4. BÖLÜM

Ece yataktan fırladı: "Gerçekten mi?!"

"Evet."

"Öyleyse Lale Teyze neden az önce bana söylemedi?"

"Durum daha yeni netleşti, henüz ona söylenmedi."

Ece çok heyecanlıydı: "O zaman babacığım, bunu Lale Teyze'ye şimdilik söyleme, memlekete döndükten sonra ona sürpriz yapalım, olur mu?"

"Olur."

"Babacığım sen harikasın, seni çok seviyorum!"

Telefonu kapattıktan sonra Ece hâlâ çok mutluydu, yatakta şarkı söyleyip dans etti.

Bir süre sonra aklına Güzin geldi.

Son günlerde, annesi onu aramadığı için çok iyi hissediyordu.

Aslında, annesiyle telefonla konuşmamak için geçen günlerde sadece erken çıkmakla kalmamış, okuldan eve gelince de telefonunu uzağa koymuş ya da kapatmıştı.

İki gün sonra, annesinin bunu öğrenip kızacağından endişelenmiş ve artık böyle yapmamıştı.

Ama onu şaşırtan şey, annesinin sonraki günlerde hiç aramamış olmasıydı.

Önce annesinin onun telefonlarından kaçtığını öğrendiğini sanmıştı.

Ama sonra düşününce, geçmişteki deneyimlerine göre, annesi onun yanlış bir şey yaptığını öğrense, ona kızıp aramayı kesmek yerine hemen düzeltmesini söylerdi.

Sonuçta annesinin gözünde o en önemliydi, annesi onu çok seviyordu, annesinin gerçekten ona kızıp da aramayı keseceğine inanmıyordu!

Bunu düşününce, Ece birden Güzin'i özledi.

Bu, günlerdir ilk kez Güzin'i özleyişiydi.

Dayanamayıp Güzin'i aradı.

Ama telefonu daha yeni açmıştı ki, memlekete döndükten sonra Lale Teyze'yi çok geçmeden görebileceğini, ama annesinin huylarını düşününce, annesinin buna mutlaka engel olmaya çalışacağını fark etti.

Artık burada olduğu gibi istediği zaman Lale Teyze'yi göremeyecekti.

Bunları düşününce, Ece'nin keyfi birden kaçtı.

Memlekette saat gece yarısını geçmişti.

Güzin çoktan uyumuştu.

Ece'nin aramasıyla uyandı.

Uyanıp Ece'nin aradığını görünce tam açacaktı ki, Ece sinirle telefonu kapattı.

Güzin, Sefer'e verdiği boşanma sözleşmesinde Ece'nin velayetinden feragat ettiğini yazmış olsa da, Ece sonuçta onun kızıydı.

Ona karşı belli bir sorumluluğu vardı.

Ece'nin onu arayıp sonra aniden telefonu kapattığını görünce, bir sorun olmuş olabileceğinden endişelendi ve hemen geri aradı.

Ece ekranda annesinin adını görünce telefonu açmak istemedi.

Güzin daha da endişelendi, hemen villanın sabit telefonunu aradı.

Fatıma Yılmaz telefonu hemen açtı, Güzin'i dinledikten sonra hızla cevapladı: "Küçük hanımda bir sorun olmasa gerek, dün gece çok geç yattı, bugün geç kalktı, az önce yukarı çıktığımda hâlâ uyanmamıştı. Şimdi yukarı çıkıp bakayım, sonra sizi tekrar arayayım."

Bu sözlerini duyunca Güzin rahatladı: "Peki, zahmet oldu."

Fatıma yukarı çıktığında Ece çoktan banyoda dişlerini fırçalıyordu.

Fatıma durumu anlatınca, Ece ağzını çalkalarken başını eğip yalan söyledi: "Yanlışlıkla bastım."

Fatıma şüphelenmedi, onu diş fırçalarken görünce aşağı inip Güzin'i rahatlattı.

Ece bunu izledi, "Hmph" diye homurdandı, sonunda keyfi biraz düzeldi.

Güzin de Fatıma'nın sözlerini duyunca rahatladı.

Ama aniden uyandırıldığı için uzun süre tekrar uyuyamadı, ertesi sabah işe gittiğinde hâli pek iyi değildi.

Güzin'in Sefer'e verdiği boşanma sözleşmesinin bulunduğu zarfı, Sefer o gün Lale'nin telefonunu açtıktan sonra bir daha asla hatırlamamıştı.

Memlekete dönecekleri gün, Sefer Bey son dosyayı evrak çantasına koydu, bir şey unutup unutmadığından emin olduktan sonra arkasını dönüp aşağı indi.

"Tamam, hareket edebiliriz."

Uzun Lincoln limuzin kısa sürede villadan uzaklaştı ve havalimanına doğru yola çıktı.

***

Sefer ve Ece'nin memlekete döneceğinden Güzin'in haberi yoktu.

Kimse ona söylememişti.

Villadan taşınalı on beş gün olmuştu.

Bu on beş günde, yalnız yaşamanın sessiz ve huzurlu hayatına giderek alışmış ve onu sevmeye başlamıştı.

Bugün hafta sonuydu, biraz geç kalkmıştı.

Kalkıp yıkandıktan sonra perdeyi çekti, pencerenin dışında güneşin tam yerinde olduğunu görünce gerindi, çiçeklerini suladıktan sonra kendine basit bir kahvaltı hazırlayacaktı ki kapı zili çaldı.

Karşı komşusu Feride Kaya'ydı.

"Güzin Hanım, rahatsız etmedim değil mi?"

Güzin yumuşak bir sesle cevapladı: "Hayır, zaten uyanmıştım."

"Ne iyi o zaman." Feride Hanım sıcak bir şekilde söyledi: "Bu sabah evde taze çıkmış poğaça ve mantı yaptık, size tattırmak için getirdim."

"Teşekkür ederim, bu... çok naziksiniz."

"Ne demek, geçen gün siz Tatlı'mı kurtarmasaydınız, o kuduz köpek onu ne hale getirirdi bilmiyorum. Bunca gündür size teşekkür etmek istiyordum ama eşimle ben iş yoğunluğundan fırsat bulamamıştık, çok utandım..."

"Ufacık bir şeydi, Feride Hanım çok naziksiniz."

Bir süre sohbet ettikten sonra Feride Hanım ayrıldı.

Güzin içeri döndü, kahvaltısını yaparken son zamanlarda araştırdığı bir yapay zeka algoritmasının mekanizmasını inceliyordu.

Öğleden sonra, telefona Altın Üniversitesi'nin yüzüncü yıl kutlamasıyla ilgili bir haber düştü.

Güzin duraksadı, tarihe baktı ve bugün gerçekten de Altın Üniversitesi'nin kuruluş yıldönümü olduğunu hatırladı.

İnternete baktığında, #AltınÜniversitesiYüzüncüYıl# etiketiyle ilgili birkaç popüler başlık olduğunu gördü.

Bu yılki kutlamanın bu kadar popüler olmasının sebebi, Altın Üniversitesi'nin ülkenin en iyi üniversitesi olması ve her hareketinin yakından takip edilmesinin yanı sıra, bu kutlamanın üniversitenin ilk yüzüncü yıl kutlaması olmasıydı. Bu nedenle, mezuniyet törenine davet edilen onur mezunlarının sayısı da oldukça fazlaydı.

Bu onur mezunlarının hepsi, her sektörde yakından takip edilen önemli isimlerdi.

Güzin birkaç kez baktı.

Ekranda birkaç tanıdık yüz gördüğünde, telefonu tutan eli titredi.

Eski günlerdeki okul anıları birer birer zihnine akın etti.

Yüreği birden karıştı.

Lisansını yeni bitirir bitirmez evlenmeseydi, belki bugün törene davet edilen onur mezunları listesinde onun da adı olabilirdi.

Güzin bilgisayarını kapattı, biraz tereddüt ettikten sonra arabayla Altın Üniversitesi'ne doğru yola çıktı.

Saat öğleden sonraydı.

Törene davet edilen önemli isimlerin çoğu çoktan gitmişti.

Ama kampüsün içi hâlâ çok kalabalıktı.

Güzin kampüste amaçsızca yürüyordu, tanıdık laboratuvar binasının altına geldiğinde tanıdık bir ses onu durdurdu.

"Güzin?"

Yirmi dakika sonra, Altın Üniversitesi'nin dışındaki bir çay evinde.

Emre Demir, Güzin'e bir bardak çay koydu: "Son zamanlarda nasılsın?"

Güzin bardağı tuttu, gözlerini indirip hafifçe gülümsedi: "İyiyim, sadece... boşanmak üzereyim."

Emre böyle bir cevap duymayı beklemiyordu, duraksadı: "Üzgünüm."

"Sorun değil."

"Peki bundan sonra ne planlıyorsun? Şirkete dönmek ister misin?"

"Var aslında öyle bir niyetim, sadece..."

Emre onun tereddütünün ne olduğunu bilmiyordu ama çok ciddi bir şekilde söyledi: "Güzin, şirketin sana ihtiyacı var, şirket senin de hakkın. Umarım dönüp işlerin başına geçersin."

"Ben, ben..."

Emre'nin ciddi haline bakan Güzin'in söyleyecek sözü yoktu.

İstemiyor değildi.

Sorun, yapay zeka alanının son yıllarda çok hızlı gelişmesiydi.

Sektörden altı yıl uzak kalmıştı. Şimdi geri dönse bile, zamanın gelişimine ayak uydurabileceğinden emin değildi, o yıllardaki gibi ekibi sektörün ön saflarında taşıyabileceğini söylemeye gerek bile yoktu.