay niya noon dahil isa lang pipitsugin ay ang magsaasalba pala ng buhay niya.

Napalabi si Ara. Imposible man ang naging pagyaman ni Calvin pero mabuti pa ito mayaman na. Siya, lugmok pa rin sa kahirapan.

Ni minsan siyang nireto ng tatay niya sa kumpare nitong maykaya sa buhay at biyudo pero hindi talaga siya pumayag.

Bukod sa ang laki ng agwat ng edad nito sa kanya ay amoy tabako pa ito. Hindi niya talaga bet ang mga smoker na lalaki.

Naisipan ni Ara na lumabas muna saglit para bumili ng nakakain ng makasalubong niya ang babaeng nakauniporme sa bahay ni Calvin.

Napaisip siya kung ano ang ginagawa ng mga ito doon sa ospital. Ngumiti ito ng makita siya at ngumiti.

"Miss Fuentes. Ako po yong nag-assist sa inyo nung nakaraang birthday ni Mr. Alvarez?" sabi nito.

Napatango lang siya. Oo nga. Siya nga yon. Tapos?

"Ano pa po ang kailangan niyo sa akin?"

tanong niya.

Ang alam niya ay tapos na ang obligasyon niya ng gabing yon.

"Mr. Alvarez wanted to talk to you in person. Kung puwede ka raw bang bumalik sa mansiyon. May sasabihin lang siya."

Ano? Kung ganoon alam na ni Calvin na siya ang nagsayaw nung birthday niya.

"Ha! Ayoko! Wala na akong business doon. Ano pang gagawin ko sa bahay niya?"

There's no way na sasama siya at magpapakita sa lalaki.

"Miss, please. May nakalimutan ka rawng gamit doon."

Gamit? Ipatapon na lang niya. Di Naman yon mamahalin kung anumang gamit niya. Tsaka, ano bang

nakalimutan niya.?

Hindi pa rin umalis ang babae at nakaabang lang sa kanya. Kanina pa siya nagugutom.

Para siyang criminal na binabantayan ang kilos. Kung saan siya magpunta ay sinusundan siya nito.

"Sige na. Sasama na ako pero sandali lang ako doon."

Ito na ang oras na magkikita sila ni Calvin na wala ng maskara o anumang takip sa mukha.

Nakapikit na lang siya sa sobrang kaba lalo na ng pumasok na ang kotseng sinasakyan nila sa loob ng

mansiyon.

Gaya ng dati ay nakasunod lang siya sa babae. Pero sa araw na ito ay hindi na siya nakagayak. Nakasuot lang siya ng lumang pantalon at t-shirt, wala na ang make up, walang pabango. Nangangamoy ospital pa.

Pumasok sila sa isng silid, ah, hindi pala. opisina pala ito.

Nakatalikod si Calvin pagpasok nila. Nakaharap ang bintana nito sa malawak na hardin sa labas ng mansiyon.

"Sir, nandito na po si Miss Fuentes," sabi nung babae.

"Sige, ewan mo muna kami." kalmado nitong sabi na nakatingin pa rin sa labas.

Nang tuluyan ng nakalabas ng p***o ang secretary ni Calvin ay saka ito humarap sa kanya.

Nagkatinginan lang sila na para wala silang pinagsamahan. Hindi man lang siya binati o kinumusta?

Ano ba ang inaasahan niya? Sasalubungin siya ng halik at yakap ni Calvin.

"Maupo ka," si Calvin.

"Hindi na kailangan. Di ako magtatagal. Diretsahin niyo na po kung anong kailangan niyo sa akin."

"Ikaw!" nakangiting sabi nito.

"Ha? Anong Ako?"

"Ikaw ang may kailangan sa akin. Di ba nagsayaw ka sa birthday ko para sa pera."

Napabuga ng hangin si Ara. "Tapos na yon."

"I can offer more than that sa isang kondisyon."

Napatingin siya kay Calvin mukhang ipnamumukha nito sa kanya na may pera na ito at siya ay wala pa rin.

"Salamat pero tama na yon." Pagtanggi niya.

"Talaga? Miss Fuentes ang alam ko ang perang ibinigay ko sa'yo ay pinagamot mo lang sa tatay mo. Hindi pa kasali doon ang mga bills sa ospital, panggastos niyo sa araw-araw. pangkain ng pamilya mo na nakaasa sa"yo etc."

Nanlumo sa narinig si Ara. Pinaiimbestigahan siya ni Calvin. Alam na alam nito ang bawat detalye ng buhay niya. Bawat paghihirap niya habang ang lalaki ay nakaupo sa kanyang mansiyon.

"Magtatrabaho naman Ako." Pagmamatigas niya.

"Sa kakarampot na sweldo? I'm offering you a big salary. Ang gagawin mo lang pagsisilbihan ako kaysa naman kung kani-kanino kang lalaki sumasama at nagsasayaw."

Nagpanting ang kanyang tainga so iniisip ni Calvin na regular ang trabaho niyang iyon. Medyo nasaktan ng kaunti ang kanyang pride.

"Mali ka ng iniisip Cal...Mr. Alvarez, Hindi ako bayarang babae."

Napangiti si Calvin. Ngiting nanunuya.

"I am not interested to hear the backstory of your job. Who knows kung anong kayang gawin ng mga babaeng tulad mo na mukhang pera!"

Nakuyom niya ang palad. Ito na! Mukhang magsusumbatan na silang dalawa. Baka ito na ang tamang panahon para humingi siya ng tawad sa lalaki. Kahit lumuhod pa siya sa harapan nito.

"Calvin, I'm sorry sa mga nagawa ko noon."

"I am not interested to hear any drama, either! That will not bring money to our pocket. I am offering you a job with a good compensation. That's all. All you have to do is to say yes or no."

Huminto ito saglit. Baka ito na rin ang pagkakataong mapatawad siya ni Calvin.

Nagbago na nga si Calvin. Wala na ang lalaking kulang na lang sungkitin ang mga bituin para sa kanya. Wala na ang lalaking baliw na baliw sa kanya.

Napalitan na ng lalaki na puro pera ang nasa isip. Cold, aloof and arrogant. Masakit man isipin pero isa siya sa mga naging dahilan ng pagbabago nito.

"Paano mo ako mapapatawad, Calvin?bulong niya habang nangigilid ang luha.

"I'm asking you again for the last time, Miss Arabella Fuentes. Do you want to work as my personal maid?" pormal na tanong nito

Hindi man lang ito natinag na umiiyak siya. Pinunasan niya ang mga luha.

"Yes...yes Sir."

Napangisi si Calvin. "Papayag ka naman pala magpapakipot pa! Hindi ka pa rin nagbabago, Ara. Mukha ka pa ring pera."