kabanata 1

Naramdaman ni Stella ang hapdi ng kanyang pulso dahil sa sobrang higpit ng pagkakahawak ni Ayres.

BRAK!

Malakas na isinara ni Ayres ang pinto ng kotse matapos itulak papasok si Stella. Pumasok din siya at umupo sa tabi ni Stella na nakangiwi pa rin at hawak-hawak ang masakit na kamay.

Hindi maintindihan ni Stella kung bakit bigla na lang naging bastos si Ayres. Natatakot siya sa malamig at matigas na ekspresyon ng mukha ni Ayres habang pinapaandar ang makina ng sasakyan.

“Simula ngayon, ayaw ko nang may tumanggi sa akin. Bilang asawa mo, responsibilidad ko ang kaligtasan mo. Gabi na, at hindi maganda para sa isang babaeng katulad mo ang umuwi ng ganitong ka-gabi.”

Sa likod ng kanyang palaging malamig at nakakainis na ugali, mayroong pala siyang pagiging mapag-ingat na hindi niya pa naipakikita kay Stella.

Ngunit imbes na maantig, naguluhan si Stella. Kumunot ang noo niya at nagsalita ng seryoso:

“Kung nag-aalala po kayo sa kaligtasan ko, bakit po lagi ninyo akong pinapa-overtime hanggang hatinggabi? Ano po ba talaga ang gusto ninyo?”

Tumahimik si Ayres. Tumama sa kanyang isipan ang tanong. Ano nga ba ang gusto niya? Hindi niya alam. Ang alam niya lang ay laging nakakaramdam siya ng kasiyahan sa tuwing naiinis niya si Stella. Pero normal ba iyon?

“Simula ngayon, hindi ka na mag-o-overtime. Sabay tayong uuwi araw-araw,” sabi ni Ayres sa wakas, sinusubukang bumawi sa kanyang kabastusan sa alok na sa tingin niya ay nararapat kay Stella.

Ngunit imbes na matuwa, nagalit si Stella.

“Hindi na kailangan. Sasakay na lang po ako ng taxi,” matigas na sabi ni Stella.

Matalim na tumingin si Ayres na puno ng diin.

“Dalawa lang ang pagpipilian: sasama ka sa akin pauwi o mag-o-overtime ka araw-araw.”

Walang magandang pagpipilian si Stella. Napabuntong-hininga siya sa inis.

“Baliw…” bulong ni Stella. Ngunit narinig pala ito ni Ayres.

“Ano ang sinabi mo?” Biglaang nagpreno si Ayres.

Napaharap si Stella at nagulat.

Matalim na tinitigan ni Ayres si Stella. Dahan-dahan siyang lumingon kay Ayres, at unti-unting nanakawan ng takot.

“A… ano po?” nauutal na tanong ni Stella.

“Sabi mong baliw ako?” giit ni Ayres, mahigpit na nakakagat sa kanyang panga.

“Hi… hindi po. Sino po ang nagsabi niyan?” nauutal na sagot ni Stella, iniwas ang tingin.

Si Ayres na nag-aalab na sa galit, hinawakan ang panga ni Stella at mahigpit na kinuyom.

“Wag kang gaganyan dahil mag-asawa na tayo, at huwag kang mag-aakala na malaya kang magsalita sa akin.”

Napakatalim at nakakatakot ang titig ni Ayres.

Ito ang matagal nang kinatatakutan ni Stella. Madaling magalit si Ayres ng walang malinaw na dahilan.

Namutla si Stella. Mahigpit niyang kinuyom ang kanyang mga kamay dahil sa takot.

Nakita ni Ayres ang takot sa mukha ni Stella. May maliit na pawis sa noo ng babae. Bigla siyang nakaramdam ng awa.

Dahan-dahang nanginginig ang labi ni Stella.

“Pasensya na po, Sir…”

Tinaasan siya ni Ayres ng kilay. Unti-unti niyang binabawasan ang kanyang galit. Biglang lumambot ang kanyang puso nang makita niya ang takot ni Stella.

Dahan-dahan, binitawan ni Ayres ang pagkakahawak sa mukha ni Stella.

“Huwag mo nang uulitin kung ayaw mong makita ang mas malaking galit ko,” matigas niyang sabi.

Mahigpit na ikinuyom ni Stella ang kanyang mga labi. Halata pa rin ang kanyang pagkatense. Sa kanyang puso, nagsimula na niyang pag-isipan ang kanyang desisyon: kaya niya bang makasama ang isang taong mainitin ang ulo gaya ni Ayres sa loob ng isang taon?

Nagpatuloy ang pagmamaneho pauwi. Pagdating sa bahay, agad na pumasok si Stella sa kanyang kwarto ng walang masyadong salita.

Pinanood lang ni Ayres ang pagmamadali nitong umakyat sa hagdan papunta sa ikalawang palapag, saka siya pumunta sa kusina para uminom ng tubig.

“Hay naku. Siya pa ang galit, eh siya naman ang may kasalanan,” inis na bulong ni Ayres.

Samantala, sa loob ng kwarto, nahiga si Stella sa kama. Ito ang unang pagkakataon na nakaramdam siya ng matinding pagkadismaya sa kanyang bagong katayuan bilang asawa ni Ayres.

Hindi pala masaya ang maging asawa ni Ayres. Sungit, nakakainis, at mahirap hulaan.

Tumulo ang mga luha ni Stella. Sa kanyang puso, nagsimula na siyang magduda kung kaya pa niyang mabuhay kasama si Ayres sa loob ng isang taon.

Tok… tok… tok…

Napatalon si Stella nang marinig ang katok sa pinto.

“Stella, buksan mo ang pinto!” narinig niyang sigaw ni Ayres sa labas.

Kinuyom ni Stella ang kanyang labi, pinipigilan ang inis.

“Para saan pa kaya ang pagbalik ng lalaking ‘yon?” bulong niya, ayaw bumangon sa kama para buksan ang pinto.

“Stella, buksan mo ang pinto,” muli niyang narinig ang boses ni Ayres, mas malumanay na ang katok.

“Matutulog na ako. Kaya huwag mo na akong istorbohin,” inis na sagot ni Stella.

“Buksan mo muna. Gusto kong makausap ka.”

Tumahimik si Stella, kumunot ang noo. Dahil sa pag-aalangan, tumayo rin siya at naglakad papunta sa pinto.

Nakatayo si Ayres sa pintuan, may dalang isang plato ng sinangag.

“Kumain ka muna bago matulog,” sabi ni Ayres sabay pasok sa loob ng kwarto nang hindi naghintay ng permiso.

Inilapag niya ang plato sa side table sa tabi ng kama ni Stella.

“Kumain ka habang mainit pa.” Sinulyapan ni Ayres si Stella, saka tumalikod para umalis.

Nakasimangot pa rin si Stella. Hindi niya agad sinagot ang sinabi ni Ayres.

Ngunit huminto si Ayres sa paglalakad. Lumingon siya kay Stella.

“Ah oo, isa pa pala. Humihingi ako ng tawad sa pagiging bastos ko kanina.”

Napatingala si Stella. Hindi ba siya nagkakamali ng dinig? Si Ayres… humihingi ng tawad?

Sa lahat ng panahon, hindi pa siya humihingi ng tawad si Ayres sa kanyang mga masasamang ginawa. Pero ngayong gabi, kusang lumabas iyon sa bibig niya. Lubos ang pagkagulat ni Stella.

“Huwag kang magkakamali. Humihingi ako ng tawad hindi dahil sa personal na dahilan, kundi dahil ayaw kong palagi tayong nag-aaway. Marami pa tayong haharapin sa hinaharap,” sabi ni Ayres, muling nagpakita ng malamig na mukha, saka umalis ng kwarto.

“Hay… ang weird talaga ng lalaking ‘to,” bulong ni Stella habang pinagmamasdan ang papalayo na likod ni Ayres.

Napunta ang tingin niya sa sinangag na nasa side table.

“Mukhang masarap ah. May talento pala si Ayres sa pagluluto ng sinangag,” sabi niya sabay ngiti, iniimagine si Ayres na nagtutulak ng kariton sa paligid ng complex.

“At… masarap nga.” Sinimulan ni Stella ang pagkain ng sinangag.

 **

Kinabukasan.

Naghahanda na sina Ayres at Stella para pumasok sa opisina.

“Mamaya pag-uwi natin, samahan mo akong dalawin si Lolo. Gusto ka daw niyang makita,” sabi ni Ayres ng hindi lumilingon.

Nagtatakang tinitigan ni Stella si Ayres.

“Gusto akong makita? Para saan?” takang tanong niya.

“Hindi ko rin alam. Tanungin mo na lang siya mamaya,” walang pakialam na sagot ni Ayres.

Hindi na hinintay ni Ayres ang sagot ni Stella, agad niyang pinaandar ang makina ng kotse at nagtungo sa opisina.

Samantala, iniisip pa rin ni Stella ang sinabi ni Ayres. Ano kaya ang kailangan ni Lolo Wijaya? Ano kaya ang gusto nitong sabihin?