SWNBR KABANATA 5

"Uhhhh," mahinang ungol ni Vivienne noong muling ikiskis nang madiin ni Rowan ang sandata sa kanya.

Para na siyang lalagnatin sa sobrang init. Nanginginig ang tuhod, pinagpapawisan, hindi makahinga, at namimilipit ang puson.

Hindi niya maintindihan ang uunahin sa nararamdaman niya.

Umawang ang mga labi niya at napahawak sa braso ni Rowan noong muli nitong subukang ipasok ang sandata sa bukana niya. May kalakip na iyong h*pdi.

"M-asakit," mahinang d*ing niya rito at humigpit ang hawak sa braso nito.

Sandaling natigilan si Rowan at napatitig sa mahigpit na kapit ni Vivienne sa kanya.

Bigla siyang natauhan. Ang balak niya ay asarin lang ito at bitinin pero bakit parang siya ang nadala at gusto pa itong pasukin?

Nagtagis ang mga ngipin niya. Sigurado siyang utos ng ama niya na akitin siya nito.

"R-owan," namimigat nitong bigkas.

Bago pa siya madala muli ng init ng katawan. Binaklas niya ang kapit nito sa braso niya at agad na humiwalay rito.

Naestatwa naman si Vivienne sa ginawa ni Rowan.

Binalot ng lamig ang pagkababae niya sa espasyong iniwan nito.

Sinulyapan niya itong galit na nakatayo sa harapan niya.

Salubong ang makapal nitong kilay at nakapirmi ang mamula-mulang mga labi.

"Inutusan ka ba ng Daddy ko na akitin ako?" madiing tanong nito, bakas ang inis sa boses.

Napalunok si Vivienne, "H-indi."

Tumalim ang mga mata nito at mukhang hindi naniniwala sa kanya.

"I hate liars. Kapag nalaman kong nagsisinungaling ka, hindi ka talaga makakalabas ng buhay sa bahay ko," bulong na banta nito habang iniikot ang tuwalya sa bewang nito.

Nanlamig si Vivienne. Sa awra kasi nito, halatang hindi ito nagbibiro. At sa dami ng tauhan nito sa bahay, posibleng..... kaya nitong pumatay.

"Matet!" biglang sigaw nito na dumagundong sa buong kwarto.

Ilang segundo lang, nakarinig siya ng nagmamadaling mga yabag.

Agad na lumipad pabukas ang p*nto. Niluwa no'n ang katulong na siya ring tumulong sa kaniya kanina sa kwarto. Mukhang nasa trenta pa lang ang edad nito at wala pang asawa. Maliit ang buhok at balingkinitan ang katawan.

"Boss, b-akit po?" nginig ang boses nito, nakayuko at hindi makaharap kay Rowan.

Madilim ang titig na binigay sa kanya ni Rowan. Kahit nagsasalita ito, ang tingin ay nanatili sa kanya na para bang binabantayan ang kilos niya.

"Tulungan mong magbihis ang Ma'am mo. Ilayo mo sa kwarto ko," malamig na utos nito bago naglakad patungo sa banyo.

Pasimple niyang sinundan ito ng tingin. Marahas na sumara ang banyo at lagaslas agad ng tubig ang narinig niya mula roon.

"Ma'am Vivienne, tutulungan ko po kayong tumayo," alok agad sa kanya ni Matet.

Napabuga na lang siya ng hangin at hinayaan itong tulungan siyang makabangon sa kama. Ramdam na ramdam niya pa ang panlalagkit ng pagkababae niya.

Hawak-hawak siya ni Matet sa braso at ginigiyang maglakad palabas ng kwarto noong marinig nila ang magagaspang na ungol ni Rowan mula sa banyo.

"Ohhh, f*ck!" malakas pang mura nito.

Tumigil ang lagaslas ng tubig ngunit napalitan naman ng tunog malapot na pinaglalaruan. Sunod-sunod pa ang d*ing ni Rowan.

Napaawang ang mga labi niya at namilog ang mga mata.

Walanghiya!

Nagsasarili ba ito sa loob ng banyo?!

"Ma'am, tara na po. Hindi po tayo pwedeng abutan ni Boss dito pagkatapos niya," taranta at takot na bigkas ni Matet at halos kaladkarin na siya palabas ng kwarto.

"Bakit ba takot na takot ka sa Boss mo?" kunot-noong tanong na niya rito.

"Hindi po ba kayo takot sa asawa ninyo?" takang tanong nito.

Lalo lang kumunot ang noo niya habang nakatitig sa kawalan.

"H-indi niyo po kilala si Boss Rowan?" gulat na muling tanong nito matapos mapagtantong hindi niya kilala si Rowan.

Pumikit siya tapos ay nagmulat din ng mga mata. Diniretso niya ang titig kay Matet na namilog ang mga mata at napatakip sa bibig.

"Bukod sa bilyonaryo siya at babaero, ano pa ba ang hindi ko alam?" walang ngiting tanong niya rito.

Nanginig ito at naituro siya, "N-akikita niyo po ako?"

Tumaas ang kilay niya. Tumayo at agad na lumapit sa wardrobe para kumuha ng damit.

Binigyan niya ng sulyap si Matet na natitigalgal.

"Nakikita ba kita? Hindi. Hindi ang isasagot mo dahil kapag oo, dalawa tayong mamatay sa kamay ni Rowan," pagbabanta niya na kina-estatwa nito.

Kailangan niya ng kakampi—mali, kasabwat ang kailangan niya. Kung gusto niyang makakilos nang maayos sa mansyon na hindi mabubunyag ang sekreto niya, kailangan niya ng taong magtatago ng sikreto niya.

Namutla na lang si Matet at hindi makapagsalita. Alam niyang hindi palalagpasin ni Boss Rowan ang ganitong kasinungalingan.

Nakangising nagbihis ng simpleng white dress si Vivienne at naglahad ng kamay kay Matet.

"May cellphone ka, Matet? Pahiram ako," nakangiting bigkas na niya.

Kailangan niyang tawagan si Manang Hilda at kumustahin ang kapatid niya. Sigurado siyang nag-aalala rin ang mayordoma sa kanya.

"P-ero, Ma'am—"

"Pahiram. Five minutes. Promise, ibabalik ko rin sa'yo at hindi malalaman ng Boss mo. Trust me," udyok niya rito.

Halatang labag sa loob nito ang pagkuha ng cellphone mula sa bulsa ng uniporme nito. Halos hindi pa iyon maibaba sa palad niya kaya inagaw na niya.

Agad niyang tinipa ang numero ni Manang Hilda at tinawagan. Siya man ay kinakabahan. Sana ay sumagot ito sa tawag niya kahit hindi kilala ang numero!

Kagat niya ang kuko ng hinlalaking daliri habang naghihintay. At noong mag-connect ang tawag, gusto niyang maiyak.

"Nay!" Mangiyak-ngiyak niyang bigkas.

"Vivienne? Diyos ko! Buhay ka, Anak!" nginig ang boses din ni Manang Hilda sa kabilang linya.

"Nay, si Nathaniel. Please, huwag niyo pong pababayaan ang kapatid ko—"

Natigilan siya noong bumukas ang p*nto ng guestroom.

Sabay pa sila ni Matet na nanlaki ang mga mata noong makita si Rowan na pumasok sa kwarto.

Tapos na itong magsarili?

Fresh at mukhang bagong ligo ito muli. Suot lang ay itim na sweatpants at nakabandera ang tigasin nitong abs. Mukha itong yummy pero ang lukot na mukha ang hindi nakaka-yummy.

"Sinong kausap mo?" malamig na tanong nito.

Ang matalim nitong titig ay dumiretso sa cellphone na hawak niya.

Mabilis pa sa alas kwatro na binagsak niya iyon sa sahig at umaasang masira na pero buhay pa rin iyon at nasa linya pa rin si Manang Hilda.

Bumagsak din ang tingin ni Rowan sa cellphone sa sahig tapos ay pinulot ang cellphone.

Literal na tinakasan ng dugo si Vivienne at ang puso ay sasabog na sa sobrang kaba noong idikit nito sa sariling tenga ang cellphone.

"Sino 'to? Why are you talking... to my wife?" walang kasing lamig na tanong nito.