3. BÖLÜM

Cengiz Yıldırım, Sefer'in en güvendiği sekreterlerinden biriydi.

İstifa mektubunu görünce çok şaşırdı.

Şirkette Güzin ile Sefer arasındaki ilişkiyi bilen ender kişilerdendi.

Sefer'i tanıyan herkes bilirdi ki, onun kalbi Güzin'de değildi.

Evlendikten sonra Güzin'e karşı çok soğuktu, eve nadiren gelirdi.

Sefer'e yaklaşıp onu kazanmak için Güzin, Sefer'in şirketinde çalışmayı seçmişti.

Başlangıçtaki hedefi Sefer'in yakın sekreteri olmaktı.

Ama Sefer buna yanaşmamıştı.

Büyükbaba devreye girse bile Sefer'i ikna edememişti.

Sonunda beklentilerini düşürüp sekreterlik departmanında çalışmaya razı oldu.

Başlangıçta Cengiz, Güzin'in sekreterlik bölümüne girince ortalığı karıştıracağından endişelenmişti.

Ama sonuç onun beklentilerinin aksine oldu.

Güzin, görevinin verdiği avantajları kullanarak Sefer'e yaklaşmaya çalışsa da bunu zamanlamasına dikkat ederek yapıyor ve asla sınırı aşmıyordu.

Tam tersine, belki de Sefer'in takdirini kazanmak için çok çalışıyordu ve yetenekleri oldukça iyiydi. Hamile olduğu dönemde ve doğumdan sonra bile şirket kurallarına harfiyen uydu, asla ayrıcalık talep etmedi.

Yıllar içinde Güzin, sekreterlik bölümünde ekip lideri oldu.

Güzin'in Sefer'e olan duygularını hep gözlemlemişti.

Dürüst olmak gerekirse, Cengiz Güzin'in istifa edeceğini hiç düşünmemişti.

Güzin'in kendi isteğiyle istifa edeceğine ihtimal vermiyordu.

Güzin şimdi istifa ediyorsa, muhtemelen onunla Sefer arasında bilmediği bir şey olmuştu ve Sefer onu istifaya zorlamıştı.

Güzin'in iş yetenekleri oldukça iyiydi. Her ne kadar üzücü olsa da Cengiz resmi tavrını koruyarak şöyle dedi: "İstifa mektubunu aldım, en kısa sürede senin yerine geçecek birini ayarlayacağım."

"Peki."

Güzin başını salladı ve iş istasyonuna geri döndü.

Cengiz bir süre çalıştıktan sonra çevrim içi olarak Sefer'e iş raporunu sundu.

Konuşma neredeyse biterken aklına Güzin'in istifası geldi: "Bu arada Sefer Bey, şey..."

Güzin'e en kısa sürede yerine birini ayarlayacağını söylemişti ama Güzin'in tam olarak ne zaman ayrılması gerektiğini Sefer'in ağzından öğrenmek istiyordu.

Eğer Sefer, Güzin'in yarından itibaren şirkete gelmemesini istiyorsa, hemen gerekli talimatı verecekti.

Tam söyleyecekti ki, Güzin işe başladığında Sefer'in şöyle dediğini hatırladı: Güzin'in şirketteki her türlü işi şirket prosedürlerine göre halledilsin, ona özel olarak rapor vermesine gerek yok.

Ona karışmayacaktı.

Gerçekten de öyle oldu.

Yıllar içinde Sefer, şirkette Güzin hakkında asla gönüllü olarak bir şey sormamıştı.

Şirkette Güzin'i gördüğünde de tamamen yabancı birine bakar gibi bakardı.

Güzin yıllar içinde çok başarılıydı. İki yıl önce onu terfi ettirmeyi düşündüklerinde, Sefer'in Güzin'den hoşlanmadığını bildikleri için özellikle Sefer'e danışmışlardı.

Yani eğer istemiyorsa, bu işten vazgeçebilirlerdi.

O zaman Sefer kaşlarını çatarak, sinirli bir şekilde tekrar tekrar söylemişti: Karışmayacağını, prosedürlere göre hareket etsinler.

Ve şirkette Güzin ile ilgili her şeyi bir daha ona sormamalarını söylemişti.

Cengiz uzun süre konuşmayınca Sefer kaşlarını çattı: "Ne oldu?"

Cengiz kendine geldi ve hemen cevapladı: "Bir şey yok, unutun."

Madem Sefer Güzin'in istifasından haberdardı ama onunla bu konuyu gönüllü olarak açmamıştı, bu da olayın Sefer'in gözünde hiç önemli olmadığı anlamına geliyordu.

O da her zamanki gibi davranıp şirket kurallarına göre hareket edebilirdi.

Bunu düşününce, Cengiz daha fazla bir şey söylemedi.

Sefer görüntülü görüşmeyi kapattı.

***

"Ne düşünüyorsun?"

Öğlen vakti, iş arkadaşı aniden Güzin'in omzuna dokundu.

Güzin kendine geldi, gülümseyerek başını salladı: "Bir şey yok."

"Bugün kızını aramayacak mısın?"

"Evet, aramayacağım."

Genelde kızını günde iki kez arardı.

Biri gece bire, diğeri öğlen on iki civarıydı.

Ofisteki herkes bunu bilirdi.

Sadece bilmedikleri şey, kızının babasının şirketin büyük patronu olduğuydu.

Akşam iş çıkışında Güzin pazardan biraz sebze, meyve ve birkaç saksı bitkisi aldı.

Yemekten sonra internette teknoloji fuarıyla ilgili haberleri araştırdı.

Araştırmasını bitirince bir telefon açtı: "Gelecek ayki teknoloji fuarı için bana bir bilet ayır."

"Emin misin?" dedi karşı taraftaki soğuk ses.

"Daha önce de iki kere bilet ayır dedin ama gelmedin. Birçok kişinin hayalini kurduğu biletleri boşuna harcadın."

Ülkenin yıllık teknoloji fuarı, teknoloji sektörünün en büyük etkinliklerinden biriydi. Fuara herkes bilet alamazdı.

Onların şirketi de birkaç katılım kontenjanı almıştı, bünyelerindeki birçok başarılı kişi katılmak istiyordu.

Onlar için her kontenjan çok değerliydi.

"Bu sefer de gelmezsem, bir daha senden bir şey istemem."

Karşı taraf bir şey söylemedi ve telefonu kapattı.

Güzin bunun kabul ettiği anlamına geldiğini biliyordu.

Güzin gülümsedi.

Aslında söylemediği şey, şirketine geri dönmek istediğiydi.

Şirket ortağı olarak, şirket yeni kurulduğunda evlenip doğum yapmayı, şirketten uzaklaşıp ailesine odaklanmayı seçmiş, bu da şirketlerinin gelişim planlarını tamamen bozmuş ve birçok fırsatı kaçırmalarına neden olmuştu.

Herkes ona hem kızgın hem de üzgündü.

Son yıllarda aralarında pek iletişim kalmamıştı.

Şirketine geri dönmek istiyordu, evet ama evlendikten sonra odağı hep ailesindeydi.

Bu ortamdan çok uzun süredir uzaktı.

Hiçbir hazırlık yapmadan şirkete dönüp onlara ayak uydurabileceğinden endişeleniyordu.

Bu yüzden, sektörün mevcut durumunu derinlemesine anlamak için bir süre harcamayı, ardından spesifik planlar yapmayı düşünüyordu.

Sonraki birkaç gün boyunca Güzin, işteyken düzgün çalıştı, iş çıkışında ise kendi işleriyle ilgilendi.

Kızıyla ya da Sefer'le hiç iletişime geçmedi.

Tabii ki onlar da onu aramadı.

Buna şaşırmamıştı.

Çünkü neredeyse altı aydır, onlarla iletişim kurmak tamamen onun tek taraflı bir çabası haline gelmişti.

Onlar sadece pasif bir şekilde kabul ediyorlardı.

***

Yelkenözü.

Ece artık her sabah uyandığında Lale'yi arama alışkanlığı edinmişti.

O gün, her zamanki gibi uyanır uyanmaz Lale'yi aradı.

Ama Lale'yle konuşması daha uzun sürmemişti ki ağlamaya başladı.

Çünkü Lale ona kötü bir haber vermişti.

"Lale Teyze memlekete dönüyormuş!"

Ece çok üzüldü, Lale'yle konuştuktan hemen sonra Sefer'i aradı: "Babacığım, bunu biliyor muydun?"

Ofis tarafında Sefer dosyaları karıştırıyordu: "Biliyorum."

"Ne zamandan beri biliyorsun?"

"Bir süredir."

"Sen... babacığım çok kötüsün..." Ece üzüntüyle pembe pelüş oyuncağına sarılıp durmadan ağlıyordu: "Neden söylemedin bana? Lale Teyze'yi çok özleyeceğim. Lale Teyze yoksa ben de burada okumak istemiyorum. Memlekete dönmek istiyorum, aaaa~"

Sefer'in sesi sakindi: "Zaten hallediyorum."

Ece anlamadı: "Ne-ne demek istiyorsun?"

"Haftaya memlekete dönüyoruz."