Kabanata 2

Marga’s POV

Tahimik ang buong bahay nang biglang tumunog ang cellphone ni Dr. Oliver Mendoza. Nakaupo ako sa sofa sa sala, may hawak na baso ng tubig, at tinitingnan siya habang inaabot ang cellphone sa lamesa. Nakasimangot agad siya nang makita kung sino ang tumatawag.

“Dominic,” mahinang bulong niya bago niya sinagot ang tawag.

Agad kong narinig ang boses ni Dom sa kabilang linya. Malakas, galit, at may halong pangungutya.

“Dad, kailangan ko ng pera,” bulyaw ni Dom. “Ngayon na.”

Umirap si Oliver at tumayo. “Kabibigay ko lang sa’yo last week, Dominic. Saan mo na naman dinala ‘yon?”

“Hindi mo na kailangang alamin!” sigaw ni Dom. “May negosyo akong sinisimulan. Kung gusto mong magbago ako, suportahan mo naman ako kahit minsan.”

“Negosyo? O sugal?” malamig na sagot ni Oliver. “Alam ko ang mga pinaggagagawa mo, Dominic. Baka gusto mong ipaliwanag kung bakit may nagpadala ng bill mula sa casino sa pangalan mo?”

“Kasalanan ko ba kung gusto kong magtagumpay? At least sinusubukan ko!” balik ni Dom. “Samantalang ikaw, ilang taon kang wala! Wala kang silbi noon bilang ama!”

Napahigpit ng hawak ni Oliver sa cellphone niya. “Hindi mo alam ang lahat, Dominic. Ginawa ko lahat para mabuhay kayo ng ina mo noon.”

“Talaga? Eh nasaan ka noong walang makain si Mommy? Nasaan ka noong kailangan namin ng pambayad sa kuryente?” patuloy na paninisi ni Dom. “Ngayon, bigla kang magmamagaling dahil may pera ka na? Kung hindi ka nagbigay ng sustento noon, huwag mong ipamukha sa akin na may utang na loob ako sa’yo.”

Halos marinig ko ang pagbuntong-hininga ni Oliver. Kita ko sa mukha niya ang pinipigilang galit. “Ilang beses ko nang tinangkang ayusin ang relasyon natin, pero ikaw mismo ang umiiwas. Wala na akong magagawa kung gusto mong manatiling ganiyan.”

“Fine!” tugon ni Dom. “Basta ipadala mo pa rin ‘yong pera. Magaling ka naman diyan, ‘di ba? Doctor ka, mayaman ka. Kaya mong gastusin kahit kanino—kahit sa babae mong dinadala riyan sa bahay mo!”

Napahinto ako. Halos malaglag ang baso sa kamay ko.

“Dominic, tama na ‘yan,” mariing sabi ni Oliver. “Huwag mong pakikialam ang buhay ko.”

“Bakit hindi?” sarkastikong tugon ni Dom. “Hindi ko nga alam kung anong ginagawa mo bakit parang ang bilis nauubos ng pera mo!”

Hindi na sumagot si Oliver. Tahimik lang siyang nakatitig sa sahig, nanginginig ang panga sa inis. “Sige,” sa wakas ay sabi niya. “I’ll send the money. Pero ito na ang huli, Dominic. Pagkatapos nito, huwag ka nang tumawag, ayoko na nang manunumbat na parang wala akong naibigay sa inyo. Magtino ka naman kahit minsan.”

“Kung ayaw mong marinig ang sumbat ko, huwag mong ipamukha na ama ka,” sagot ni Dom bago binabaan ng tawag ang ama niya.

Matagal kaming walang imikan ni Oliver pagkatapos noon. Nakatingin lang siya sa kawalan, habang ako naman ay tahimik lang sa gilid, sinusubukang huwag magpakita ng reaksyon. Hindi ko alam kung naaawa ako sa kaniya o mas lalo akong naiinis sa lahat.

“Hindi mo kailangang marinig ‘yon,” sabi ni Oliver, basag ang boses. “Pasensya na kung narinig mo ang gulo naming mag-ama.”

Umiling ako. “Okay lang. Hindi ko naman sinasadya. Pero…” napahinto ako. “Bakit mo pa rin siya binibigyan ng pera kung alam mong ganoon siya?”

“Dahil anak ko siya,” maikling sagot niya. “Kahit ilang beses niya akong saktan, hindi ko kayang hayaan na magutom siya. Siguro kasalanan ko rin kung bakit lumaki siyang ganiyan.”

Hindi ako sumagot. Hindi ko rin alam kung anong sasabihin.

Makalipas ang ilang oras, lumalim na ang gabi. Hindi ako makatulog. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga eksenang nakita ko kina Mama at Dom. Parang binubunot sa dibdib ko ang galit sa tuwing naiisip ko ‘yon.

Madaling araw na nang maisipan kong uminom. Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan sina Carla.

“Carla, nasa bar pa ba kayo?”

“Marga? Oo, nandito pa kami. Halika, marami pang beer,” sagot niya na parang lasing na.

“Okay, pupunta ako.”

Agad akong nagbihis at tahimik na lumabas ng bahay ni Oliver. Ayokong gisingin siya para lang magpaalam. Sigurado akong hindi siya papayag na lumabas ako ng ganoong oras. Pero wala akong pakialam. Gusto kong makalimot kahit sandali.

Pagdating ko sa bar, halos lahat ng katrabaho ko ay lasing na. Ang boss namin, si Chief Ramos, nakasandal sa sofa at humihilik na. Si Carla naman ay kumakanta sa videoke ng malakas.

“Marga!” sigaw ni Carla nang makita ako. “Finally! Akala namin hindi ka na pupunta!”

Umupo ako sa tabi nila. “Wala rin naman akong pasok bukas,” sabi ko habang kinuha ang isang bote ng beer.

“Good! Celebrate tayo! Detective of the Year ka sa tingin ko!” biro ni Luis.

Ngumiti ako nang pilit. “Sana nga.”

“Bakit parang lutang ka?” tanong ni Carla. “May problema ba?”

Umiling ako. “Wala. Pagod lang.”

Hindi ko kayang sabihin sa kanila ang totoo. Wala akong lakas ng loob na ikuwento kung paano ako niloko ng sariling ina at boyfriend ko. Kaya pinili kong manahimik at ibuhos na lang sa alak ang lahat.

Isa, dalawa, tatlong bote—hanggang sa tuluyan nang naging mabigat ang ulo ko.

“Marga, tama na ‘yan,” sabi ni Luis. “Sumosobra ka na.”

“Hindi pa ako lasing,” sabi ko, kahit alam kong nagsisinungaling ako.

Biglang may humawak sa braso ko. Akala ko isa lang sa mga lasing na customer. Pero nang lumingon ako, nakita kong si Oliver pala.

“Dr. Mendoza?” napatawa ako. “Ano ginagawa mo rito? Sinundan mo ba ako?”

“Marga, hindi ito lugar para sa’yo,” seryoso niyang sagot. “Lasing ka na. Umuwi na tayo.”

“Bakit mo ako sinusundan? Wala ka bang ibang trabaho?” sabat ko habang nakangiti nang pilit. “Hindi mo kailangang magpaka-Knight in shining armor.”

Hindi siya sumagot. Hinawakan niya ulit ang braso ko. “Halika na. Delikado rito.”

Pero ako, dahil sa tama ng alak, hinila ko siya palapit. “Anong gagawin mo kung ayaw ko?”

“Marga, huwag kang ganiyan,” mahinang sabi niya. “Lasing ka na.”

Ngumiti ako at tinulak siya sa dingding ng bar, sa may madilim na bahagi. “Bakit? Natatakot ka bang may makakita?”

“Marga…”

Bago pa siya makasagot, hinalikan ko siya. Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko. Gusto ko lang maramdaman na kaya kong kontrolin ang sitwasyon, na kaya kong masaktan si Dom sa pamamagitan ng taong pinakamalapit sa kanya kapag nalamang inaakit ko ang tatay niya.

Pero nang maghiwalay ang mga labi namin, doon ko lang nakita nang malinaw ang mukha ni Oliver. Parang bigla akong nahiya dahil akala ko namamalikmata lang ako.

“Oliver?” mahina kong sabi. “Ikaw pala…”

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin, halatang nagulat pero hindi lumalayo.

“Bakit mo ako sinundan?” tanong ko ulit.

“Dahil ayokong mapahamak ka,” sagot niya. “Ayokong may mangyaring masama sa’yo.”

Hindi ko na alam kung dahil sa alak o sa bigat ng nararamdaman, pero muli ko siyang hinalikan. Ngayon, mas matindi. Halos yakapin ko siya ng mahigpit. Hindi ko alam kung tama, pero hindi na ako nag-isip.

Hinawakan niya ang mukha ko, parang pinipigilan pero hindi rin niya ako tinutulak. Hanggang sa bumigay r in siya.

Narinig ko na lang na sabi niya, “Marga, tama na ‘to. Lasing ka.”

“Hindi ako lasing,” sagot ko, kahit alam kong hindi totoo. “Gusto ko lang makalimot.”

Suminghap siya. “You don’t know what you’re doing.”

“Then stop me, Dr. Mendoza,” hamon ko.

Pero hindi niya ako pinigilan. Sa halip, binuhat niya ako palabas ng bar at dinala sa kotse niya. Hindi na ako nakatutol. Ang huling naaalala ko, ay ang mga labi niyang muli kong hinalikan sa loob ng sasakyan.

Kinabukasan, nagising ako na masakit ang buong katawan. Nasa loob ako ng kotse ni Oliver, at pareho kaming walang saplot. Napasinghap ako at agad siyang tinignan. Tulog pa siya sa kabilang upuan, nakasandal.

Napahawak ako sa ulo ko. “Anong ginawa ko…”

Hindi ko alam kung galit ako, nahihiya, o takot.

Pinagmasdan ko si Oliver na mahimbing pa rin na natutulog sa tabi ko. Napakagat-labi ako dahil sobrang hot niya lalo pa't nakabukas ang polo at kitang-kita ang abs niya!