kabanata 2

Napako si Stella sa kinatatayuan niya. Tama ba ang narinig niya? Nais siyang pakasalan ni Ginoong Ayres? Paano naman si Binibining Jessica? Hindi ba’t sila ay may relasyon?

"Magkano ang gusto mo?" tanong ni Ayres habang inilalabas ang isang tseke mula sa drawer ng kanyang mesa.

Napalunok si Stella. Kita sa mukha niya ang pagkalito.

"Pasensya na po, ano pong ibig ninyong sabihin? Hindi ko po maintindihan," sagot niya nang pautal.

"Sa loob ng isang linggo, pakakasalan kita," sabi ni Ayres sa malamig na tinig.

Nanlaki ang mga mata ni Stella. Gulat na gulat siya sa biglaang pahayag ng kanyang boss.

"Magpakasal?" halos hindi niya namutawi ang salita. Hindi pa rin siya makapaniwala sa narinig.

"Oo. Pumapayag ka bang pakasalan ako?" Tanaw sa mukha ni Ayres ang kawalan ng emosyon—tila isang negosyanteng walang pakialam sa damdamin.

"Pero, Ginoo… paano po tayong biglang magpapakasal? May kasintahan na po kayo. Paano kung malaman ito ni Binibining Jessica?" pilit ni Stella na kalmahin ang pusong kumakabog sa kaba.

"Hindi dapat malaman ni Jessica ang kasalang ito. Isa lang itong pormalidad. Kailangan ko lang ng status na may-asawa. Walang pagmamahalan sa kasal natin," paliwanag ni Ayres, diretso at matigas.

Huminga nang malalim si Stella. Unti-unti niyang nauunawaan—gagamitin lang siya ni Ayres. Ang malamig at may kalkuladong tingin nito ay nagpapatunay sa intensyon niya.

"Pero… bakit ako?" tanong niya, halos nanginginig ang boses. Namumutla ang kanyang mukha.

"Dahil alam kong hindi ka madaling ma-in love. Kung ikaw ang mapangasawa ko, hindi ko kailangang mag-alala sa damdamin. Mananatiling propesyonal ang relasyon natin—ikaw bilang sekretarya, at ako bilang boss mo," sagot ni Ayres, walang alinlangan.

Muling napalunok si Stella. Pakiramdam niya'y wala siyang kawala, pero pilit niyang inuunawa ang lohika sa likod ng alok.

"Gaano katagal po natin kailangang ituloy ang kasalang ito?" tanong niya nang mahinahon.

"Pinakamatagal ay isang taon," sagot ni Ayres na puno ng kumpiyansa. Napagplanuhan na niya ang lahat.

Mananatili si Jessica sa Singapore ng anim na buwan. Sa natitirang anim na buwan, plano niyang kumbinsihin ito na pakasalan siya. Para kay Ayres, sapat ang isang taon para maisakatuparan ang plano.

"Ano, Stella? Tatanggapin mo ba ang alok ko?" tanong ni Ayres habang nakatingin sa kanya na parang may hinihintay na desisyon.

Nanatiling tahimik si Stella, litong-lito. Nang makita ito ni Ayres, agad niyang isinulat sa tseke ang halagang ₱500,000,000 at inilapag sa mesa.

"Sapat ba ito para sa'yo?"

Napatingin si Stella sa tseke nang may pagkagulat. Napakalaki ng halaga—higit pa sa sapat para tustusan ang pang-araw-araw nilang buhay at gastusin sa ospital ng kanyang inang kasalukuyang coma.

Ngunit alam din niyang hindi basta-basta ang kapalit nito. Ang desisyong ito ay magbabago ng buong takbo ng kanyang buhay, at hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa hinaharap.

"Sa tingin ko, sulit ang halaga. Isang taon lang naman 'yan," dagdag ni Ayres, sinusubukang kumbinsihin siya.

Tahimik pa rin si Stella. Malalim ang iniisip. Kung isang taon lang, at walang damdaming sangkot… baka kaya naman. Kailangan lang niyang gampanan ang papel bilang asawa, habang nagpapatuloy bilang sekretarya sa opisina.

"Sige po. Pumapayag ako," sa wakas ay tango ni Stella.

Ngumiti si Ayres, halatang kontento. Sa wakas, maaari na niyang harapin ang kanyang lolo at ipakilala si Stella bilang kanyang asawa. Sa ganitong paraan, mananatili sa kanya ang mana at posisyon.

"Pirmahan mo ang kontratang ito," sabi ni Ayres habang inaabot ang isang dokumento kay Stella.

Nakasaad doon ang mga kondisyon, kabilang na ang hindi dapat malaman ng publiko ang kanilang kasal, at ang sinumang lumabag ay may kakambal na pananagutang legal.

"Isang bagay na kailangan mong tandaan, ayokong kita ay saling mencampuri sa mga personal na buhay natin. Mananatili kang sekretarya ko sa opisina, at magiging asawa ko sa bahay. Walang lugar para sa damdamin, kahit pa legal tayong mag-asawa," mariing wika ni Ayres habang nakatitig ng matalim.

Tumango si Stella ng marahan. Binasa niya ang kontrata nang mabuti, saka pinirmahan ito nang walang dagdag na tanong.

"Ito. Pwede mong i-encash ang tseke na ito pagkatapos ng opisyal nating kasal," sabi ni Ayres habang inaabot ang tseke.

"Salamat po," mahinang tugon ni Stella. May alinlangan man, tinanggap niya ang tseke at itinago itong mabuti.

Alam niyang magagamit niya ito balang araw—para sa ospital ng kanyang ina, o kung sakaling dumating ang panahong kailangan niya talaga ito.

__

Isang linggo ang lumipas

"Lolo, siya ang asawa ko."

Lumapit si Ayres sa gilid ng kama kung saan nakahiga ang kanyang lolo na may karamdaman.

Kagagaling lamang nila mula sa civil registrar matapos opisyal na iparehistro ang kanilang kasal. Ngayon, tinutupad ni Ayres ang kanyang pangako—ipinakikilala si Stella sa kanyang lolo.

Ngumiti nang masaya si Lolong Wijaya nang makita si Stella, na nakaayos nang elegante sa isang modernong puting kasuotang pangkasal na simple ngunit may dignidad.

"Salamat at nakapag-asawa ka na rin, Ayres. Sa ganito... makakaalis na si Lolo nang payapa," mahina niyang sambit habang unti-unting ipinikit ang mga mata.

"Lolo, huwag! Gising po kayo... Huwag n’yo po akong takutin!"

Nataranta si Ayres at agad na niyugyog ang katawan ng kanyang lolo na biglang nawalan ng malay.

Dahil sanay si Stella sa mga ganitong sitwasyon, agad siyang kumilos at tinawag ang doktor upang suriin si Lolong Wijaya.

Maya-maya, lumabas ang doktor mula sa silid.

"Huwag kayong mag-alala. Pagod lang si Lolo Wijaya. Kailangan lang niya ng sapat na pahinga," paliwanag ng doktor matapos ang pagsusuri.

"Salamat," mahina ang tinig ni Ayres habang magkatabi silang naka-upo ni Stella sa waiting area.

"Ano po ba talaga ang sakit ng Lolo n’yo?" tanong ni Stella nang marahan, habang nakaupo sa tabi niya.

"Puso. Sabi ng doktor, hindi na raw siya magtatagal. Kaya minamadali niya akong magpakasal at akuin ang responsibilidad sa pamilya. Si Jessica ay nasa ibang bansa pa at hindi puwedeng makasal sa lalong madaling panahon. Kaya humiling ako sa iyo... na pansamantalang palitan siya."

Dug.

Parang humigpit ang pintig ng puso ni Stella. Kaya pala siya ang pinili ni Ayres ay dahil sa kagipitan.

"Ngayon... ano na po ang dapat nating gawin? Puwede na po ba akong umuwi?"

Tanong niya nang may pag-iingat.

Kumunot ang noo ni Ayres.

"Umuwi? Stella, mag-asawa na tayo. Kailangan nating tumira sa iisang bahay."

"Pero... di ba pormalidad lang ang kasal na ito? Bakit kailangan pa nating magsama?"

May kaba sa boses ni Stella. Halatang hindi siya komportable.

"Hindi alam ng pamilya ko na isa lang itong kasunduang kasal. Magkakagulo kapag nalaman nilang hiwalay tayo ng tirahan," sagot ni Ayres na malamig pa rin ang tono.

Muling napalunok si Stella. Ni sa panaginip ay hindi niya naisip na titira siya sa iisang bubong kasama ang isang lalaking malamig at nakakapagod pakisamahan.

"Pero... h-hindi n’yo naman po ako gagalawin, ‘di ba?"

Tanong niya na may halong pag-aalala.

Napangiti si Ayres ng bahagya, at lumapit ng kaunti sa kanya.

"Huwag kang mag-alala. Hindi ako kailanman magkakainteres sa babaeng katulad mo. Alam mo naman kung anong tipo ng babae ang gusto ko."

Parang tinusok ang puso ni Stella sa matalim na pananalitang iyon. Napatahimik siya. Saglit na sumagi sa isip niya ang imahe ni Jessica—isang kilalang modelo na ubod ng ganda. Samantalang siya, isang karaniwang babae lang. Alam niya sa sarili niya na wala siyang laban. Wala siyang karapatang umasa.

Nagtagpo ang kanilang mga mata. Napakalapit ng mukha ni Ayres, at muling bumilis ang tibok ng puso ni Stella. Namula ang kanyang pisngi.

"Regalo ng mga magulang ko ang isang bahay para sa kasal natin. Doon tayo titira habang tumatagal ang kontrata ng kasal," dagdag pa ni Ayres, malamig pa rin ang tinig.

Huminga nang malalim si Stella. Mahirap talagang tanggihan ang karisma ni Ayres. Pero sa loob ng isang taon, kailangan niyang disiplinahin ang sarili. Hindi siya dapat mahulog sa isang lalaking malamig, arogante, pero nakakabighani.

"Sige na nga... titira ako sa bahay kasama kayo," sagot ni Stella sa wakas, sabay tulak ng marahan sa dibdib ni Ayres gamit ang hintuturo.

Muling ngumiti si Ayres—maliit, pero halatang kuntento.

Tap. Tap. Tap.

Umalingawngaw ang mga yabag ng sapatos sa pasilyo ng ospital, papalapit sa kanila. Sabay silang napalingon ni Stella sa pinagmumulan ng tunog.