7. BÖLÜM

Güzin'in yanındaki iki iş arkadaşı, bir yandan Lale'yi gizlice süzerken, bir yandan da geriye çekilip duvara yapıştılar.

Lale de Güzin'i gördü.

Ama hemen soğuk bir şekilde bakışlarını kaçırdı, belli ki onu umursamamıştı, ardından yöneticilerin ortasında asansöre bindi.

Asansörün kapıları kapanınca, Güzin'in iki iş arkadaşı derin bir nefes aldı, ardından heyecanla dedikoduya başladılar.

"Az önceki Sefer Bey'in kız arkadaşı olmalı, değil mi? Vay be, çok güzel, üzerindeki her şey marka, çok pahalı olmalı? Varlıklı aileden gelmesine şaşmamalı, özgüvenli, rahat ve etkileyici, karakter olarak biz sıradan insanlarla gerçekten aramızda dağlar kadar fark var!"

"Aynen aynen!"

İkili konuştuktan sonra, hafifçe Güzin'e sordu: "Güzin, sen ne düşünüyorsun?"

Güzin gözlerini indirdi, sakin bir şekilde söyledi: "Evet."

Lale aslında babasının evlilik dışı ilişkisinden olan kızıydı.

"Gayrimeşru kızı" demek pek doğru olmayabilir.

Sonuçta, o sekiz yaşındayken, babası Lale ve annesinin mağdur olmaması için ısrarla onun annesinden boşanıp Lale'nin annesiyle evlenmek istemişti.

Anne babası boşandıktan sonra, Güzin ruh sağlığı bozulan annesiyle birlikte anneannesi ve dayısının yanında yaşamaya başladı.

Bu yıllar içinde dayısının işleri giderek kötüleşirken, Lale'nin ailesinin işleri ise gittikçe yükseliyordu.

Duyduğuna göre, Lale'nin çocukluğunda çektiği mağduriyetleri telafi etmek için babası ona her şeyin en iyisini vermek istemiş, onu yetiştirmek için sayısız para harcamış.

Ve Lale de beklentileri boşa çıkarmamış, duyduğuna göre çok başarılıymış.

Bu yüzden, zamanında gayrimeşru bir kız olan Lale, artık meşru kimliğiyle varlıklı bir ailenin kızı olarak büyüyordu.

On yılı aşkın süredir varlıklı bir ailenin kızı olarak yaşıyordu. İşte bu yüzden, şimdi Lale'nin üzerindeki soylu ve seçkin duruş, zamanında gerçek bir varlıklı aile kızı olan Güzin'den bile daha baskındı.

Güzin, çocukluğundan sonra Lale'yle bir daha karşılaşmayacağını düşünmüştü.

Ama kader Lale'yi özellikle kolluyor gibiydi.

Güzin ile Sefer bir nevi çocukluk arkadaşıydı, ama Güzin ne kadar uğraşırsa uğraşsın, Sefer'in gözünde hiçbir zaman var olamamıştı. Oysa Sefer, Lale'yi ilk gördüğü anda ondan etkilenmişti.—

"Güzin, iyi misin?"

Güzin'in yüzünün biraz solgun olduğunu gören iki iş arkadaşı biraz endişelendi.

Güzin kendine geldi: "İyiyim."

Güzin ile Sefer Bey çok yakında boşanacaktı, Sefer Bey'in kimi sevdiğinin bundan sonra onunla hiçbir ilgisi yoktu.

O gün, Güzin artık Sefer Bey ile Lale arasındaki olaylara aldırış etmedi.

Saat neredeyse dokuza kadar fazla mesai yaptı, işi neredeyse bitmek üzereyken telefonu çaldı, arayan arkadaşı Sibel Taş'tı.

Güzin açtı ve Sibel'in çok fazla içtiğini, onu restorandan alıp eve götürmesini istediğini öğrendi.

Güzin hemen elindeki dosyaları toparladı, araba anahtarlarını alıp şirketten ayrıldı.

Yirmi dakika sonra Güzin hedefine vardı.

Arabadan indi, kapıya doğru yürüyecekti ki, otoparkın diğer tarafından küçük bir kız çocuğu çıktı.

Küçük kızın net profilini gören Güzin'in adımı durdu.

Ece?

Okula gitmesi gerekmiyor muydu Yelkenözü'nde? Nasıl olur... Sefer'le birlikte memlekete mi dönmüştü?

Güzin'in konumu ve yetkisi, şirketin gizli belgelerine erişmesine izin vermiyordu ama Sefer Bey'in Yelkenözü'ndeki açılım çalışmalarının henüz tamamen tamamlanmasının biraz zaman alacağını biliyordu.

Sefer Bey'in bu sefer sadece kısa süreliğine bir iş için memlekete döndüğünü sanmıştı.

Kızının da onunla birlikte döndüğünü hiç düşünmemişti...

Tam olarak ne zaman döndüklerini bilmiyordu ama bugün sabah Sefer Bey'i gördüğüne göre, döneli en az bir gün olmuştu.

Ama kızı onu ne arayıp döndüklerini söylemişti ne de başka bir haber vermişti.

Bunu düşününce, Güzin elindeki çantayı sıktı, önünde zıplaya zıplaya yürüyen neşeli küçük silüete baktı ve sessizce onu takip etti.

Lobinin dönemece geldiğinde, Lale ve Sefer Bey'in birkaç arkadaşı koridorun sonunda belirdi.

Güzin hemen yan dönüp saklandı, ardından kızının neşeyle "Lale Teyze!" diye bağırdığını ve hızla öne doğru koşup Lale'nin kucağına atıldığını duydu.

Güzin yandaki koltuğa sırtını onlara dönerek oturdu, bitkileri ve sandalyenin arkasını kullanarak vücudunu gizledi.

"Ece, sen de memlekete mi döndün?"

"Lale Teyze sen döndüğün için, babamla ben sana kıyamadık, babam işini önceden bitirip beni de alarak memlekete döndü! Üstelik doğum gününden bir gün önce döndük, böylece doğum gününü kaçırmamış olduk!"

"Senin için bunu babamla birlikte yaptık, Lale Teyze, doğum günün kutlu olsun!"

"Vay canına, bunu sen ve baban mı yaptınız? Bunu yapmak çok zahmetli, Ece'ciğim sen gerçekten harikasın, teyze çok beğendi, sağ ol Ece'ciğim!"

"Lale Teyze beğendiyse ne mutlu bana~"

Ece, Lale'ye sarılıp şımardı: "Bir haftadır seni görmedim, Lale Teyze, seni çok özledim, her gün sana telefon açmasaydım bu birkaç gün Yelkenözü'nde duramazdım..."

"Ben de seni çok özledim Ece'm."

Tam o sırada yandan bir ayak sesi duyuldu.

Güzin irkildi.

Sefer'di.

Güzin kişiyi görmese bile, ayak sesinden neredeyse kesin olarak emindi.

Ve bu kadar emin olmasının sebebi, evliliklerinin altı yedi yılı boyunca neredeyse her gün onu beklemiş olmasıydı.

Sefer'in ayak sesleri de onun gibiydi, ne hızlı ne yavaş, dengeli ve sakindi.

Kendisine yakın olan Demirhan ailesine bile karşı sakindi, sanki umursamaz gibiydi, sanki gökler yıkılsa bile yüzü ifadesiz kalacaktı.

Güzin bir zamanlar bu dünyada onun dengesini bozabilecek herhangi birinin ya da hiçbir şeyin olmadığını düşünmüştü.

Ama işte tam o sırada Lale ortaya çıktı.

Ama Lale ortaya çıkınca bu durum değişmişti.

Geçmişi düşünen Güzin, daha fazla düşünmeye fırsat bulamadan, kızının "Babacığım" diye seslendiğini duydu.

Sefer'in arkadaşları da sırayla onu selamladı.

Sefer karşılık verdi, sonra Lale'ye söyledi: "Doğum günün kutlu olsun."

Lale gülümsedi: "Teşekkür ederim."

"Babacığım, Lale Teyze'ye başka doğum günü hediyelerin de vardı ya, hemen versene Lale Teyze'ye!"

Ortalık birden sessizleşti, ardından Sefer'in arkadaşlarından biri kıkırdayarak güldü, eğilip Ece'nin yanağını sıktı: "Onlar babanın Lale Teyze'ye özel olarak hazırladığı hediyeler, muhtemelen gizlice verecek, biz karışmayalım, haha~"

Diğerleri de anlamlı bir şekilde gülüştü.

Tam o sırada Sefer söyledi: "Verdim zaten."

"Ha? Ne zaman?" dedi Ece, sonra ekledi: "Babacığım yine beni almadan gizlice Lale Teyze'nin yanına gitmişsin, hmph!"

Sefer'in arkadaşları kahkahayı bastı.

Güzin ise bugün sabah Lale'nin Sefer'in şirketine geldiğini hatırladı.

Muhtemelen o zaman vermişti.

Lale utangaçça gülümsedi ve söyledi: "Burada beklemeyelim, hadi yukarı çıkalım."

Ayak sesleri uzaklaştı.

Ama Güzin'in zihni bembeyazdı.

Göğsü sanki sıkışıyormuş gibi acıyordu, çok uzun bir süre sonra kendine gelebildi, sessizce asansöre bindi, yukarı çıkıp arkadaşını aşağı indirdi.

Sibel Taş ile Lale ve diğerlerinin yemek yediği odalar aslında aynı kattaydı.

Güzin, Sibel'i asansöre taşırken, Sefer'in arkadaşı Kutay Yücel'in adımı bir an durdu.