TanKhun Engineer แพ้ทางเกียร์

ฉันสะดุดล้มตรงลานเกียร์!!

เจ็บหัวเข่าเป็นบ้า!!

ถึงจะไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้เซ่อซ่าถึงขั้นที่จะไปเดินสะดุดขาตัวเองล้มหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่อยู่ห่างไกลจากตึกคณะมนุษยศาสตร์มากโข

แต่เพราะฉันตามยัยโรสเพื่อนรักไปทำธุระที่นั่น

เฮ้อ! แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเซ่อซ่า จะสะดุดล้มได้อย่างไรล่ะ

"แกแกล้งทำเป็นถูกผีผลักก็บอกมาเถอะ"

บัวนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นกระเบื้องเย็นเยียบตรงหน้า ในมือมีทิชชู่เปียกกับพลาสเตอร์ยากำลังจัดการรอยถลอกตรงหัวเข่าข้างขวาให้

"ผีไม่ได้ผลักหรอก แกนั่นแหละวิ่งมาชนฉัน"

"อ้าวเหรอ! โทษที"

ยัยทอมบอมเพื่อนรักทำสีหน้าเหลอหลาก่อนเปลี่ยนเป็นยิ้ม

"ขอโทษด้วย ตอนนั้นฉันหัวร้อนมาก"

โรสหยิบสมุดมาพัดใบหน้าไล่ความร้อนที่ลงจากหัวลามไปทั้งตัว มีเรื่องกับผู้ชายมันไม่สนุกเป็นทุนเดิม ยิ่งเป็นแก๊งวิศวะลูกเทพหนุ่มฮ็อตปรอทแตกด้วยแล้ว.. ตัวกะเปี๊ยกเท่าหมาพันธุ์พุดเดิลจะเอาอะไรไปสู้ได้

"ช่างเถอะ ฉันไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก"

แต่ก็ต้องสะดุ้งโหยงดึงขาขึ้นเล็กน้อยเพราะบัวลงน้ำหนักตอนปิดพลาสเตอร์ เห็นอาการของฉันสวนทางกับคำพูดก็หัวเราะชอบใจใหญ่

"ไม่เจ็บๆ แต่สะดุ้ง"

"เดี๋ยวแกก็ได้สะดุ้งบ้าง"

ถึงฉันจะตัวเล็กปุ๊กปิ๊กหน้ามึนและซึนตามที่เพื่อนชอบยัดเยียดให้เป็น แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่สู้คน

"แกเหอะ สะดุ้งก่อนเลย ลืมเหรอว่าเมื่อกี้ไปสะดุดที่ไหนมา"

บัวกลับขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ด้านข้าง

ฉันเอียงคอครุ่นคิดตามทำตาปริบๆ

"ลานเกียร์วิศวะไง"

"แล้วแกไม่เห็นยัยพวกนั้นที่เดินสวนกันไปมาเหรอ"

ฉันพยักหน้า

"ก็เดินไปเหมือนพวกเราไง แต่ธุระก็อาจจะไม่ใช่เรื่องเดียวกับโรส"

"แน่นอนว่าไม่ใช่ ยัยพวกนั้นหวังไปเดินสะดุดลานเกียร์ เพื่อจะได้มีแฟนเป็นเด็กวิศวะไง ก็เหมือนเรื่องเกียร์ที่แปลว่าหัวใจนั่นแหละ แกไปสะดุดมา.. แกได้เด็กวิศวะเป็นผัวแน่"

"มาสิ ให้มาเลย ฉันก็อยากได้อยู่"

ท้าทายกลับอย่างไม่เกรงกลัวเพราะรู้ดีว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้นด้วยสารร่างที่หาความสวยไม่เจอ แม้กระทั่งไอ้เหาสุนัขบางแก้วที่บ้าน มันยังเลือกปฏิบัติกับฉันเลย

เรียนเสร็จช่วงบ่ายก็แยกย้ายกันกลับ ฉันโดยสารรถแท็กซี่มายังคอนโดมิเนียมที่อาศัยมาร่วมสี่ปี และคาดหวังว่าจะได้อยู่อาศัยไปตลอดจนทำงานหลังเรียนจบ

ฉันเป็นสาวเมืองตรังบ้านมีธุรกิจร้านอาหาร ครอบครัวร่ำรวยมากเลยทีเดียวถึงมีเงินส่งฉันเรียนหนังสือในมหาวิทยาลัยแพงๆ แต่ฉันไม่มีแผนที่จะกลับไปช่วยครอบครัวทำธุรกิจ ที่นั่นมีพ่อแม่ พี่ชายและเมียของเขาก็แน่นเอี๊ยดพื้นที่จนไม่มีที่ว่างให้ฉันไปเบียดเสียด อีกอย่างฉันชอบเมืองหลวงตรงที่มีรถสาธารณะให้ใช้สะดวกสบาย เหตุผลของฉันมีแค่นี้จริงๆ

"คราวหลังอย่าเซ่อซ่า หัวเข่าลายหมด"

นั่งบ่นอยู่ตรงระเบียงห้องไปพร้อมกับการเป่าลมออกจากปากใส่แผลตรงหัวเข่า แม้แต่จะเกาผิวแรงๆ ก็แทบไม่กล้าเพราะกลัวเป็นรอย แต่ดูตอนนี้สิ.. คราวหน้าฉันจะระวังตัวกว่านี้

ครืดๆ นั่งอยู่เพลินๆ มือถือก็ส่งเสียงร้อง มีไม่กี่คนที่จะโทรหาฉันเพราะในชีวิตมีคนเกี่ยวข้องวนเวียนไม่เยอะ

หนึ่งในนั้นคือเทอร์โบ น้องชายวัยสิบสามปีที่กำลังวีดีโอคอลมา

"ว่าไง.." ฉันวางมือถือราบกับพื้นกรอกเสียงเนือยถาม สายตามองจ้องใบหน้าคมแบบฉบับคนใต้ของน้อง

[พี่ทานตะวัน แม่ซื้อไอแพดให้เทอร์ด้วย นี่ๆ เจ๋งไหม"

ไอ้เด็กผิวสีน้ำผึ้งค่อนไปทางเข้มชูไอแพดสีดำรุ่นใหม่ล่าสุดให้ดู

"ทำไมแม่ใจดีนักล่ะ"

[อ้อนเอา]

ฉันหัวเราะ ในอกหนึบๆ ขึ้นมา

"คราวหลังก็อ้อนเอาให้พี่สักเครื่อง ไอโฟนสิบห้างี้"

[แม่บอกว่าพี่ตะวันไม่ต้องใช้หรอก แต่เทอร์ใช้เอาไปเรียน]

"เออๆ อย่าพังตั้งแต่วันแรกแล้วกัน พี่วางนะ จะไปดูหนัง"

เทอร์โบเป็นคนกดวางสายไปเอง หน้าจอดับมืดฉันก็นั่งเท้าคางเหม่อมองดอกไม้ในกระถางตรงหน้า

ก่อนมีเทอร์โบฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นดั่งเจ้าหญิงตัวน้อยๆ ของบ้าน ไม่ต้องร้องขอสิ่งใดเพียงนึกคิดในหัวก็มักจะมาปรากฏตรงหน้าเสมอ แต่พอผลักให้ฉันเป็นลูกคนกลาง..

ลูกคนกลางมักอาภัพที่เคยได้ยินมากลับพบว่ามันคือเรื่องจริง จู่ๆ เวทมนตร์ในการเสกสิ่งของก็หายไป พร้อมๆ กับความสำคัญที่ถูกลดทอน

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ชินแล้วหน่า ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อย

มือถือข้างตัวถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง ฉันกลับเข้ามาในห้องปิดประตูระเบียงล็อกแน่นหนา ปิดไฟให้เหลือเพียงแสงจากโคมไฟแล้วทิ้งตัวลงนอนพิงหัวเตียง ดวงตาจดจ้องมองดูคลิปวีดีโอที่ฉันเสียเงินสมัครสมาชิกสองร้อยเก้าสิบเก้าบาทตลอดชีพ ภาพในวีดีโอเน้นไปด้วยสีเนื้อของผิวเนื้อมนุษย์เคล้าหยาดเหงื่อที่กำลังเสียดสีกันบนเตียงนอน สรีระของฝ่ายชายปลุกเร้าเลือดลมในร่างกายและช่วยให้หลั่งสารบางอย่างออกมาได้ดี ท่วงท่าของพวกเขาทำช่องท้องของฉันวูบโหวง เสียงที่หลุดออกมาจากลำโพงกระตุ้นให้ขนในกายลุกชัน

และเมื่อคลิปวีดีโอจบลง ฉันก็พบว่าความรู้สึกอัดแน่นอยู่ในอกก่อนนี้มลายหายไปแล้ว น่ามหัศจรรย์จริงๆ