Masuk“อื้ม” แล้วมันจะต่างอะไรในเมื่อเขาปิดบังทุกอย่างอย่างแนบเนียนทำเหมือนฉันเป็นคนโง่ ถ้าบริสุทธิ์ใจต้องพูดสิ ไม่ใช่ให้ฉันจับได้แล้วค่อยสารภาพ “จะทำตามที่เคยพูดไว้ใช่ไหม”“…หมายถึงอะไร”“เลิกกันเมื่อไหร่จะไม่ทำเหมือนเมื่อก่อน จะทำตามที่ซนขอ”“เรารักกันนะซน ถึงจะเลยวันงานมาแล้ว แต่งานแต่งของเราแค่ถูกเลื่อนออกไปเท่านั้นเอง” อาซานก้มหน้าพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ“ยกเลิกไปซะ ซนแต่งกับคนอย่างซานไม่ได้จริง ๆ ที่ผ่านมาซานโกหกซน โกหกทุกอย่าง มันไม่เคยมีอะไรจริงเลย คำว่ารักก็ไม่จริง ซนเกลียดตัวเองที่วันนั้นยอมให้โอกาสซาน การใจอ่อนให้ซานครั้งนั้นคือเรื่องที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของซน ซนไม่น่าให้โอกาสซานเลย ไม่น่าปล่อยให้ซานเข้ามาทำลายชีวิตของซน”“ที่รักเกลียดเค้าขนาดนั้นเลยเหรอ ซานขอโทษ ซานรู้ว่าซานผิด แต่ซานรักซนนะ” อาซานขยับมาสวมกอดฉันจากทางด้านหลัง อยากจะไล่เขาออกห่าง แต่ถ้านี่คือกอดสุดท้ายก็ปล่อยไปเถอะเพราะมันคือครั้งสุดท้ายแล้วจริง ๆ“เพราะซนรักซาน เพราะซนรักซานพายัพถึงต้องตาย เพราะซนรักซานเพื่อนอีกคนของซนถึงเสียใจ เราเลิกกันมันดีแล้วซาน ซนไม่อยากเห็นหน้าซาน ซนไม่อยากเกลียดซานมากไปกว่านี้”ฉันพู
“เขาไม่ได้สนิทกับพายัพ เขาไม่มีวันเข้าใจว่าซนเสียแค่ไหน คนแบบเขาเคยรู้สึกเสียใจกับความเจ็บปวดของคนอื่นด้วยเหรอคะ ซนว่าไม่นะ”“ที่ซนพูดมาก็ไม่ผิดเพราะไม่ผิดที่ซนจะคิดแบบนี้ แต่ว่าพอไปถึงซนพูดกับเขาดี ๆ นะ อารมณ์เขาน่าจะไม่คงที่ อย่าใช้อารมณ์ใส่กันเดี๋ยวจะเละเทะ”“ซนพูดเรื่องที่ควรพูดเท่านั้นค่ะ พูดจบก็จะกลับเลย ยังมีอีกหลายอย่างต้องจัดการ มาพูดให้จบกัน ไม่ได้มาให้โอกาสเขา”“อืม เฮียเข้าใจ” เฮียวาพูดเพียงแค่นั้น จากนั้นเราสองคนก็ต่างเงียบ ในตอนนี้ต่อให้กลุ่มต้าวจิ๋วทุกคนช่วยพูดแทนเขาก็ไม่มีประโยชน์อะไร“คุณชายน้อยอยู่บนห้องนอนครับ” มิกซ์เอ่ยเมื่อเห็นฉันเดินเข้ามาในบ้าน ดูท่าบอดี้การ์ดที่บ้านใหญ่คงจะส่งข่าวมาให้ทางนี้รับรู้การมาของฉัน“เฮียรออยู่ข้างล่างนะ”“ค่ะ” ถึงจะเข้าไปด้วยกันแต่สุดท้ายเฮียวาก็ต้องหาวิธีออกมาอยู่ดี พวกเขาต่างอยากให้ฉันคืนดีกับอาซาน อยากให้ฉันกับอาซานรักกันเหมือนเมื่อก่อน ทุกฝ่ายจะได้ไม่อึดอัด แต่มันเป็นไปไม่ได้ การสูญเสียครั้งนี้มันใหญ่เกินจะมองข้ามได้ฉันเดินมายังห้องนอนที่เคยมานอนสามสี่ครั้ง มาที่นี่น้อยครั้งเพราะหนึ่งปีที่ผ่านมาชีวิตฉันวุ่นวายอยู่ที่โรงพยาบาลและก
เป็นเวลาสองเดือนที่ฉันรักษาตัวอยู่ที่บ้าน ถ้าจะนอนต้องใช้ยานอนหลับเพราะฉันนอนไม่หลับ วันกำหนดงานแต่งของฉันกับอาซานผ่านพ้นไปโดยที่ไม่มีใครกล้าพูดถึงเรื่องนี้ สำหรับฉันกับอาซานทุกอย่างมันจบแล้ว เหลือแค่เรายังไม่ได้เคลียร์กันก็เท่านั้นสุดท้ายฉันตัดสินใจเดินทางไปเรียนต่อต่างประเทศเพื่อหลีกเลี่ยงภาพจำต่าง ๆ ที่ชอบผุดขึ้นมาในหัว สถานที่ที่ฉันอยู่มีแต่ความทรงจำที่มีกับพายัพ สถานที่พวกนี้ทำให้ฉันคิดถึงแต่พายัพ ไป่หลินก็โกรธฉันมาก จบงานศพของพายัพเขาก็หายไปเลย เขาย้ายออกจากคอนโดที่เราเคยอยู่ด้วยกัน กวางตุ้งบอกกับฉันว่าไป่ไปเป็นหมอที่ต่างจังหวัด หลบเลี่ยงการเจอฉันและหลีกหนีความคิดถึงภาพวันเวลาที่เคยมีร่วมกับพายัพ ฉันเข้าใจความเสียใจของเพื่อนที่สุด มันเป็นความเสียใจที่ฉันไม่สามารถช่วยให้เพื่อนดีขึ้นได้เลย“น้องซนตัดสินใจดีแล้วเหรอลูก” ยายจิวถามด้วยน้ำเสียงหม่นหมองเพราะว่าฉันบอกความต้องการของตัวเองหลังจากที่คิดทบทวนมาอย่างดี“ค่ะ และซนคิดว่าเรื่องของซนกับอาซานก็ต้องพอเหมือนกัน เราสองคนไปต่อไม่ได้แล้วค่ะ” เราสองคนไม่เหมาะสมกัน เขาไม่ได้รักฉันอย่างที่ฉันรักเขา ตอนนี้ก็ฝืนต่อไม่ได้แล้ว เขาเป็นคนผิดส
วัดแห่งหนึ่งที่ชลบุรีสองชั่วโมงต่อมาจารวีเดินทางมาถึงสถานที่จัดงานศพ อีกสามชั่วโมงจะเริ่มพิธีฌาปนกิจ จารวีนั่งอยู่หน้าโลงศพเพื่อนสนิทนั่งร้องไห้จนตัวโยน นึกถึงเมื่อก่อนตอนที่เพื่อนยังมีชีวิตเธอและเขาผ่านเรื่องราวหลายอย่างมาด้วยกัน ไม่ว่าเธอจะทำอะไรเขาคือคนที่ตามใจเธอเสมอครึ่งชั่วโมงต่อมาไป่หลินเดินมานั่งข้าง ๆ แล้วเช็ดน้ำตาให้จารวี จารวีหันมองไป่หลินด้วยสายตารู้สึกผิดเต็มหัวใจ เธอผิด ผิดมาก ๆ เธอทำให้เพื่อนคนหนึ่งตาย ทำให้เพื่อนอีกคนเสียใจ ทั้งที่มันควรจะเป็นวันที่เพื่อนทั้งสองของเธอมีความสุขแต่ว่าเธอเป็นคนทำความสุขของเพื่อนพัง “ขอโทษ ขอโทษนะไป่”“ยัพมันไม่อยากเห็นมึงเสียใจ เลิกร้องไห้” ไป่หลินพูดเสียงราบเรียบพลางมองที่รูปตั้งหน้าโลงศพของพายัพ“ฮือ...ซนขอโทษขอโทษจริง ๆ ซนไม่ได้อยากให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้” จารวีก้มหน้าร้องไห้ เธอรู้ว่าไป่หลินเสียใจมากและเข้าใจดีถ้าเขาจะโกรธเธอทั้งสองนั่งเงียบ ๆ อยู่อย่างนั้นจนพิธีการเริ่ม กวางตุ้งทำเพียงลูบหลังปลอบใจจารวี เรื่องที่เกิดขึ้นกวางตุ้งไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงให้มิตรภาพกลับมาเหมือนเดิม หลังจากจบงานศพของพายัพกลุ่มเธอคงรวมตัวกันไม่ได้อีกแล้วเม
เกือบหนึ่งอาทิตย์ที่จารวีหลับอยู่บนเตียงผู้ป่วย ศรัณย์อยู่เฝ้าไม่ห่างไปไหน เรื่องราวที่เกิดขึ้นเขาโทษว่าเป็นความผิดของเขาเพราะหลักฐานจากกล้องหน้ารถที่ยังใช้งานได้บันทึกเหตุการณ์ทุกอย่าง คชาและไข่มุกถูกตามจับ คชาที่รู้สึกกลัวและรู้สึกผิดจึงตัดสินใจยิงตัวตายระหว่างการจับกุม เพราะเขารู้ดีว่าต่อให้เป็นคุกก็ช่วยชีวิตเขาไม่ได้ เขาไม่อยากโดนทรมานขอตายด้วยมือตัวเองดีกว่า ส่วนไข่มุกเธอมั่นใจว่ายังไงติดคุกก็ดีกว่าถูกจับไปทรมานเธอรับสารภาพแล้วแกล้งบ้า ทว่าสิ่งที่เธอคิดมันผิด เส้นสายของศรัณย์ที่อยู่ข้างในจะทำให้ไข่มุกทรมานเหมือนตายทั้งเป็น เมื่อเขาทรมานเธอจนพอใจเธอก็จะไม่มีลมหายใจ“บี๋ตื่นแล้ว เป็นยังไงบ้าง เค้าเป็นห่วงบี๋มากเลยนะ” เมื่อเห็นว่าคนรักรู้สึกตัวศรัณย์รีบถามด้วยความเป็นห่วง พ่อเขาบอกว่าวันนี้เธอจะฟื้นแล้วเธอก็ฟื้นจริง ๆ“…” ทว่าคนเจ็บลืมตาขึ้น เห็นหน้าเขาแล้วเธอก็เงียบ ในหัวของเธอกำลังเรียบเรียงเหตุการณ์ทุกอย่าง“บี๋ บี๋พูดกับเค้าหน่อย” เขาหยิบแก้วน้ำมาให้เธอดู เธอดูดน้ำจากหลอดแล้วจึงเอ่ยถาม“พายัพล่ะ” คือสิ่งแรกที่เธอถามถึง“...” ศรัณย์เงียบ เขารู้ว่าถ้าพูดออกมาจารวีต้องเสียใจมาก ๆ“
สิบนาทีต่อมารถกู้ภัย รถตำรวจ รถพยาบาลเต็มท้องถนน ร่างไร้ลมหายใจของพายัพถูกนำออกจากรถ กู้ภัยปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้จารวีที่หมดสติเพราะเสียเลือดมากขณะที่อีกหลายฝ่ายให้ความช่วยเหลือเพื่อนำเธอออกจากซากรถ“ถึงที่เกิดเหตุแล้วครับคุณชายน้อย” ชินรายงานก่อนจะเปิดไฟเลี้ยวเทียบจอดข้างทาง ศรัณย์เงยหน้าจากโทรศัพท์มือถือมองภาพอุบัติเหตุด้านหน้า ก่อนหน้านี้เขารับสายจากเจ้าหน้าที่กู้ภัยบอกว่าเจ้าของเบอร์นี้ประสบอุบัติเหตุ ซึ่งเบอร์ที่ใช้โทรเข้ามาคือเบอร์ของคู่หมั้นเขาศรัณย์ลงจากรถด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม สองมือของเขาสั่นไหวเมื่อเห็นร่างที่ถูกห่อด้วยผ้าสีขาว เท่าที่จำได้นี่คือครั้งแรกที่เขารู้สึกเสียใจที่สุด เดินไปอีกนิดเขาเห็นร่างแบบบางถูกนำออกจากซากรถเตรียมขึ้นรถฉุกเฉิน ศรัณย์รีบปรี่เข้าไป“ขอโทษนะครับเข้าไม่ได้ครับ” เจ้าหน้าที่เอ่ยพร้อมกับขวางไว้“ผมเป็นคู่หมั้นของเธอ”“คุณศรัณย์ใช่ไหมครับ”“ครับ”“คุณนั่งรถฉุกเฉินไปกับเธอได้เลยครับ”ศรัณย์รีบเดินเข้ามานั่งในรถฉุกเฉิน ภาพที่จารวีหมดสติใส่เครื่องช่วยหายใจ เลือดที่อาบตัวเธอทำเขาหายใจไม่ออก จุกแน่นที่อก ความรู้สึกผิดกุมใจ เขายื่นมือกุมมือเธอไว้ เห็นเธอ







