2. BÖLÜM

Akşam saat dokuzu geçtiğinde Sefer ve kızı geri döndü.

Ece, babasının pantolonuna tutunmuş, arabadan yavaşça iniyordu.

Çünkü annesi buradaydı, bu akşam eve gelmek hiç istemiyordu.

Ama Lale Teyze, annesinin özellikle onun ve babasının yanına geldiğini, eğer eve dönmezlerse annesinin üzüleceğini söylemişti.

Babası da bu gece eve dönmezlerse annesinin yarın kesinlikle onlarla birlikte denize açılacağını söylemişti.

Mecbur kabul etmişti.

Ama yine de içi rahat değildi, somurtkan bir sesle sordu: "Babacığım, ya annem yarın inatla bizimle gelmek isterse ne yapacağız?"

"Olmayacak." Sefer'in sesi kararlıydı.

Evlilik yılları boyunca Güzin, onunla daha fazla vakit geçirmek isterdi.

Ama yine de akıllıydı, o istemediğini belli ettiğinde, onu mutsuz etmeye cesaret edemezdi.

Ece'nin hatırladığı kadarıyla, Güzin babasının sözünü hep dinlerdi.

O olmayacak diyorsa, kesinlikle olmazdı.

Ece sonunda rahatladı.

Morali düzeldi, önceki sıkıntılı halinden eser yoktu.

Neşeyle zıplayarak içeri girdi ve Fatıma'ya banyo yapmak istediğini söyledi.

"Tamam, tamam, tamam." Fatıma arka arkaya söyledi, sonra Güzin'in vasiyetini hatırlayarak zarfı Sefer'e uzattı: "Beyefendi, bunu hanımefendi size vermemi söyledi."

Sefer zarfı aldı, öylesine sordu: "Kendisi nerede?"

"Şey... hanımefendi öğlen eşyalarını toplayıp memlekete döndü, bilmiyor muydunuz?"

Sefer merdivenlerden çıkma hareketini durdurdu, başını çevirdi: "Döndü mü?"

"Evet."

Güzin'in neden birdenbire Yelkenözü'ne geldiğini, Sefer ona söyleme fırsatı vermemişti.

Umurunda da değildi.

Döndüğünü öğrenince de aldırış etmedi.

Ece de biraz şaşırmıştı.

Duyunca içinde küçük bir burukluk hissetti.

Şöyle düşünmüştü: annesi yarın onlarla denize gitmezse, akşamları annesinin ona eşlik etmesi aslında çok güzel olabilirdi.

Üstelik deniz kabuklarını parlatırken elleri çok acıyordu, annesinin ona yardım etmesini de isteyebilirdi!

Sefer ile Güzin aylardır görüşmemişti.

Güzin zahmet edip gelmişti ama Sefer'in yüzünü bile görememişti.

Güzin giderken yüzünün pek iyi görünmediğini hatırlayan Fatıma dayanamayıp uyardı: "Beyefendi, hanımefendi giderken yüzü pek iyi değildi, sanki kızgın gibiydi."

Fatıma önceleri Güzin'in acil bir işi çıktığı için telaşla memlekete döndüğünü sanmıştı.

Şimdi Sefer'in Güzin'in döndüğünden haberi bile olmadığını öğrenince, bir tuhaflık olduğunu fark etti.

Kızgın mı?

Sefer kaşlarını hafifçe kaldırdı. Demek Güzin de kızabiliyordu.

Bu ilginçti.

Sefer pek umursamadı, hafifçe gülümsedi, Fatıma'ya kayıtsızca bir şeyler söyledikten sonra yukarı çıktı.

Odasına döndüğünde, Güzin'in mektubunu açmak üzereydi ki, tam o sırada Lale'den telefon geldi.

Sefer telefonu açtıktan sonra zarfı rastgele bir yere fırlattı, arkasını dönüp dışarı çıktı.

Bir süre sonra zarf yatağın kenarından yere düştü.

O gece Sefer eve dönmedi.

Ertesi gün, Fatıma temizlik için yukarı çıktığında yerdeki zarfı gördü ve bunun dün Güzin'in ona vermesi için söylediği zarf olduğunu fark etti.

Sefer'in zaten baktığını düşünerek, rastgele yandaki dolaba koydu.

***

Güzin uçaktan indi, eve gider gitmez doğrudan yukarı çıkıp bavulunu topladı.

Sonuçta altı yıl olmuştu, evde eşyaları oldukça fazlaydı.

Ama sadece birkaç kıyafet, birkaç kişisel eşyasını ve bazı mesleki kitaplarını aldı.

Evlendikten sonra Sefer her ay ona ve kızına aylık giderlerini karşılaması için para gönderiyordu.

İki ayrı karta yatırılıyordu.

Biri onun, biri kızınındı.

Ama Güzin günlük harcamalarında hep kendi kartını kullanırdı.

Kızının kartına ise hiç dokunmamıştı.

Üstelik Sefer'i seviyordu, her alışverişe çıktığında, ona uygun bir kıyafet, ayakkabı, kol düğmesi, kravat gördüğünde dayanamaz alırdı.

Kendine gelince, işi gereği günlük harcamaları yüksek değildi.

Aklı fikri kocası ve kızındaydı, her şeyin en iyisini onlara almak isterdi.

Bu yüzden Sefer'in verdiği harçlığın çoğunu onlara harcardı.

Bu durumda, kartta şu anda pek para kalmamış olması gerekirdi.

Ancak, son bir yıldan fazla süredir, kızı neredeyse tamamen Sefer'le birlikte Yelkenözü'nde yaşadığı için, onlara bir şeyler alma fırsatı çok azalmıştı.

Şimdi kartta otuz milyon liradan biraz fazla kalmıştı.

Bu para Sefer'in gözünde hiçbir şey ifade etmezdi, ama Güzin için küçümsenecek bir miktar değildi.

Zaten kendisine ait olan para olduğu için, Güzin çekinmeden parayı kendi hesabına aktardı.

İki kartı bıraktıktan sonra bavulunu aldı ve başını bile çevirmeden evden ayrıldı.

İş yerine yakın bir yerde bir dairesi vardı.

Çok büyük değildi, yüz kırk metrekare civarındaydı.

Dört yıl önce, evden kaçan bir arkadaşının satış kotasını tutturabilmesi için satın almıştı, daha önce hiç oturmamıştı.

Şimdi işe yaramıştı.

Dairenin düzenli olarak temizliği yaptırılıyordu, kirli değildi, basit bir temizlikle taşınılabilirdi.

Bütün gün yorulmuştu, gece onu geçe Güzin yıkanıp odasına çekildi.

Alarm sesi odada yankılandı.

Rahatsız edici alarm sesiyle Güzin uykusundan sıçradı.

Aniden uyandırılınca beyni bir an boşaldı.

Kendine gelince fark etti ki, saat gece biriydi, yani Yelkenözü'nde Sefer ve kızının bulunduğu yerde sabah yediyi çoktan geçmişti.

Sefer ve kızı genellikle bu saatte kahvaltı ederlerdi.

Kızı Sefer'le birlikte Yelkenözü'ne gittikten sonra, Güzin genellikle bu saatte kızını arardı.

Sadece işten yorgun düştüğü için erken yatma alışkanlığı vardı ve kızıyla telefon görüşmesini kaçırmaktan korktuğu için böyle bir alarm kurmuştu.

Kızı Sefer'le birlikte Yelkenözü'ne gittikten sonra, ilk başlarda alışamamıştı, onu çok özlüyordu, her an onu aramak istiyordu.

Ama Yelkenözü'nde geçirdiği süre uzadıkça, telefonda kızının ona olan bağımlılığı ve özlemi, yerini ilgisizliğe ve sabırsızlığa bırakmıştı.

Bu alarmı kurmaya aslında çoktan gerek kalmamıştı.

Ama Güzin buna kıyamamıştı.

Bunu düşününce, Güzin acı bir şekilde gülümsedi.

Biraz tereddüt ettikten sonra, alarmı sildi ve telefonu kapatıp uyudu.

***

Sefer ve Ece kahvaltıyı neredeyse bitirmişti.

Sefer, Güzin'in hemen hemen her gün bu saatte kızını aradığını biliyordu ama her gün evde olmuyordu ve bu konuya pek dikkat etmiyordu.

Güzin'in bugün aramadığını fark etmişti ama umursamadı, kahvaltıdan sonra yukarı çıkıp üstünü değiştirmeye gitti.

Ece ise annesinin onunla daha uzun konuşmak istediğini ve onunla telefonla konuşmayı giderek daha az sevdiğini düşünüyordu.

Güzin'in bugün bu kadar geç saatte hala aramadığını görünce, bir işi çıkmış olabileceğini düşündü.

Sürmeli gözlerini devirdi, çantasını aldığı gibi kapıya koştu.

Fatıma onu görünce peşinden yetişti: "Küçük hanım, daha çok erken, biraz geç çıksanız da yetişirsiniz!"

Ece onu dinlemedi, neşeyle arabaya doğru koştu.

Şaka gibi, annesinin bugün tam zamanında aramadığı nadir bir gündü.

Eğer şimdi çıkmazsa, birazdan annesi arayacak ve yine onunla konuşmak zorunda kalacaktı, istemiyordu ki!

***

Evlendikten sonra Güzin, Sefer'in şirketinde çalışmaya başlamıştı.

Başlangıçta Sefer'in şirketine girmesinin sebebi Sefer'di.

Şimdi boşanacağına göre, Sefer'in şirketinde kalması için bir neden kalmamıştı.

Ertesi sabah, şirkete gittiğinde, Güzin istifa mektubunu Cengiz Yıldırım'a uzattı.