Kabanata 3

Marga’s POV

Nagkunwaring tulog ako nang mapansin kong gumalaw si Oliver sa tabi ko. Ramdam kong bumigat ang hangin sa loob ng kotse. Tahimik lang ako, pinakikiramdaman ko kung ano’ng gagawin niya. Ilang segundo lang, narinig ko ang mahinang mura mula sa bibig niya.

“Damn it…” bulong niya sa sarili habang napapahawak sa ulo. “What the hell did I just do?”

Dahan-dahan niyang inayos ang suot kong damit. Halatang naguguluhan siya. Para bang hindi siya makapaniwala sa nangyari kagabi. Naramdaman kong nanginginig pa ang mga daliri niya habang isinasara ang butones ng blouse ko.

“Oliver…” mahina kong tawag pero hindi niya narinig. Nagmamadali siyang umupo sa driver’s seat.

“I can’t believe this,” patuloy niyang bulong. “She’s just a kid… she’s Dom’s age.”

Pilit kong pinanatiling nakapikit ang mga mata ko. Gusto kong makita kung hanggang saan siya aabot. Pero sa loob ko, may kakaibang tuwa akong naramdaman. Alam kong mali, pero ito ang simula ng plano ko. Kung kailan siya nagsisisi, doon ako mas nagiging determinado.

Narinig kong binuhay niya ang makina ng kotse. Huminga siya nang malalim bago nagmaneho pabalik sa bahay niya. Palihim akong napangiti. Hindi ko alam kung napansin ba niyang gising ako, pero wala na akong pakialam. Basta alam kong nakuha ko na ang atensyon niya.

Nang huminto ang kotse, dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Nakita kong nasa harap na kami ng bahay niya. Lumabas siya, binuksan ang passenger door, at maingat akong binuhat papunta sa guest room. Tahimik lang siya, pero ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang niya.

Pagkababa ko sa kama, tinitigan niya ako nang matagal bago siya nagsalita.

“I’m sorry,” mahinang sabi niya. “This is wrong. I have a son, and you’re so young. Hindi dapat nangyari ‘to. Pero kung sakaling may mangyari… kung magbunga man ‘to, paninindigan kita.”

Pagkasabi niya no'n, tumalikod siya at lumabas ng kwarto.

Pagkasara ng pinto, dahan-dahan akong dumilat. Napahawak ako sa ulo ko. Ang sakit. Pero mas matindi ang hapdi sa katawan ko. Ramdam ko pa rin ang bakas ng gabi. Hindi ako sigurado kung ano’ng mas masakit—ang panloloko ng ex ko, o ang katotohanang nagamit ko ang ama niya para makaganti.

Umupo ako sa kama, nagbuntong-hininga, at sinabunutan ang sarili ko.

“Wala ka na bang ibang alam gawin kundi gumanti, Marga?” mahina kong sabi sa sarili. Pero sa halip na pagsisihan, mas lalo kong naramdaman ang apoy ng galit.

Hindi ako pwedeng umatras. Hindi pa tapos ‘to.

Pagkalipas ng ilang oras, bumalik si Oliver dala ang tray ng pagkain. Naka-t-shirt lang siya at pajama. Halatang pagod pero pinilit pa ring ngumiti.

“Kumain ka muna. You need strength,” sabi niya habang inilalapag ang tray.

Tumingin ako sa kaniya, pinilit kong magmukhang inosente. “Salamat, Doc,” sabi ko. “Pasensya na kung… kung naging pabigat ako.”

Umiling siya. “Hindi mo kailangang mag-sorry. I should be the one apologizing. I shouldn’t have… done that.”

Natahimik ako. Hinawakan ko ang tinidor at tinusok ang itlog sa plato. “Wala naman akong maalala, Doc. Siguro pareho lang tayong lasing kagabi.”

Biglang napahinto siya. Tumingin sa akin nang matagal. “You don’t remember anything?”

Umiling ako. “Wala. Basta nagising na lang ako rito.”

Huminga siya nang malalim. “Then maybe that’s for the best.”

Tumango ako pero sa loob ko, natawa ako ng mahina. Hindi niya alam, lahat ng sinabi niya kagabi, narinig ko. Alam kong nagsisisi siya. At doon ako mas lalong na-curious sa kaniya. Hindi siya kagaya ni Dom. Hindi siya duwag.

Pagkatapos kong kumain, lumapit siya ulit.

“I’ll call someone to check on you. Baka kailangan mo ng medical evaluation.”

Ngumiti ako. “Ikaw na lang, Doc. Mas kampante ako 'pag ikaw.”

Napakunot ang noo niya. “Hindi na kailangan. I’m not supposed to—”

“Please,” sabat ko. “Isa lang naman ‘to. After that, aalis na ako.”

Sandali siyang natahimik. “Fine,” sabi niya sa huli. “Pero pagkatapos nito, you have to rest.”

Habang tsini-check niya ako, ramdam kong nag-aalangan siya. Pinapanatili niya ang propesyonal na distansya, pero hindi niya maitago ang panaka-nakang tingin niya sa mukha ko. Lalo na nang marinig ko siyang mahina na nagsalita.

“You look… fine,” sabi niya. “But don’t do anything reckless again.”

Napangiti ako. “You sound like you care.”

Umiling siya. “You’re a guest in my house. Of course, I care.”

“Guest lang?” balik kong tanong.

Nag-iba ang ekspresyon niya. “What are you implying?”

“Nothing, Doc,” sagot ko. “Just curious. Hindi naman lahat ng lalaki may konsensiya kagaya mo.”

Napahinga siya nang malalim. “Marga, you should know… I don’t want this to be complicated. Let’s just forget what happened last night, alright?”

“Sure,” sagot ko, sabay ngiti. “Kalimutan natin. Pero minsan kasi, may mga bagay na mahirap kalimutan.”

Umiwas siya ng tingin. “Rest, Marga.”

Paglabas niya ng kwarto, napangisi ako. Hindi ko alam kung tanga siya o talagang mabait. Pero sigurado akong nahuli ko na ang kiliti niya.

***

Habang nag-aalmusal siya sa dining area, lumapit ako dala ang tasa ng kape.

“Morning, Doc,” bati ko.

Nag-angat siya ng tingin. “Good morning. Kumusta pakiramdam mo?”

“Mas maayos na. Thanks to you.” Umupo ako sa harap niya. “Hindi mo ba ako papagalitan sa ginawa ko kagabi?”

Napakunot ang noo niya. “Anong ginawa mo?”

“'Yung pag-inom. 'Yung paghalik.” Tumitig ako sa kaniya.

Bigla siyang nabulunan sa kinakain niya. Nagsalin siya ng tubig at uminom.

Tumikhim siya. “It was a mistake. We were both drunk.”

“Pero you didn’t stop it right away,” sabi ko. “Hindi mo rin ako tinulak, right?”

Nanahimik siya. Tumingin siya sa tasa niya. “You’re right. I didn’t stop. I should have.”

“Pero hindi mo ginawa.”

“Because I’m human,” sagot niya, medyo napataas ang boses. “I made a mistake. But I’m trying to make it right.”

“By avoiding me?” balik ko.

“Marga, stop. Don’t twist this.”

Ngumiti ako. “I’m not twisting anything, Doc. I’m just being honest. Maybe you liked it. Pwede naman natin gawin ulit ang nangyari para —”

“Marga—”

“Come on,” putol ko. “You’re not blind. You know I’m not a kid anymore. May stable job na rin ako.”

Tumayo siya. “Enough. You need to stop whatever you’re trying to do.”

“Hindi mo ako kayang harapin,” sabi ko, sabay tayo rin. “Natatakot ka sa sarili mong nararamdaman, 'no?”

Tinitigan niya ako. Halatang nagpipigil siya. “You don’t know what you’re talking about, hija.”

Gusto kong matawa sa salitang hija. Kagabi lang halos murahin niya ako sa sobrang sarap ng sensasyong pinagsaluhan namin, tapos bigla niya akong tatawaging hija ngayon?

“I do,” sagot ko. “I can see it in your eyes.” Lumapit ako nang kaunti. “You felt something too.”

“Marga, please,” halos pakiusap na ang tono niya. “Don’t make this harder for both of us.”

Ngumiti ako. “Too late, Doc. Kasi ako, hindi ko na kayang kalimutan.”

Ilang segundo kaming parehong tahimik. Hanggang sa siya na ang unang umiwas ng tingin.

“You should go back to your room,” sabi niya. “Before I say something I’ll regret.”

Tumango ako, pero bago ako umalis, nilingon ko siya. “Don’t worry, Doc. Hindi kita pipilitin. Pero tandaan mo ‘to—hindi ako tulad ng inaasahan mo.”

Pagpasok ko sa kwarto, humiga ako sa kama at ngumiti.

Ngayon ko lang naramdaman ang ganitong kapangyarihan. Hindi lang siya basta target ng paghihiganti ko. Gusto ko na ring makita kung hanggang saan niya kayang pigilan ang sarili niya.