Kabanata 6

Marga’s POV

Day off ko ngayon. Sa wakas, isang araw na walang kaso, walang trabaho, at walang stress mula sa presinto. Pero habang nakahiga ako sa kama, napaisip ako kung ano ang gagawin ko buong araw. May message agad sa group chat namin ng mga kaibigan ko.

“G ka ba mamaya, Margz? Gala tayo. Hanap tayo ng foreigner para magkajowa ka na!”

Napailing ako at natawa. Hindi ko feel. “Pass ako,” bulong ko sa sarili.

Hindi ko sinabi sa kanila na mas gusto kong manatili sa bahay ni Oliver. Mas gusto kong gamitin ang araw na ‘to para ipagpatuloy ang plano ko. Kung gusto kong bumagsak siya sa akin, kailangan kong maging matiyaga. Kailangan kong akitin siya hanggang sa siya na mismo ang hindi makapagpigil.

Bumangon ako at naghanap sa closet ng isusuot. Binuksan ko ang paper bags ng mga binili ko kahapon—mga dress na panghakot ng tingin. Kinuha ko ang kulay itim na bodycon dress na eksaktong yumayakap sa kurba ng katawan ko. Fit na fit. Perfect para mapansin ako ni Oliver.

Habang nag-aayos ako sa salamin, tumingin ako sa sarili ko. “Okay, Detective Castro,” sabi ko sa sarili. “Game ka na ba sa mission mo?”

Pagbaba ko sa sala, agad kong nakita si Oliver. Nakaupo siya sa sofa, nakapambahay lang na gray pants at plain white shirt. May hawak siyang libro habang nanunuod ng documentary tungkol sa surgeries sa TV. Ang ayos niya, parang walang pakialam sa paligid. Pero grabe, ang hot pa rin. Hindi ko talaga maintindihan kung saan nagmana si Dom—hindi man lang siya kalahati ng tatay niya sa karisma.

“Oliver,” tawag ko, sabay lakad papunta sa sofa.

Napatingin siya at agad kumunot ang noo. “Marga, ano ‘yan? Bakit ganiyan ang suot mo? Saan ang punta mo?”

Ngumiti ako at umikot nang marahan. “Bagay ba? Wala naman akong pasok, gusto ko lang mag-ayos. Sayang ang day off kung hindi maganda ang pakiramdam ko.”

Umiling siya at tumayo. “Marga, baka mabastos ka niyan. Parang lalabas na ang buong kaluluwa mo.” Napalunok si Oliver. Hindi pa rin inaalis ang paningin niya sa akin.

Natawa ako nang mahina. “Eh nasa loob lang naman tayo ng bahay. Wala namang ibang makakakita. Ikaw lang naman.”

“Precisely,” sabi niya, napapakamot sa batok. “Ako lang, at ayokong ma-misinterpret ko ‘yang ayos mo.”

Lumapit ako sa kaniya, hanggang sa halos magdikit na kami. “Hindi ko naman kayo pinapa-misinterpret,” sabi ko sa mahinang boses. “Gusto ko lang maging komportable.”

Nag-iwas siya ng tingin at lumakad papunta sa kitchen. Binuksan niya ang ref, kumuha ng tubig, at uminom. Napansin kong medyo mabilis ang galaw niya, parang naiilang. Pero kahit malakas ang aircon, halatang pinagpapawisan siya.

Habang nagbubuhos siya ng tubig, bumaba ang tingin ko. Hindi ko mapigilang mapansin ang umbok sa gray pants niya. Napalunok ako, sabay napakagat-labi. Biglang bumalik sa isip ko ang gabing may nangyari sa amin—kung gaano siya kahinahon noong una, tapos kung gaano siya naging mapusok nang tuluyan siyang bumigay. Hindi ko malilimutan ‘yon. Ang sarap niyang kasama. I can't wait to touch him again.

“Uhm, gusto mo bang kumain?” tanong niya, halatang gusto lang putulin ang katahimikan. “Magluluto ako.”

Ngumiti ako at lumapit pa. “Ako na lang magluluto. I insist. You already look tired, Oliver.”

“Marga,” sabi niya, sabay buntong-hininga. “Bakit ba ang hirap mong utusan? Ilang araw ka na rito, pero parang ikaw pa ang may-ari ng bahay.”

“Baka kasi gusto kong maging parte ng bahay,” sagot ko sabay ngiti.

“Don’t,” mabilis niyang sagot. “Huwag mong gawin ‘yan. Hindi mo kailangang pilitin ‘yong sarili mong mapalapit sa akin.”

“Bakit naman?” tanong ko. “Hindi naman masama ‘yon. Hindi ba’t mas maganda kung may nakakausap ka rito? Matagal mo nang sinabing mag-isa ka.”

Tumahimik siya saglit bago nagsalita. “Hindi ko sinabing gusto ko nang may kasama ulit.”

“Hindi mo rin naman sinabing ayaw mo,” sabat ko, medyo nagbibiro pero may halong seryosong tono.

Tumingin siya sa akin. “Marga, you’re young. You shouldn’t waste your time here with an old man like me.”

“Stop calling yourself old,” sagot ko. “You’re still attractive. Alam mo naman ‘yan, ‘di ba?”

Pinilit niyang magpakatatag, pero alam kong tinamaan siya. Kita ko sa paraan ng paghinga niya—mabigat, parang pinipigil ang sarili.

“Marga,” sabi niya ulit, mababa ang tono. “Don’t test me. Ayokong may mangyari ulit.”

“Hindi ko naman sinasabing may mangyayari,” sagot ko, halos pabulong. “Gusto ko lang makita kung hanggang saan mo kayang magpigil.”

“Marga…”

“Oliver,” putol ko sa kaniya, diretsong tingin sa mga mata niya. “Bakit ka ba laging nagpipigil? You want me, I can feel it.”

Tumalikod siya. “Hindi ko gustong pag-usapan ‘yan.”

“Fine,” sabi ko, sabay lingon. “Pero tandaan mo, hindi lahat ng babae sa paligid mo ay kagaya ng ex-wife mo. Baka ako ‘yong kaya mong pagkatiwalaan.”

Hindi siya sumagot. Dumiretso siya sa sala at muling umupo. Binuksan niya ulit ang TV, pero halatang wala siyang naiintindihan sa pinapanood.

Umakyat ako ulit sa taas at nagkunwaring nagbihis, pero hindi ko binago ang suot ko. Pagbaba ko, dala ko ang laptop ko at nagkunwaring may ginagawa sa dining table. Habang nagta-type ako, pasimple kong tinitingnan si Oliver. Tahimik lang siya pero alam kong iniisip pa rin niya ‘yong mga sinabi ko.

Makalipas ang ilang minuto, nagsalita siya.

“Marga, hindi ka ba lalabas kasama ‘yong mga kaibigan mo? Sayang ang day off mo.”

Umiling ako. “Ayoko. Mas gusto ko rito. Mas peaceful lalo na't may kasama akong hot daddy.”

“Mas peaceful?” napataas ang kilay niya. “Eh ilang beses mo na akong ginugulo ngayong araw.”

Natawa ako. “Hindi naman po ako nanggugulo. Gusto ko lang kayong kilalanin. Malay mo ako na pala ang kukumpleto ng buhay mo.” Ngumisi ako sabay kindat.

“Hindi mo kailangang gawin ‘yan. Walang dapat kang patunayan. Matanda na ako. Pinatira kita rito kasi parang anak na kita. Kaedad mo nga yata ang anak ko. Maraming binata sa paligid na pwede mong kilalanin.”

“Maybe I want to,” sabi ko. “Maybe I like spending time with you.”

Napatigil siya, hindi agad nakasagot. Naramdaman kong nagbago ang tono ng paligid. Parang mas mabigat at mas tahimik.

Lumapit ako sa sofa at umupo sa tabi niya. “Oliver, sabihin mo nga sa akin,” tanong ko, “anong mali kung gusto ko ‘yong kasama kita?”

“Dahil hindi mo alam kung saan ‘yan pupunta,” sagot niya, seryoso. “Ayokong masaktan ka. May edad na ako, may anak akong kasing-edad mo.”

Tiningnan ko siya nang diretso. “Hindi ko kailangan ng tatay, Oliver. Gusto ko ng lalaking totoo.”

Tumahimik siya, pero halatang apektado. Pinikit niya ang mga mata niya, huminga nang malalim. “Please, Marga, huwag mo akong pilitin. Hindi ko na kaya pang ulitin ang mga pagkakamali ko.”

“Hindi mo kailangan magkamali para maramdaman kung buhay ka pa,” sagot ko.

Bigla siyang tumayo. “I need some air.” Lumabas siya sa terrace, halatang nagpipigil ng emosyon.

Naiwan akong nakaupo, pero nakangiti. Alam kong tama ang ginagawa ko. Hindi pa man siya bumibigay, pero alam kong naguguluhan na siya. At iyon ang gusto kong mangyari—ang mawalan siya ng kontrol.

Pagbalik niya sa loob, normal na ang ekspresyon niya, pero kita sa mata ang tensyon. “Magluluto ako ng lunch,” sabi niya.

Tumayo ako at lumapit. “Sige, tulungan kita.”

“No need,” sagot niya agad. “Pahinga ka na lang.”

“Pero gusto kong tumulong,” sabi ko. “Kahit maghiwa lang ako ng gulay.”

Napabuntong-hininga siya pero pumayag din. “Okay. Pero makinig ka sa akin, ha?”

“Depende,” sagot ko, sabay kuha ng chopping board.

“Depende?”

“Depende kung maganda ang tono ng boses mo,” biro ko sabay ngiti.

Napailing siya pero hindi na nagsalita. Habang magkasama kaming nagluluto, pasimple kong hinahawakan ang kamay niya tuwing nag-aabot ng kutsilyo o plato. Ramdam kong umiinit ang paligid.

Nang matapos kami, sabay kaming kumain. Tahimik lang kami sa una, pero maya-maya nagsalita siya.

“Marga, kung ano man ‘yang ginagawa mo, huminto ka na.”

Tumingin ako sa kaniya. “Anong ginagawa ko?”

“Alam mo kung ano. Alam mong mali ito.”

Ngumiti ako nang marahan. “Minsan kasi, Oliver, hindi mo alam kung ano talaga ang mali hangga’t hindi mo sinusubukan.”

Tumayo siya at umalis ng mesa, halatang umiwas. Pero sa loob-loob ko, alam kong natataranta na siya.

Pag-akyat ko sa gabi, binuksan ko ang laptop ko at sinimulang mag-research. Bilang isang detective, madali sa akin ang humanap ng impormasyon. I typed: Dr. Oliver Mendoza, background, controversies.

Doon ko nalaman ang lahat. Kilala pala siya bilang ruthless surgeon—mahigpit, perfectionist, walang pakialam sa emosyon ng mga kasamahan niya. At higit sa lahat, may isyu siya sa anak niyang si Dominic. Iniwan daw niya ang pamilya noon para unahin ang karera niya.

Napangiti ako. “Perfect,” bulong ko. “Hindi lang kita aakitin, Oliver. Gagawin ko ang lahat para mahulog ka sa akin hanggang sa mawala ka sa sarili mo. At kapag nangyari ‘yon, malalasap ni Dom kung gaano kasakit mawalan ng ama.”

Nakatitig ako sa monitor, hawak ang cellphone ko. Isang mensahe ang sinend ko kay Dom.

“You’ll regret everything soon.”